बिछडना है तो झगडा क्यूॅं करे हम…

The problem is that She thinks he will change
No… He won’t
And
The problem is that He thinks she won’t leave
No… She will

कधीतरी वाचलेलं हे वाक्य वारंवार मनाच्या पार्श्वभूमीवर उमटत होतं The Threshold पाहताना. नीना गुप्ता आणि रजत कपूर, दोन्ही अतिशय लाडके कलाकार असलेला चित्रपट. साधारण साठीतलं एक जोडपं. रूढार्थाने चित्रपटाची म्हणून असलेल्या भाषेचे सगळे संकेत बाजुला ठेवत ह्या जोडप्याच्या आयुष्यातला केवळ एक दिवस पडद्यावर दिसत जातो. त्यांच्या एकुलत्या एक मुलाचं लग्न नुकतंच पार पडलेलं आहे आणि त्यानंतर तिने ते घर सोडून जाण्याचा आपला निर्णय जाहीर केल्यानंतरचा तो एक दिवस… अत्यंत महत्त्वाचा निर्णायक दिवस. कथानक संथपणे पुढे सरकणारं आणि त्या संथपणातलं प्रवाहीपण जाणवत जाणारं. कथा केवळ एका दिवसापूर्ती असली तरी संपूर्ण आयुष्याचा पट त्या दिवसामागे घेऊन उभी असलेली.

दिवसभर ते बोलताहेत फक्त एकमेकांशी. कुठलाही नाट्यमय आविर्भाव नसलेलं, अभिनिवेश नसलेलं एका कुटुंबातलं बोलणं… वाद-संवाद. अश्या प्रसंगी कोणातरी एकाची चूक सापडावी, एकाकडे झुकतं माप असावं, बाजू ’जस्टिफाय’ व्हाव्यात आणि आपणही कथानकाचा नकळत एक भाग व्हावे ही मुभा सामान्य प्रेक्षक म्हणून मिळावी असं कुठेतरी वाटून जातं, मात्र threshold beautifully manages to keep us at the threshold…  समोरच्या कधी हिंदी कधी इंग्लिशमध्ये होणाऱ्या संवादांकडे आपण संवाद म्हणून पाहत जातो आणि कलाकृतीने केवळ दर्शनीय नसावं तर तिने अनुभवातून मनापर्यंत उतरत जावं हा दिग्दर्शकाचा आग्रह मनोमन पटत जातो. एक बाजू घेता येत नाहीही आणि लहानसहान वाक्यांतून, आठवणींतून, प्रसंगांतून स्पष्ट होणाऱ्या ह्या दोहोंच्या वैवाहिक जीवनातल्या इतिहासाच्या दाखल्यांतून ती कधीतरी घेतलीही जाते. 
बॅकग्राऊंड म्युझिक, लाईटिंग, मोठमोठे पल्लेदार संवाद, नाट्यमयता ह्या साऱ्या पलीकडे प्रत्यक्ष आयुष्य असतं आणि ते नेमकेपणाने व्यक्त होणारे संवाद मनात उतरत जातात. कधी शब्दांतून तर कधी देहबोलीतून, कधी मूकपणे पुढे जाणारी भाषा… मागे वाहणाऱ्या नदीचा आवाज ह्यातून प्रसंग पुढे सरकतात तेव्हा, ’अरे हे तर रोजचेच आहे की’ असं सहज वाटून जातं आणि हेच कलाकृतींचं बलस्थान ठरतं. आपल्या सगळ्यांच्या घरात असतात ही दोघं. आपले काका-काकू, आजी- आजोबा, आई-बाबा… फॅमिली फोटोंच्या दोन टोकांना उभे असतात ते. कधी ठाम तर कधी बावरलेले, गोंधळलेले. एकमेकांच्या लहानमोठ्या, आवडत्या नावडत्या सवयींची सवय करून घेतलेले. आयुष्याचा मोठा भाग कर्तव्यपूर्तीसाठी देऊन टाकणारे…एकमेकांशिवाय राहणे हा पर्याय असू शकतो हे विचारातही नसलेले आणि एकमेकांसोबत राहण्याचा कंटाळाही आलेले. ह्यापेक्षा वेगळं आयुष्य असू शकतं प्रसंगी हे ही विसरून गेलेले. आपणही हळूहळू त्यांच्यासारखे होत असतो. त्यांच्या आयुष्याच्या, अस्तित्त्वाच्या, वैवाहिक जीवनाच्या विशिष्ट टप्प्यांवर त्यांना पडणारे प्रश्न आपल्यालाही पडणार असतात. 
अखेरच्या फ्रेममध्ये रजत कपूर एकटाच बसलेला आहे… सारं तसंच आहे जसं आदल्या दिवशी होतं… नदीचा आवाज येतो आहे आणि तरीही अमाप अपार शांतता आहे… ती नाहीये… तिच्या नसण्याची केवळ एक जाणीव आहे.
Threshold – सुरुवातThreshold – सीमारेषा

प्रत्यक्ष कृतीत येण्यापूर्वी किती वेळा मनातल्या मनात ओलांडला असावा तिने हा उंबरठा? 
“मी तुला तेव्हा ते करू दिलं म्हणून तू करू शकलीस”… एका लहानशा प्रसंगात रजत कपूर म्हणतो आणि त्यावर, “You let me? You LET ME?” हा तिचा प्रश्न आणि हा प्रश्न हेच तर साऱ्याचं उत्तर आहे अश्या अर्थाचं क्षणभर उमटलेलं हसू… असं कितीतरी न बोललं गेलेलं, प्रखरपणे वाटलेलं, वाटूनसं गेलेलं, जाणवलेलं, न जाणवलेलं, आयुष्याच्या वाटेवर घडलेलं सारं सारं… दर वेळी मनात साठत गेलेलं तुटलेपण, एकटेपण आणि सार्‍या कर्तव्यांच्या पूर्ततेनंतर आलेला समंजस शांत निर्णयाचा क्षण. 
किती तरी तरंग उमटवून जाणारा निर्णय. “मी नातेवाईकांना तू का गेलीस म्हणून सांगू?” असं तो विचारतो तेव्हा ती नाही देत उत्तर काहीच. आपण नसतोच उत्तरदायी कोणाला. आपल्या आयुष्याची, निर्णयांची, त्यांच्या परिणामांची जबाबदारी आपली असते… काही माणसं काही नात्यांना in comparison to something and someone मोजू शकत नाहीत… बरं वाईट, योग्य अयोग्य ह्या परिभाषा स्वत:साठी मांडू शकतात. ती मांडते इथे… त्याची बाजूही असते अर्थात पण त्या बाजूत तीचं ‘असणं’ गृहीत धरलं जातं आणि तिथून गोंधळ सुरू होतो. वयाच्या पुढल्या टप्प्यांवर ती अबोलपणे फक्त मान डोलावते, कशालाच सहमती असहमती काहीच व्यक्त करेनाशी होते… शून्यपणे केवळ समोरच्या वक्तव्याची नोंद घ्यायला लागते तेव्हा वाटतं ही पाटी कोरी व्हायला सुरुवात खूप काळापासून झालेली आहे… ह्या स्थितप्रज्ञतेची अस्तित्वावरची दाटसर साय खूप खळबळ निवल्यानंतरची आहे.
ह्या निर्णयाशी कधीतरी तो ही असतो पण बहुतेक वेळा तीच असते. Feminism, Male Ego, Patriarchy, विवाहसंस्था, नाती ह्या साऱ्यांवर बोलताना टोकं गाठली जातात अनेकदा… हे विषयही नाजूक आणि विचारही सारासार होण्याची अपेक्षा. शांत प्रगल्भपणे हे विचार होताना दिसतात, मत मांडताना आक्रमक आग्रही भूमिकेचा मोह टाळला जातो तेव्हा नात्यांमधले अपेक्षांचे, अपेक्षाभंगाचे व्रण मिटून जाऊ लागतात. विशेषतः त्या दोघांनी एका ठिकाणी असणं शक्य नसतं तेव्हा उठून जाण्यातला, जाऊ देण्यातला समंजसपणा मोहक वाटतो.
आयुष्याची प्रश्नपत्रिका थोड्याफार फरकाने सारखीच असली आणि प्रत्येक जण आपापल्या परीने आपल्या कुवतीनुसार उत्तरं शोधत असला तरी काही प्रश्नांची उत्तरं कायमच अपूर्ण राहणार असतात. किती सोसायचं, कुठे थांबायचं, कधी थांबायचं, तसंच पुढे जात रहायचं की दुराव्यातून जोडलेपण राखायचं, दु:खी असायचं की शांत स्वीकार करायचा?… प्रश्न आणि उत्तरं…. प्रश्नांची अखंड मालिका आणि उत्तरांचा अव्याहत शोध…
प्रत्येक क्षण पुढल्या क्षणाची सुरूवात… The Threshold…
मला मग जौन एलिया आठवत जातो… तो म्हणतो….
बिछडना है तो झगडा क्यूँ करें हमएक नया रिश्ता पैदा क्यूँ करे हम!

कोई नहीं है आत्मनिर्भर –


(महाराष्ट्र टाईम्स 15.05.21)

कोई नहीं है आत्मनिर्भर
न चंद्रमा न बादल
न समुद्र न तारे
सब टिके है
एक दुसरे के सहारे
— बोधिसत्त्व

गेल्या वर्षी संपूर्ण विश्वाला घेरुन सुरू झालेला कोरोनाचा प्रकोप आटोपत येतोय असं वाटतानाच त्याने अचानक उग्र स्वरूप गाठलं आणि आपण सगळेच पुन्हा एकदा लॉकडाउनच्या अपरिहार्यतेकडे ढकलले गेलो. यादरम्यान एक विलक्षण बोलकं चित्र अनेकदा समोर आलं, ज्यात कोरोनापूर्वी मानव स्वतःला जैविक साखळीच्या केंद्रस्थानी मानताना दिसत होता, मात्र या अतीसूक्ष्म अदृष्य विषाणूने त्याला जागं केलं आणि ‘हे विश्वची माझे घर’ या भावना विसरत चाललेल्या मानवाला या संपूर्ण वैश्विक कुटुंबातलं त्याचं स्थान दाखवून गेला. आपल्या भोवती संपूर्ण जग फिरत नसून या अखंड अव्याहत चालणाऱ्या विश्वाचा आपण देखील एक भाग आहोत हे सगळ्यांनाच पुन्हा उमजलं. ‘सब टिके है, एक दुसरे के सहारे’ ह्या वास्तवाचं भान येणारे अनेक क्षण गेल्या काळात आपण अनुभवले.

‘जागतिक कुटुंब दिवस’ ह्या शब्दाची व्याप्ती आता आपलं लहानसं कुटुंब ते आपण रहातोय तो भाग, शहर, देश आणि संपूर्ण विश्व अशी पूर्वीपेक्षाही अधिक गांभीर्याने केली जातेय. ह्याच्या अनेक कारणांपैकी लॉकडाऊन हे एक फार मोठं कारण आहे. घरांची दार बंद होत जाताना मनामनांना लागलेली कुलूपं मात्र उघडत गेली.

माणसं घराघरात बंद झाली आणि संवादांची मिटू लागलेली कवाडं किलकिली होऊ लागली. जागतिकीकरणाच्या रेट्यात रॅटरेसमध्ये धावताना परस्परांच्या होणाऱ्या भेटी म्हणजे वर्षाअखेरीस होणारे काही दिवसांचे आऊटींग अशी संकल्पना रूजली होती पण या निवांत भेटी लॉकडाऊन मुळे घरातच झाल्या. कुटुंब पुन्हा एकत्र आली. सुरवातीच्या काळात घरातूनच होणारे काम, मदतीसाठी कामवाल्या बायांचे नसणे अशा सगळ्याशी जुळवून घेतानाच एकीकडे संपूर्ण कुटुंबाने एकत्र स्वयंपाक करणे, घरातली काम करणे, एकत्र जेवणं होणे, गप्पा मारणे, आठवणींमध्ये रमणे, विस्मृतीच्या पडद्याआड गेलेले आदल्या पिढीच्या बालपणीचे खेळ घरातील मुलांशी खेळणे यातून नात्यांमध्ये नवे सुरेखसे बंध निर्माण होताना दिसले. अडचणीतून वाट काढताना संपूर्ण कुटुंबाने एकत्र असणे हे किती महत्वाचे आणि हिम्मत वाढवणारे असते ही जाणीव झाली व त्यातून एक आशादायी चित्र सर्वत्र उभे राहताना दिसले.

नात्या नात्यांमधले जिव्हाळ्याचे बंध कधी उलगडले तर कधी दुरावलेली नाती सांधली जाऊ लागली. ‘वेळ मिळत नाही’ या कारणाने मागे पडलेले फोन नातेवाईकांना, ओळखीच्यांना, मित्रमंडळींना, सहकाऱ्यांना, प्रसंगी अपरीचीतांनाही सहज म्हणून किंवा मदतीच्या निमित्ताने केले जाऊ लागले. एकमेकांसाठी शक्य होईल त्या संपूर्ण मदतीसाठी सगळेच जण तयार झाले. तंत्रज्ञानाच्या माध्यमातून, सोशल मीडिया व्हाट्सअपचे ग्रुप सारेच एकमेकांसाठी सरसावले व जीवनावश्यक वस्तुंपासून ते हॉस्पिटलमधील ऑक्सिजन, प्लाज्मा वगैरे गोष्टींच्या मदतीसाठी देखील माणसं माणसांसाठी कुटुंबातील सदस्यांप्रमाणे उभी राहिली.

आपल्या मूलभूत गरजा किती मोजक्या असतात या जाणीवेपाशी माणसं येऊ लागली. संकटकाळात केवळ पैसाच नव्हे तर कुटुंबातील आणि जोडलेली माणसं आपल्यासाठी उभी राहतात. आपली विस्तारित कुटुंब म्हणजे नेमकं काय आणि त्यांचं महत्त्व काय याची प्रचिती गेल्या दीड वर्षाच्या या काळात येत गेली. एकीकडे घरात अडकून पडण्याविषयी सोशल मीडियावर विनोद शेअर केले जात होते तर एकीकडे ‘आयसोलेशनमुळे’ कुटुंबातील सदस्यांच्या स्पर्शालाही माणसं पारखी होत होती. स्पर्श, सहवास, आपुलकी, जिव्हाळा, काळजी या लहानसहान वाटणाऱ्या गोष्टींचं आयुष्यात असलेलं अनमोल स्थान कोरोनाकाळात अधोरेखित होत गेलं.

एकत्र कुटुंबव्यवस्था हा भारतीय समाजाचा पाया आहे. नातेवाईकांचा गोतावळा, व्हाट्सअपचे फॅमिली ग्रुप हे चित्र आपल्याकडे प्रामुख्याने दिसतं. लॉकडाऊन दरम्यान ह्या ग्रुप्सने सगळ्यांना जोडून ठेवलं. एकमेकांना वेळ देणे, संवाद साधताना हातातला मोबाईल दूर ठेवणे, घरातल्या आजी आजोबांकडून गोष्टी ऐकणे, आई-वडिलांनी मुलांचा अभ्यास घेणे यातून नात्यांमधील भावनिक ओलावा वाढला. कुटुंबातील भारतात नसणाऱ्या सदस्यांची एरवी पेक्षा अधिक काळजी केली गेली. पैसा, प्रतिष्ठा, समाज या साऱ्यांचाच साकल्याने उहापोह झाला. जाणाऱ्या माणसांच्या संख्येमध्ये जेव्हा ओळखीची नावंही येऊ लागली तेव्हा एकूणच कुटुंबव्यवस्थेचं महत्त्व, अखेरच्या क्षणी कुटुंबांनी एकत्र नसणं म्हणजे काय याविषयी देखील विचार झाले… कुटुंबाचा आधार म्हणजे नेमकं काय हे गेल्या दीड वर्षांचं लॉकडाऊन सांगून गेलं.

कोरोनापूर्वीच्या काळात एकत्र कुटुंबपद्धती की विभक्तकुटुंब पद्धती व त्या अनुषंगाने होणारी मानसिकता, एकूणच समाज मनावर होणारे परिणाम, भारतीय कुटुंब व्यवस्थेचे पाश्चात्यीकरण वगैरे असलेल्या चर्चेच्या मुद्द्यांचं स्वरूप आता बदललेलं दिसून येत आहे. अर्थात ही झाली एक बाजू. कुटुंबांनी एकत्र असण्याचे अनेक फायदे दिसले तरी काही ठिकाणी कौटुंबिक हिंसाचारासारख्या किंवा एकत्र असण्यातून उद्भवणार्‍या अतिपरिचयात अवज्ञा वाटाव्या अशा समस्याही निर्माण झालेल्या दिसल्या… गेल्या वर्ष दीड वर्षात घरातच राहिलेली मुलं, वृद्ध यांच्या मनांवर व एकूणच समाजमनावर या परिस्थितीचे दृश्य-अदृश्य परिणाम हे दूरवर टिकणारे आहेत. प्राप्त परिस्थिती आपण कितीही ‘न्यू नॉर्मल’ म्हणून स्वीकारली तरीही ती सगळ्यांना सुखावह व्हावी यासाठी प्रयत्न करताना कुटुंब एकत्र असणे गरजेचं असणार आहे. वैयक्तिक कुटुंब म्हणून आणि समाज एक कुटुंब म्हणून यासाठी आपल्याला सगळ्यांनाच एकत्रितपणे प्रयत्न करावे लागणार आहेत.

आज सर्वत्र ऑक्सिजनची कमतरता जाणवत असली तरी संपर्क, संवाद, संवेदनशीलता, समजूतदारपणा, सौहार्द यांनी परिपूर्ण असणारे आपले कुटुंब हाच आपला ऑक्सिजन आहे ही जाणीव मात्र ह्या कठीण परिक्षेच्या काळाने करून दिली. आज लॉकडाऊन दरम्यान आपल्याला वेढून असणारी घराची सुरक्षित चौकट आणि मुक्तपणे अवघे आकाश कवेत घेणाऱ्या स्वप्नांना बळ देणारी ही पृथ्वी, दोन्हीं विषयी कृतज्ञता पुन्हा वाटू लागली. इथल्या समस्त सजीवांचे एकत्र कुटुंब पुन्हा एकदा मोकळेपणाने आणि अधिक समजूतदारपणे एकत्र येईल हीच आशा या जागतिक कुटुंब दिनाच्या निमित्ताने मात्र पुन्हा पुन्हा व्यक्त करावीशी वाटते…. वसुधैव कुटुम्बकम हे तत्व पुन्हा एकदा खरे होताना, ‘हे विश्वची माझे घर’ म्हणणाऱ्या ज्ञानियाचं पसायदान आज आर्ततेने पुन्हा मागावं असं वाटून जातं व ते आपल्याला मिळेल तेव्हा आपण त्याकडे अधिक सजगतेने पाहू हा विश्वास दाटून येतो…

…. तन्वी अमित

क्लब 60

एकाच फ्रेममध्ये दोन अतिशय आवडती माणसं. फारुख शेख आणि सारिका. क्लब 60 नावाचा हा सिनेमा लागलेला दिसतो तेव्हा तो दर वेळी पाहिला जातो याचं कारण ही दोन माणसं. अभिनेत्यांचं म्हणून मनात पक्कं स्थान असणं वगैरे मागे सुटून गेल्यानंतरही काही मोजके लोक मनात ठामपणे राहिलेत त्यातलेच हे दोघं.

या सिनेमापाशी पहिल्यांदा थांबले यातली एक गज़ल ऐकली तेव्हा…

रुह में फासले नहीं होते
काश हम तुम मिले नहीं होते

या शेरने सुरुवात होणारी गोड गज़ल. टिनू आनंदला संपूर्ण करियरमध्ये मिळालेलं इतकं सुरेख गीत हे एकमेव असावं असं क्षणभर वाटलं. चित्रपट काहीसा रुळलेल्या वाटेवरचा असला तरी ह्या फ्रेममधली ही दोन माणसं, ही प्रेम आहेत… यांना डावलून पुढे कसं जावं.

“मला फारुख शेख आवडतो”, असं आम्ही लहान असताना एक भाऊ म्हणाला होता. सिनेमाच्या मुख्य प्रवाहातली इतर नावं सगळे घेत असताना त्याने हे नाव घेतलं आणि संपूर्ण सुट्टीभर इतरांनी त्याला चिडवलं. भाऊ खरंच शहाणा होता, आम्हाला शहाणपण यायचं बाकी होतं. घरंदाज, खानदानी वगैरे शब्द व समंजस, सहज, सौंदर्याची ओळख व्हायला आयुष्य बरेचदा पुढे जायला लागतं. सुदैवाने माझं ते तसं गेलं असावं आणि मला फारुख शेख नावाची व्यक्ती समजू लागली. दीप्ती नवलची आणि त्याची मैत्री, त्या आश्वासक मैत्रीचे अनेक कंगोरे त्यांच्या मुलाखतींमधून, एकत्र कामांमधून उलगडले तेव्हा या दोघांच्याही अजून अजून प्रेमात पडत गेले.

‘जिंदगी धूप तुम घना साया’, म्हणजे नेमकं काय हे समजलं. कथा, साथ-साथ ते लिसन अमाया सारं पाहून झालं. त्याच्या जमीनदार असण्याविषयी, गर्भश्रीमंत व्यक्तिमत्त्वाविषयी दीप्ती जेव्हा जेव्हा बोलली तेव्हा त्यातलं सत्य मनाला स्पर्शून जात होतं. ‘गर्म हवा’ पाहिला तो बलराज साहनींसाठी, कैफी आजमींसाठी मात्र फारूखही ठळक लक्षात राहिला होता. असेच माया मेमसाब बद्दलही…

‘जिंदगी जब भी तेरी बज़्म में लाती है हमें’ च्या सुर्ख फुलांच्या वाटेवरून ‘बात फुलों की’ पर्यंत येताना फारुख नावाच्या ह्या विलक्षण ठहरावाची ओळख पक्की झालेली होती… उर्दू अदब आणि लहेजातलं बोलणं आणि त्याचं ते अलवार अस्पष्ट हास्य… “मला फारुख शेख आवडतो”, ये जवानी है दिवानी पाहणाऱ्या माझ्या लेकाला आता मी सहज सांगितलेलं असतं. रणबीर कपूरच्या वडिलांच्या लहानशा भूमिकेत तो फारुख शेखला पाहत असला तरी त्याने माझ्याच वाटेवरून का होईना पण ह्या अभिनेत्यापर्यंत पोहोचावं असं मला मनापासून वाटत जातं…

प्यार मुझसे जो किया तुमने तो क्या पाओगी
मेरे हालात की आंधी मे बिखर जाओगी

ह्या खरंतर फारुखच्या असलेल्या ओळी पण ‘हालात की आंधी’ वगैरे सारिका या अभिनेत्रीसाठी जास्त योग्य ठरेल असं काहीसं शापित राजकुमारी सारखं आयुष्य जगलेली ही विलक्षण सुंदर स्त्री. तिच्या डोळ्यांमधली काहीशी गूढ, वेदनेने पूर्ण, काही हरवून निसटून गेल्याची भावना, तिच्या चेहऱ्यावरची औदासीन्याची छटा, हसण्यात उमटणारी वेदनेची किनार सारं समजून येतं तिच्या आयुष्याचा प्रवास पाहताना. बालकलाकार म्हणून वयाच्या पाचव्या वर्षापासून सिनेसृष्टीत दाखल झालेली ही मुलगी कधीही शाळेत तर जाऊ शकली नाही पण सिनेमाचे सेट हेच आपले घर झाले असं सांगणारी. लग्नापूर्वीच स्वीकारलेलं मातृत्व, लग्नानंतर नव्हे तर दोन्ही मुलींमध्ये समाजाने भेदभाव करू नये म्हणून दुसऱ्या लेकीच्या जन्मानंतर लग्न करण्याचा तिने घेतलेला निर्णय सारंच मुख्य प्रवाहापासून खूप वेगळं. पुढे कमल हसनपासून विभक्त झाल्यानंतर पुन्हा नव्याने आयुष्य सुरू करणारी ही धीराची आई.

एखाद्या विवाहित पुरुषाच्या आयुष्यात असणारी दुसरी स्त्री असणं म्हणजे वेदनेला स्वतःहून निमंत्रण देण्यासारखे आहे वगैरे ती बोलते तेव्हा तिच्या स्वरापेक्षा तिचे डोळे खूप काही सांगून जाणारे… अर्थात आयुष्याने आपल्या वाटेवर चालायला भाग पाडलेलं असलं तरी तिने न हरवलेली ‘ग्रेस’, किंबहुना वेदनेच्या समंजस स्वीकारातून, वाचनाच्या लक्षणीय वेडातून घडलेलं एक संयमित प्रगल्भ व्यक्तिमत्त्व म्हणजे आताची ती…

खोकर मैंने आज तुम्हे पाया हैं
फिर से मेरे साथ मेरा साया हैं

क्लब 60 मधल्या गाण्यातल्या ह्या आवडत्या ओळी ऐकते तेव्हा विचारांच्या प्रवाहातून मी पुन्हा चित्रपट पुढे पाहू लागते, पण या दोघांची ही फ्रेम पुन्हा पुन्हा मनात डोकावत जाते.

…. तन्वी

आज कल मैं मन का करती हूँ… चित्रा देसाई

आज कल मैं मन का करती हूँ
चित्रा देसाई

काव्यवाचन
तन्वी अमित

अनुभवांना नेमकेपणाने शब्दबद्ध करू शकणारी अल्पाक्षरी कविता मनाच्या पटलावर तिची नोंद दीर्घकाळ उमटवते…

अशीच एक कविता,

आज कल मैं मन का करती हूँ

आजच्या मार्मोरिस मध्ये.

नक्की ऐका.

प्रतिक्रियांच्या प्रतिक्षेत….

Do like share n Subscribe to the channel ✨

…. तन्वी अमित

एक सिरफिरे बूढ़े का बयान… हरीशचंद्र पांडे

एक सिरफिरे बूढ़े का बयान
हरीशचंद्र पांडे

काव्यवाचन
तन्वी अमित

प्रथमदर्शनी सहज वाटू शकणारी हरीश चंद्र पांडेची एकूण कविता जसजशी उलगडत जाते तिची आशयगर्भ मांडणी मनात दीर्घकाळ टिकून राहते.

एक सिरफिरे बूढ़े का बयान

आजच्या मार्मोरिस मध्ये.

नक्की ऐका.

प्रतिक्रियांच्या प्रतिक्षेत….

Do like share n Subscribe to the channel ✨

साधना… द भा धामणस्कर

साधना
द भा धामणस्कर

काव्यवाचन
तन्वी अमित

धामणस्करांची एकूण कविता सहज, संयत, प्रवाही, अर्थगर्भ… मराठी कविता कधी वाचणार अशी विचारणा मित्र मैत्रिणींनी केली… सुरूवात माझ्या अत्यंत आवडत्या कवितेपासून 🙂

साधना

आजच्या मार्मोरिस मध्ये.

नक्की ऐका.

प्रतिक्रियांच्या प्रतिक्षेत….

Do like share n Subscribe to the channel ✨

वेताल…

कविता – वेताल
उदयन वाजपेयी

काव्यवाचन
तन्वी अमित

ओढणी ह्या विषयावर किती लिहिले गेले आहे पण ह्या ओढणीला कवी ‘वेताल’ संबोधतो तेव्हा ती कविता वेगळी ठरते.

वेताल

आजच्या मार्मोरिस मध्ये.

नक्की ऐका.

प्रतिक्रियांच्या प्रतिक्षेत….

Do like share n Subscribe to the channel ✨

तुम मेरे कौन हो :-

तुम मेरे कौन हो
धर्मवीर भारती

काव्यवाचन
तन्वी अमित

कनुप्रिया… धर्मवीर भारतींची अभिजात कलाकृती. राधेच्या स्त्रीमनाची आंदोलनं समर्थपणे मांडणारं काव्य. ह्या विलक्षण संग्रहातील

तुम मेरे कौन हो

आजच्या मार्मोरिस मध्ये.

नक्की ऐका.

प्रतिक्रियांच्या प्रतिक्षेत…

Please like, Share n Subscribe to the channel.

जो मेरे घर कभी नहीं आयेंगे….

जो मेरे घर कभी नहीं आएँगे
विनोद कुमार शुक्ल

सादरीकरण –
तन्वी अमित

नवं वर्ष नवा प्रयत्न ✨
कवितेला पुन्हा भेटण्याचा…

विनोद कुमार शुक्ल, हिंदी कवितेतील एक अग्रगण्य नाव. 2021 या नव्या वर्षाची सुरुवात आपण सगळेच वेग-वेगळे संकल्प करून करणार आहोत त्यातलाच एक संकल्प म्हणावा अशी ही एक कविता.

कवीच्या जन्मदिवशी त्या कवीची कविता वाचून नव्या वर्षाच्या एका संकल्पाला मी ही सुरुवात करत आहे…

प्रतिक्रियांच्या प्रतिक्षेत…

नक्की ऐका.

Please like, Share n Subscribe to the channel.

थोड़ा-सा… काव्यवाचन

थोड़ा – सा
अशोक वाजपेयी

सादरीकरण
तन्वी अमित

समकालीन हिंदी साहित्यातील एक प्रमुख नाव – अशोक वाजपेयी. पूर्व प्रशासकीय अधिकारी असणाऱ्या अशोक वाजपेयी यांनी कवितेतील सफलता आणि सार्थकता याचे अतिशय उत्तम विवेचन कायमच केलेले आहे. त्यांच्या अनेक उत्तमोत्तम कवितांपैकी थोड़ा- सा या काव्याचे सादरीकरण आजच्या मार्मोरिस मध्ये.

नक्की ऐका.

Please like, Share n Subscribe to the channel.