तारें जमीं पर……

ईशानची MS-Paint मधली कलाकारी…..

परवा मी त्याला रागावले की लॅपटॉप हातात मिळाला की गाणे ऐकणे हे एकमेव काम करत जाउ नकोस, त्याऐवजी काहितरी बनवत जा त्यावर…..थोड्या वेळाने जाउन पाहिले तर त्याने पेंट मधे बरेचसे चित्र काढलेले होते. मग दिवसभर तेच चित्र पुन्हा चित्रकलेच्या वहीत काढले आणि रंगवले. आज त्याने सेव्ह केलेले पेंट मधले चित्र टाकतेय…..

 हे पहिलेच चित्र…..याचे नाव आहे ’24 hours service’ ……मला आवडले. चंद्र काही जमला नाहीये पण कल्पना आवडली सुर्य आणि चंद्राची…..त्याने सांगितले मागे आपण मॅकडोनाल्डच्या इथे थांबलो होतो ना तिथे होते हे चित्र……..

 

 

हे आहे सफरचंदाचे झाड, शेजारी झोपडी आणि त्याचा लाडका सुर्य…..

 

 

 

 

याचे नाव आहे( सगळी नावं त्याने दिलेली आहेत) mountains with face……

सगळ्या डोंगरांना डोळे, नाक आणि तोंड लावलेय…..वर पुन्हा लाडका सुर्य आहेच. कुठल्याही चित्राची सुरूवात त्या गोलानेच करायची असा त्याचा अलिखीत नियम आहे.

 

ही आहे Galaxy……हा कधी पहातोय हे सगळं असा प्रश्न मला पडत होता. ही पिढी नक्कीच खूप हुशार आहे आणि यांच्या प्रगतीचा वेग पहाता ७ वर्षाच्या मुलाला अशी सगळी माहिती असणे यात काही नवे नाही……फिर भी जब अपना बच्चा कुछ करता है तो अच्छा तो लगता ही है!!!!

 

 

 

हा आणखी एक प्रचंड मोठा नाद….गाड्या. याच्या डोक्यात सतत चाकं फिरत असतात असे मी चिडून म्हणते कायम…पण कुठल्याही गाडीचा कोणताही कोपरा बघून जेव्हा तो त्याचे मॉडेल, कपॅसिटी, फिचर्स असल्या मुद्द्यांवर बाबाशी गहन चर्चा करतो तेव्हा मला तो खुप आवडतो……

ह्याचे नाव आहे sun limousine and a house. वोल्स वॅगनची नवी जाहिरात येते हल्ली ज्यात एक लहान मुलगा आपल्या भविष्यातल्या गाड्या बुक करत असतो तसाच आमचा लेक त्याच्या गाड्या रंगवत असतो. पण ही चित्रातली गाडी माझ्यासाठी आहे…..प्रसिद्ध उद्योगपती श्री. धनंजय दातारांनी त्यांच्या पत्नीला ही गाडी दिली हे मी नवऱ्याला सांगत असताना लेकाने मला ’प्रॉमिस’ केलेय की तो मला ही गाडी देणार.

ह्या चित्राला तो बाइक म्हणतो म्हणून मी पण म्हणतेय…..याचे नाव आहे bick sun and the number ………………………………………………2468 2468 8642 6842 4262

आता हा भला मोठ्ठा नंबर का आहे या गाडीचा राम जाणॆ!!!!!!पण ईशानच्या डोक्यातले ’धुम’चे खूळ बघता तो बाईक न काढता तरच नवल होते…..

मला तारें जमीं पर मधले आमिरचे वाक्य राहून राहून आठवत होते काल,

’ये तेज दिमाग हजारों खयाल बुन रहे है रंगो में!!!!!’

मुलं आणि त्यांच विश्व……..नेहेमी हाच विषय येतो माझ्या पोस्टस मधे, कल्पना आहे मला. पण जेव्हा माझा मुलगा आणि त्याचे मित्र गप्पा मारतात तेव्हा तिथे घुटमळणे काही सोडत नाही मी!!!! ते ही अजून लहान आहेत त्यांना माझी अडचण वाटत नाहीये सद्ध्यातरी!!!!!!

म्हणूनच लहानश्या मिश्या असणारे कार्टून हिटलरसारखे आहे असे माझ्या लेकाला सांगणारा माझ्या मुलाचा मित्र ,”Aunty do u know , who was Hitler?”  असे सहज विचारतो. या प्रश्नाला मी नकारार्थी मान हलवते…….मग तो सरसावून मला सांगतो, “Even I don’t know….but he was somebody related to Germany!!!!!”  …….पण या मठ्ठ बाईच्या डोक्यात कसा प्रकाश पाडावा या विचारात गुंतलेलं ते ध्यान थोड्या वेळाने माझ्या समोर पुन्हा उभं रहातं आणि मला सांगतं, “Ok…u must be knowing Charlie Chaplin at least…….” यावेळेस मी ’हो’ म्हणते!!!! तो सुटकेचा श्वास टाकत असतो की आतातरी मला आठवेल त्या मिश्या कोणासारख्या आहेत……आणि मी त्याच्या डोक्यावर टपली मारत त्याच्या अस्ताव्यस्त शर्टची ईन नीट करून देत असते!!!!!!!

मोठे जेव्हा वयाने मोठे असूनही वृतीने लहान वाटतात….तेव्हा ही बच्चे कंपनी मात्र नेहेमी निखळ आनंद स्वत:ही उपभोगत असतात आणि तो मुक्त हस्ताने चौफेर उधळतही असतात……आपणही असेच होतो नाही का लहानपणी!!!!!!

Advertisements

मित्र……

ऑर्कूटवरच्या फ्रेंड लिस्ट मधे नेहेमी नव्या नव्या मित्रांची भर पडत असते. काही जुन्या शाळेतले, कॉलेजमधले, ऑफिसमधले सहकारी….आणि काही सर्वता: नवखे. ज्यांना आपण कधिही पाहिलेले नसते, ओळखीचे असते ते नुसते त्यांचे प्रोफाईल……मग दोन्हीकडे असणाऱ्या सामायिक मित्र मैत्रीणींची नावं, कम्युनिटी वगैरे आपण पहातो. काही काही प्रोफाईल्स पाहून आपण दंग होतो आणि फ्रेंड रिक्वेस्ट पाठवतो. अश्याच माझ्या एका नव्या मित्राची ओळख मला करून द्यायची आहे आज…….

म्हणतात ना The world is round……आपण सगळे कुठे ना कुठे एकमेकांना पुन्हा भेटत असतो. याचा वारंवार प्रत्यय येण्याची माझी सद्ध्या ग्रहदशा सुरु असावी.  नुकताच मला एक नवा मित्र मिळालाय…..श्री.सुरेश पेठे.  माझे पेठे काका!!!!! माझी मागची पोस्ट ज्यांच्या मदतीने आणि परवानगीने होऊ शकली ते हे माझे काका…..माझा नवा मित्र!!!!!

काकांचे प्रोफाईल मागेही एक दोन वेळा पाहिले होते…. त्यांचे प्रोफाईल पाहून नेहेमीच प्रभावित होत होते म्हणून एक दिवस रिक्वेस्ट पाठवली. काकांच्या प्रोफाईलमधल्या महत्वाच्या गोष्टी कोणत्या तर पहिले म्हणजे निवृतीनंतरही नेटवरचा त्यांचा मोकळा वावर!!!! मला उगाच हे आम्हाला जमत नाही म्हणत या नवनव्या गोष्टींपासून दुर पळणाऱ्या लोकांपेक्षा या नव्या साधनांशी हातमिळवणी करणारे लोक आवडतात……ते स्वत:ही प्रसन्न उत्साही असतात आणि आपल्या सभोवतालचे वातावरणही असेच ठेवतात.

काकांच्या बाबतीतले सगळेच संदर्भ प्रेरणा देणारे आहेत……चित्रकार, कवी, लेखक अशी अनेक रुपे आहेत त्यांची. सगळ्यात विशेष म्हणजे काकांचा २००९ सालचा संकल्प. हा संकल्प होता रोज एक नवे चित्र काढून ते त्यांच्या ऑर्कूट प्रोफाईल मधे टाकण्याचा. आणि त्यानूसार गेले अकरा महिने काका अविरतपणे ही चित्रसाधना करत आहेत!!!!!! आहे की नाही कौतूकास्पद!!!! जिथे ’वेळच मिळत नाही हो आजकाल….’ हे आपले ब्रीदवाक्य झाले आहे तिथे काका माझ्यासारख्या आळश्यासाठी एक दीपस्तंभ आहेत. माणसामधे जिद्द आणि ईच्छा असेल तर अशक्य काहीच नसते हे त्यांनी मलाच नाही तर अनेकांना उदाहरणासहित शिकवले आहे. बरं ही चित्रे एकाच ठिकाणची नसून वेगवेगळ्या गावातील, ऐतिहासिक ठिकाणातील लँडस्केप्स पण अनेकसे आहेत त्यात. आहे की नाही जिद्द!!!!!! त्यांच्या ऑर्कूटच्या फोटो अल्बममधे दर महिन्याच्या ३० चित्रांचा एक याप्रमाणे गेल्या वर्षभरातील ११ अल्बम तयार आहे….डिसेंबरचा अल्बम पुर्ण झाला की एक संकल्प पुर्ण होणार.

दरवर्षीच्या पहिल्या काही दिवसात नवनवे संकल्प(यालाच रिझोल्युशन म्हणतात मराठीत) करणारे आम्ही महाभाग वर्षाच्या दुसऱ्या आठवड्यात ते विसरलेलेही असतो पण केलेला संकल्प पुर्ण करणारे काका म्हणूनच आदरास पात्र ठरतात!!!!!!

आज मारे काकांवर लिहायला सुरूवात केलीये पण त्या बहूआयामी व्यक्तिमत्वाला मी न्याय देउ शकेन की नाही अशी शंका सतत मनात येतेय!!!! काकांचा जन्म २२जुलै १९४२ चा…..बालपण नाशिकचे . शिक्षण ११ वी SSC नाशिकच्या पेठे विद्यालयातून. पुढे डिप्लोमा इन सिव्हील इंजीनीयरींग पॉलीटेक्निक पुणे येथून .बावीस वर्षे सरकारी नोकरी तर काही वर्षे व्यवसाय केला आणि २००३ पासून त्यांनी दोन्ही तून निवृत्ती घेतली आहे.आता त्यांनी आवडीचा विषय चित्रकले्ला ‘लक्ष’ केले आहे. खरे तर चित्रकलेची आवड त्यांना अगदी बालपणा पासून. पण त्याचे शास्त्रशुध्द शिक्षण घेणे त्याकाळात शक्य झाले नाही. मात्र सेवानिवृत्ती नंतर संस्कारभारती ह्या संस्थेशी संबंध आला आणि त्यांचे आयुष्यच आमूलाग्र बदलून गेले. गेली सहा वर्षे सतत , अखंडित चित्रकलेची साधना चालू आहे. त्यांची सगळी माहिती त्यांच्या ऑर्कूट प्रोफाईलमधून इथे टाकत आहे.

  • काकांनी काढलेली काही  चित्रे इथे पहा.
  • चित्रकलेचा रेखाटनांचा काकांचा ब्लॉग इथे पहा.
  • काकांच्या कवितांचा ब्लॉग इथे पहा.
  • खरं तर ही माहिती भरपूर आहे म्हणून ती काकांनी एका ठिकाणी संग्रहित केलेली आहे. ऑर्कूट्वरील ’आम्ही कोण म्हणून काय पुसता?’ या त्या माहितीरुपी कम्यूनिटीची  लिंक इथे पहा. या कम्युनिटी मधे काकांच्या विडंबन कविता, त्यांनी ईतर कवितांना दिलेले अभिप्राय सगळे आहे. यातच त्यांनी निवांत अंध मुक्त विकासालयाला दिलेल्या भेटीची समग्र माहिती आहे. एकूणातच त्यांच्या संवेदनशील मनाचे दर्शन होते.

आणखी एक गंमत आहे आता. काकांशी बोलताना त्यांनी मला नासिकच्या एका बुक स्टॉलचे नाव सांगितले आणि म्हणाले की ते माझा पुतण्या चालवतो. अब ये तो हमारेको मालुम है, क्युँकी ते दुकान ज्यांचे आहे ती पेठे मंडळी आणि माझी आजी लहानपणी जुन्या नाशकात एकाच वाड्यात रहात असत. काकांना विचारले तेव्हा त्यांनी सांगितले की ते माझ्या आजीलाच नव्हे तर पणजीलाही ओळखतात. माझ्या आईला ती ३ वर्षाची असताना (जे आता माझ्या लेकीचे वय आहे) त्यांनी खेळवलेले आहे……आहे की नाही गंमत!!!! मला खुप आनंद झालाय कारण त्यांनी आईला, आजीला लहानपणापासून पाहिलेय. आणि काकांना आनंद झालाय की अनपेक्षितपणे  मी भेटल्याने त्यांना ६० वर्षापुर्वीच्या ते आणि आजी लहान असतानाच्या सगळ्या आठवणी आल्या. परवा आजीला कळवले माझ्या, म्हटलं क्या आजीबाई तुमनेच हमारे दोस्त लोग देखे है क्या!!!! मी पण ओळखते तुझ्या सवंगड्यांना आणि अभी तो वो अपनेभी दोस्त है!!!!!!!!! हसत होती आजी म्हणे ’अग सुरेश लहान आहे माझ्यापेक्षा तुला कुठे भेटला तो?’ ……..एक वर्तूळ पुर्ण होताना मी साक्षीदार आहे….हम खुश है!!!!!

खरी गंमत तर अजुन पुढे आहे, आता मी भारतात गेल्यावर काका मला त्यांच्या लहानपणीच्या, माझ्या पणजीच्या, त्यांच्या वाड्याच्या आठवणींचे चित्र काढून दाखवणार आहेत. मला तर खजिना गवसल्याचा आत्ताच आनंद होतोय.

आज ही पोस्ट लिहीलीये खरी…..तरिही पुन्हा पुन्हा वाटतय काहितरी रहातय लिहायचं. असचं काहिसं माझं माझ्या बाबांच्या लेखात झालं होतं. काही वेळा एक संपुर्ण व्यक्ती एका पानावरच्या लेखात पुर्णपणे व्यक्त नाही करता येत….अपुरे पडतात ते माझेच शब्द!!!!!!!! विचारांच्या मागे त्याच वेगाने धावताना…..ते टाईप करताना बरेचसे राहून जाते………

या पोस्टला शेवट असूच शकत नाही, कारण काका तर आजही त्यांचे लॅंडस्केपचे सामान घेउन एका नव्या ठिकाणी गेलेत…..नव्या उत्साहात, नव्या जोमात…..नव्या कलाविष्कारासाठी. आज रविवार, जेव्हा त्यांच्यापेक्षा वयाने लहान आम्ही लोक लोळत पडलोय……हा योगी मात्र उत्साहात आणि अचलपणे कार्यमग्न आहे !!!!!!!

दिव्यत्वाची जेथे प्रचिती…..

म्हणतात ना ’दिव्यत्वाची जेथे प्रचिती……’ …माझे ऑर्कूटवरचे वयाची ६५ वर्षे ओलांडलेले मित्र श्री.सुरेश पेठे यांच्या प्रोफाईलमधे मला सापडलेला हा खजिना. मी जेव्हा पहिल्यांदा पाहिला तेव्हा नतमस्तक झाले…खरच हे असे काही पाहिले की ’कर माझे जुळती!!!!!’ काकांना विचारले की ही माहिती मी माझ्या ब्लॉगवर टाकू का……..तेव्हा त्यांनी मोकळ्या मनाने परवानगी दिली. खर तर माझ्या या ’मित्राबद्दल’ एक स्वतंत्र पोस्ट होउ शकते, मी ती लिहीणार आहे पण आज मात्र हे ’सुक्ष्म रामायण’…….

ईंग्लिशमधे एक वाक्य वाचले होते मागे…

Beautiful young people are creation of God…

But beautiful old people create themselves….

आपणही गातोच की ’पिकल्या पानाचा देठ की हो हिरवा…’ हो असावाच तो असा सकारात्मक हिरवा…नाही का?

किती खरयं ना…आयुष्यातला एखादा छंद, ध्यास या लोकांना केवळ सुंदरच बनवत नाही तर त्यांच्या चिरतारुण्याला बघून शरिराने तरूण असलेल्यांना प्रेरणा मिळते!!!!!!

माझा या सगळ्यांना मनापासून सलाम!!!!!

 काकांनी केलेले हे डॉक्य़ुमेंट……

सूक्ष्म रामायण

  आपण आज पावेतो अनेकदा गदिमांचे गीतरामायण अनेकांच्या तोंडून ऐकले असेल व आपण नक्कीच तृप्त ही झाला असाल. आज मी आपणाला गीतरामायण दाखवणार आहे ! आपण ऐकले असेल पुर्वी ढाक्क्याच्या मलमलीची साडी कोयीत मावत असे !
  हे आहे सूक्ष्म गीरामायण केव्हढे ? काडेपेटीत मावेल इतकेच ! खाली त्याच्या काही पृष्ठांची छायाचित्रे  मुद्दाम मोठी करून दिली आहेत.
  ह्यात एकूण ११२ पाने आहेत. लेखनाला पन्नास दिवस लागलेत. सांगली येथे १४ जानेवारी १९६६ रोजी लिहून पूर्ण झाले अशी नोंद आहे. हे लिहून काढले आहे  श्रीयुत रामचंद्र गणेश आपटे ह्यांनी. आता ते 
पुण्यात आपला सेवानिवॄत्तीचा काळ आनंदात घालवीत आहेत.
खालील छायाचित्र श्रीयुत आपटे ह्यांचे आहे. 
 
  
  
  
  
  
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
हे दुसरे छायाचित्र आहे लेखकाच्या निवेदना चे
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
आता हे तिसरे छायाचित्र  पहा :- आकार लक्षात येतोय ना ? दोन बोटात पकडलेले आहे.
१४ जानेवारी १९६६ ल सांगली येथे लिहून पूर्ण केले तो दिवस मकर संक्रांतीचा होता !
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
हे पुढील छायाचित्रे आहेत प्रस्तावना ” पारायणापूर्वी ” प्रसिध्द कवी बा. भ. बोरकर ह्यांची
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
श्रीराम जयराम जयजयराम !
 
हे छायाचित्र पहिल्या पृष्ठाचे आहे. कीती सुबक बनवले आहे पहा ! पुस्तकाचे रेशमी बांधणी
काम ही अफलातून आहे ! मी तर बराच वेळ ते कौतुकाने पहात राहिलो !
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
हे छायाचित्र पहिला गाण्याचे .. ” स्वये श्रीराम प्रभू ऐकती  कुश लव रामायण गाती “..
इथून पुढे प्रत्येक पानावर एकेक गाणे अगदि एक टाकी आहे ! जेव्हा मुद्रण कला अस्तित्वात
नव्हती तेव्हा आपले अनेक गंथ हस्तलिखित स्वरूपात असत पण त्यानंतर ही श्रीयुत आपटे 
ह्यानी परिश्रम पूर्वक केलेला त्रेचाळीस वर्षा पूर्वीचा हा विक्रमच मानला जायला हवा.
त्यांच्या चित्रकलेच्या ओढी मुळे आज माझी व त्यांची विठठलवाडी येथे गांठ पडली.
हाही एक दुर्मीळ सर्वॊत्तम योगच आहे ! 
खरं तर ते स्वत:च रामचंद्र आहेत ! प्रभु रामचंद्रानी त्यांना उत्तम आरोग्य द्यावे व
चित्रकलेची त्यांची उर्मी फलद्रुप होवो हीच ईच्छा ! 
सुरेश पेठे
१६ ऑगष्ट २००९
(या मूळ पानावर जाता यावे म्हणू्न सूक्ष्म रामायण या नावाला लिंक दिलेली आहे.)

धडा…..

माझ्या मुलाचं ईंग्लिशचे तिसऱ्या टर्मचे पुस्तक आले परवा….त्यातला पहिला धडा आपण वाचून मग त्याला समजावून सांगावे म्हणून वाचला. धड्याचे नाव आहे ’A Beautiful house’. हा धडा वाचला आणि मी थक्क झाले की काय समजावू आता मुलाला!!!!

थोडक्यात धडा असा आहे एक वृद्ध कुटूंब असते कोणा एका गावात, त्यांच्या घरात एक पलंग, एक टेबल, दोन खुर्च्या, एक मांजर आणि त्या मांजराची बास्केट असे सामान असते. घरासमोर पडवी (पोर्च) असते, ते रोज तिथे बसतात, एकुणातच खुश असतात. मग एक दिवस त्यांच्याकडचे पैसे संपतात , त्यामूळे ते पलंग विकतात. आलेल्या पैश्यातुन काही दिवस घर चालते, पुन्हा पैसे संपतात….मग ते एक एक करून त्या मांजराच्या बास्केटपर्यंत सगळं सामान विकतात. सरतेशेवटी त्यांना ते घरही विकावे लागते…..पण ते सुखी कुटूंब असल्यामुळे त्यांची याही बाबत काहिच तक्रार नसते…..मग त्या म्हाताऱ्या आजीबाई डिंक आणि कागद वापरून एक कागदाचे घर बनवतात……अचानक एक दिवस मोठ्ठे वादळ येते आणि ते कागदाचे घर आतल्या मंडळींसहित उडून दुसऱ्या गावी जाऊन पडते…….त्या गावातले लोकं त्या घराकडे आश्चर्याने पहातात आणि उद्गारतात ’What A Beautiful House!!!!!’

आता या प्रकारातून काय बोध घ्यावा……मुळात त्याला काय शिकवावे हेच मला समजेना!!! आपल्या गरजा कमी ठेवाव्या, तरूणपणीच म्हातारपणाची सोय करावी, घरातले पैसे संपल्यावर वस्तु विकाव्यात पण जागचे हलू नये!!!!! काय म्हणजे नक्की काय?????? मनात मी म्हटले बाळा हा असला काही धडा आपल्याला होता हेच विसर तू!!!!

नाही म्हटले तरी मला माझ्या मराठीच्या पुस्तकांमधले काही धडे आठवतात अश्या वेळी….. पुस्तक मिळाल्यानंतर कव्हर घालण्याआधिच मी जवळजवळ सगळे धडे वाचायचे!!! त्यातले अनेकसे धडे वाचल्यावर उत्तरे काही कधी पाठ करावे लागले नाही…धड्यातला प्रत्येक शब्द असा काही मनात उतरायचा की पुन्हा त्याबद्दल लिहीताना वेगळा विचार नाही करावा लागायचा. त्यातही काही ’बोअर’ धडे असायचे किंवा कदाचित त्यावेळी तो धडा पेलायचा नाही….पण हे प्रमाण फार कमी होते!!!!! तरिही माझ्या मुलाच्या या निर्बुद्ध धड्याची तुलना नाही!!!!! दहावीत असताना आम्हाला शंकर पाटलांचा ’वळीव’ नावाचा धडा होता, मारूती चितमपल्लींच्या धडा वाचताना त्यांच्याबरोबर रानावनाची सफर व्हायची, पु.ल., जी.ए. कुलकर्णी, गोनीदा, मा्डगुळकर सगळ्यांच्या साहित्याची तोंडओळख शाळेतच होत होती. अश्यावेळी आवर्जून वाटते मातृभाषेतुनच शिकावे.

या मुलांच्या कविताही अश्याच भयंकर गद्य आहेत……त्यांची पाठांतर परिक्षा असली की माझ्याच तोंडचे पाणी पळते. चाल लावायला गेलं तर ते तर महाकर्म कठीण काम!!! मुळात यमक बिमक नसलेल्या त्या निबंधाला कविता का म्हणायचे हाच एक प्रश्न असतो!!!!!! मुलगा मात्र बिचारा ’Learn well and come……’ हा शेरा मिळू नये म्हणून झटत असतो………

 आम्ही तिसरीत असताना आम्हाला एक कविता होती’ घाटातली वाट’ अजुनही तोंडपाठ आहे ती….कसारा घाटातून जाताना कुठेतरी मनात ती घोळत असते…… बा.भ. बोरकर, ग्रेस, ईंदिरा संत, शांता शेळके सगळ्यांची वर्णी होती पुस्तकात. भा.रा. तांबेंची, ’जन पळभर म्हणतील……’ तशीच्या तशी कायम स्मरणात आहे अगदी अर्थासहीत त्यामुळेच तर..

सुर्य तळपतील, चंद्र झळकतील

तारे आपूला क्रम आचरतील

होइल काही का अंतराय…..

यातलं काव्यच नाही तर अर्थ मनात रुजलाय. हा सगळा विचार करताना सहज गुणगुणले..

घाटातली वाट,काय तिचा थाट

मुरकते गिरकते, लवते पाठोपाठ

निळी निळी परडी, कोणी केली पालथी

पानं फुलं सांडली, वरती आणि खालती

खाली खोल दरी, वर उंच कडा

भला मोठा नाग जणू उभा काढून फणा…..

खुदकन हसला मुलगा…….पाच मिनीटात कविता अर्ध्याहून अधिक पाठ. खरच मनात विचार येतो आपण सतत नौकऱ्या बदलणार म्हणून ईंग्लिश मिडीयमला घातलाय खरा मुलगा पण something is missing गड्या!!!!! अशीच आणखी एक कविता होती ’खंड्या’ ची…..त्यातले

झाडावर धिवराची हाले चोच लाल छान…..

 शुभ्र छाती, पिंगे पोटsssss

जसा चाफा यावा फुलीssss

अश्या काही ओळी कधीतरी अचानक मनात येतात……बहिणाबाई पण तेव्हाच ओळखीच्या झाल्या होत्या. हिंदीच्या पुस्तकातला ’दुर्मूख’ हा सश्यावरचा धडादेखील असाच आठवणीतला…..ते ईंग्लिश देखील असे रटाळ नव्हते………

माझं प्रामाणिक मत आहे की माध्यम हा अडथळा नसतो…….घरचे वातावरण, आणि नवे स्विकारण्याची आपली ईच्छा यावरही सगळे अवलंबून असते!!!!!!! तरिही हा असला धडा काही मला पचत नाहीये…..मुळात ज्याचे नावच ’धडा’ किंवा ’Lesson’ आहे त्यातून जर धड काही बोधच झाला नाही तर त्याचा काय उपयोग???? उगाचच काहीतरी पाने भरायची आणि तो पसारा मुलांच्या डोक्यात बळजबरी कोंबायचा!!!! हा प्रस्तूत धडा वाचून जिथे माझीच मती गुंग झाली होती तिथे मी मुलाला काय समजावणार होते, कप्पाळ!!!!!!

कुठे कुठे आणि किती पुरणार आपण…….सगळ्ं काही खरच ईतके विचार करण्याजोगे आहे की वयाची तिशी ओलांडली की हे असे विचार मनात घोळायला लागतात………प्रश्न एक ना अनेक!!!!!! नाहीच सापडत कधी कधी उत्तरं!!!!!!! तरिही वाटतय पाठ्यपुस्तकं सोडून मुलाला चांगले साहित्य, किंवा त्याच्या वयाला समजणाऱ्या आवडणाऱ्या गोष्टी वाचायला देउन मी ह्या मुद्द्यावर उपाय नक्की शोधु शकेन!!!!!!

सहजच….

Ishaan लेकाच्या पहिल्या वाढदिवसाला त्याच्यासाठी केलेले कार्ड…..

आज सहज मनात आले की ब्लॉगवर हे कार्ड टाकावे म्हणून पोस्टचे नावही ’सहजच’ दिले.

मला लहानपणापासून कार्ड्स घरी करायला आवडतात, ते किती जमतात हा माझा प्रश्न नव्हे. ते मी ज्याला देते त्याने तो विचार करावा असा स्वाभिमान बहुधा लहानपणापासून असावा त्यामूळे मी अगदी ६/७ वर्षाची असल्यापासून हा उद्योग करायचे. त्यातही तेव्हा मिळणाऱ्या पोस्ट कार्डवर एका बाजूला चित्र आणि उरलेल्या लहानश्या बाजूला मजकुर असायचा. पत्र लिहायला मला तेव्हाही आवडायचं आजही आवडतं!!!! पोस्टमनची वाट पहाणं त्याने पत्र आणून देण्ं , कधितरी आपल्या दारासमोर थबकणं आणि पुढे निघून जाणं …..किती मजा आहे ही सगळी.

मी पाठवलेले कार्ड्स आणि माझी त्यावेळेसची महान (?) चित्रकला हे बाड घेउन माझे आजोबा मी चौथीत असताना J.J. मधे गेले होते…..मला आजही गंमत वाटते ते आठवले की. पण माझ्या पत्राला जेव्हा दोन्ही आजोबांची उत्तरे यायची ते ही आंतर देशीय पत्राने तेव्हा ते उघडून वाचणे हा एक आनंदाचा ठेवा असायचा. असेच एक पत्र यायचे आमच्या मावशीचे अत: पासून ईतिपर्यंत काळजी आणि सुचनांनी भरलेले असायचे ते!!! तिच्या हळव्या स्वभावाला साजेसे!!!

माझी आजी, आई, मोठी मामी, मामा हे लोक पत्र लिहीताना काही कधी दिसले नाही. जो कोण लिहीत असेल त्याच्या हाताला हात लावून ही लोकं ममं म्हणत असावे. बाबांना मात्र पत्र लिहायला आवडतही आणि जमतही!!! बाबांनी लिहीलेली पत्र मी याआधि ब्लॉगवर टाकलेली आहेत…….

आता तर काय आपण सगळे 24X7 नेटवर असतो तरिही मनात कुठेतरी पत्राला, पोस्टमनला स्थान आहेच की!!!!

स्वत: कार्ड करता करता मी हळुहळू कार्ड विकत आणायला सुरूवात केली. यातही पुन्हा दोन प्रकार असतात….काही जण कार्ड पाहून ते घेतात तर काही मजकूर पाहून. पुन्हा मजकुरातही मराठी विरुद्ध ईंग्लिश हा लढा आहेच….आता तर अनेक साईट्स वरून परस्पर ही कार्ड्स पाठवतो आपण!!!

कॉलेजमधे असताना मात्र आर्चिज किंवा हॉलमार्कच्या गॅलरीज मधे जाउन ग्रिटींग कार्ड्स विकत घेणे हा मोठ्ठा नाद होता. किंमत बिंमत कोण बघतोय….नाहीये कोणाचाही वाढदिवस, कुठला सण, कुठला डे…who cares!!!! कार्ड आवडलं घ्या…….. विनाकारण चालणारा उद्योग!!! तिथले ते अनेक रंग त्यावेळेसच्या मनोवृतीला मोह घालायचे हेच खरे!!! लग्न झाल्यावर निवडक कार्डस दोऱ्याने शिवून त्याचे वॉलपिस बनवणे वगैरे प्रकारही आवडीने केले होते……..

स्वत: कमवायला लागल्यावर मात्र वर्षभरातच हा खर्च वाटायला लागला आणि मी पुन्हा वळले माझ्या कलर बॉक्स कडे!!!!! त्यातून केलेले सगळे कार्ड आज माझ्याकडे नाहीत पण आजच्या ह्या कार्डचा फोटो यावेळेस लेक येताना घेउन आला…….

लेकासाठी  जे जे केले होते ते आता लेकीसाठी करायचे आहे…..तेव्हा आता पोस्ट आवरती घेते आणि कामाला लागते!!!!!

छोटा दोस्त-२ (छोटा जादूगार)

3, 8, 7, A, Q, 6, 4, 2, J, K,10, 9, 5

तरंग ब्लॉगवर परवा हा क्रम पाहिला पत्त्यांच्या जादूचा….यात कुठलेही एका प्रकारच्या १३ पानांना या क्रमाने लावायचे. आणि मग वन ते किंग अश्या स्पेलिंगनूसार ते ते पान काढून दाखवायचे. आपण प्रत्येकाने लहानपणी अश्या कितीतरी गमती केलेल्या असतात. आपल्याला समजलेली जादू कितीतरी वेळा करून दाखवायची आणि समोरच्याने कितीही वेळा विचारले की सांग ना कसे करायचे तरी सांगायचे नाही!!!!मग एखाद दिवशी हळूच मी तुला सांगते पण तू कोणाला सांगू नकोस, नाहीतर मजा नाही येणार करत एखाद्याला सांगायची.

या बाबतील आम्ही जाम लकी होतो कारण आमचे बाबा आम्हाला हे सगळे शिकवायचे त्यामूळे मैत्रीणींमधे आमचे नाक वर !!!!! तरंग ब्लॉगवरच्या पोस्टमूळे लहानपण आठवले आणि मग आला समोर माझा छोटा दोस्त….तर आज त्याला शिकवलेल्या काही जादू.

तूम्ही नाही शिकवल्या अजून मुलांना…मग शिकवा आणि मी ज्या विसरले त्या मला कळवा.

१.  3, 8, 7, A, Q, 6, 4, 2, J, K,10, 9, 5 या क्रमाला आम्ही एक गोष्ट सांगायचो.  ती अशी की ३८७ वर्षापूर्वी एक(A) राणी(Q) होती ती ६४ वर्षाची होती, तिला २ मुले होती. एकाचे नाव जॅक (J) आणिगोष्टीनूसार लावलेली पाने दुसऱ्याचे नाव किंग (K) होते. जॅकचे वय होते १९ आणि किंगचे ५. आता  गंमत पहा………….असे म्हणत ती पाने क्रमाने लावायची आणि मग तो गठठा उलटा धरून त्या त्या स्पेलिंगनूसार ते ते पान काढून दाखवायचे.

२.ही जादू अतिशय सोपी आहे…आणि नवशिक्या लहान मुलांसाठी त्यांचा आत्मविश्वास वाढवणारी.  यात आपल्याकडच्या पत्त्यांमधील एक पान समोरच्याला बाहेर काढून लक्षात ठेवायला सांगायचे. मग ते पान आपल्या हातातल्या पत्त्यांत सगळ्यात वर ठेवायला सांगायचे.         मग आपले हात मागे घेऊन एका हाताने काळजीपुर्वक ते पहिले पान उलटे ठेवायचे. म्हणजे समोरच्याने उलट ठेवलेले ते पान आता सुलट झालेले असेल…..काळजीपुर्वक हातातले पत्ते समोर असे धरायचे की ते सुलट झालेले पान आपल्या डोळ्यासमोर यईल आणि त्याचवेळेस कॅटचे शेवटचे पान समोरच्याला दाखवून विचारायचे की हे तूझे पान आहे का????? तो मजेत ’नाही’ म्हणत असताना आपण मात्र त्याचे  पान पाहिलेले असते. हात पुन्हा मागच्या बाजूला घेउन ते पान पुन्हा पुर्वव्रत उलट ठेवून पत्ते हवे तेव्हढे पिसावे आणि मग जादूने ते पान शोधून दाखवावे.

३. ही देखील आणखी एक सोपी जादू…..९ पानांची. यात हे ९ पाने ३X३ अशी मांडावी. समोरच्याला एक पान मनात धरायला सांगावे…मग आधि उभ्या आणि नंतर आडव्या कोणत्या रेषेत ते आहे विचारून ओळखावे.3X3 लावलेली ९ पाने

 

४. २१ पानांची जादू…ही शिकवायला आमचा दोस्त अजून लहान आहे……पण इथे लिहून ठेवले म्हणजे हा मागे भूणभूण लावून आज नाही तर उद्या शिकणार हे नक्की.

 

पत्त्यांचे घर....

 

 

 

 

 

५. पत्त्यांचे घर…..पेशन्सची कमाल मागणारा खेळ.

आमचे बाबा सुट्टीत आम्हाला दरवर्षी पत्त्यांचा एक नवा खेळ शिकवायचे. बदाम सात, रमी, चॅलेंज, नॉट ऍट होम,झब्बू,गुलाम चोर, मेंढीकोट……कितीतरी. याहीवेळेस ते मस्कतला माझ्या घरी आले तेव्हा आम्ही आवर्जून पत्ते आणले होते. बदाम सात सारखाच खेळ पण काय मजा यायची…कहर म्हणजे जजमेंट खेळण्याची…..माझी आई हातात पत्ते आले की पटकन किती हात होणार ते सांगायची मग अर्ध्या खेळात विचारायची अरे पण अमित हुकूम काय आहे रे??? हसून हसून दमायचो आम्ही….नवरा रोज सांगायचा काकू हात सांगण्याआधि थांबत जा ना जरा……

पत्ते खेळणे……तसे वाईट मानणारी अनेक जण भेटली. माझ्या एका मैत्रीणीच्या आजीला आमचा फार राग यायचा, तिचे मत घरात पत्ते ठेवू नये……पण मला मात्र मनापासून आवडणारा खेळ. बावन्न पान आणि कितीतरी खेळांचे प्रकार. मला सगळ्यात आवडायचे ’नॉट ऍट होम’ कारण त्यात बरेचदा मी जिंकायचे……माझे बाबा मला बोटाने नंबर दाखवून ते कोणाकडे आहे ते खुणेने सांगायचे, ही झाली लबाडी पण ती न करताही मला जमायचे ते. चॅलेंज खेळताना माझ्या बहिणीच्या आधि बसणारा नेहेमी जिंकायचा कारण ही सतत चॅलेंज करायची….मग काय खरे पत्ते लावा आणि सुटा. मामाला पत्त्यांना मस्त कैची मारता यायची…..ती आम्ही प्रयत्नपुर्वक शिकलो होतो. आजीकडे पत्ते खेळताना मामा नेहेमी लबाडी करायचा आणि ती नेमकी मामी पकडायची…..मग त्यांचे भांडण ठरलेले. आम्ही आपले दोन्ही एंजॉय करायचो, पत्ते आणि भांडणही 🙂

मला माझच आश्चर्य वाटत होतं आज…..मुलगा टि.व्ही. त रमतो याचा बागूलबूवा करत बसण्यापेक्षा आपण ह्या साध्या गोष्टी त्याला  शिकवल्या तर तो त्या आनंदाने शिकेल. पण आमची गाडी धक्का स्टार्ट….तरंग ब्लॉगने मला धक्का दिला आणि मी मुलाला हे सगळे शिकवले………त्या पठ्ठ्यानेही एकदाच शिकवल्यावर बिनचूक करून माझा हुरूप वाढवला आहे.

आता हळूहळू ईतरही लहानसहान खेळ त्याला शिकवायचे आहेत. राजा भिकारी सारखा वेळ खाउ खेळ असो की बिस्किटसारखा स्मरणशक्तीची परिक्षा घेणारा खेळ असो…..मि. बीन नावाच्या त्या कार्टून सदृश प्राण्यापेक्षा नक्कीच जास्त रंजक आहे.

मावशी ते मेड…..(‘मेड’ ईन ईंडिया)……

’बस हो गया मॅडम अभी हमको मुलूक जानेका….’ नुकतीच माझ्याकडे येउ लागलेली बांग्लादेशी ’मेड’ म्हणत होती. म्हटलं ’का गं काय झालं???’ तर म्हणाली की अनेक वर्ष झाली बाहेर, आता घरही सावरलयं…..मुलूकची याद येते म्हणाली.

संध्याकाळी नवऱ्याला सांगितल तर हसायला लागला, म्हणाला मस्कतला काही तुमच्या नशीबात कामवाली बाई दिसत नाही. आजवर मारे सांगायचीस ना सगळ्यांना की माझ्याकडे बाई टिकतेही आणि चांगले काम करते. गेल्या तीन वर्षात पहिल्यांदा तुला तक्रार नाही आणि आता ही पळायच्या गप्पा करतीये…….

’मेड’ आपल्याकडची मोलकरीण, कामवाली बाई( सध्या ची Domestic Helper) ……आयूष्याचा एक अविभाज्य घटक. जिच्याशी बरेचदा ’तूझं माझं जमेना नी तूझ्याविना करमेना’चे नाते असते. ईथे आल्यावर कळले या ’बाई’ ची ’मेड’ झाल्यावर ती आमूलाग्र बदलते. ईथल्या मेड असतात श्रीलंकन, बांग्लादेशी किंवा दक्षिण भारतीय….पैसे द्यायचे तासावर. माझ्याकडची पहिली मेड हैद्राबादी होती. एका तासात वेजल्स, स्वीपिंग, मॉपिंग करणार म्हणे. म्हटलं कर बाई, मी तशीही अडलेला हरी आहे. मुळात धूणंभांडी, झाडूफरशी किंवा लादी ला या साहेबाच्या भाषेत ऐकताना मजा येत होती. ही  ’मेड’ मला ताई न म्हणता मॅडम म्हणत होती. विनाकारणच मला ती परकी वाटत होती…दुसऱ्या दिवशी तर हद्द झाली, खिडकीतून बाहेर पाहिले तर ही कारमधून उतरली. म्हणे लेट हो गया तो हजबंड ड्रॉप किया. कर्म माझं इथे माझ्या हजबंडला अजून लायसन मिळालेले नव्हते…..म्हणजे मी ’बे’कार आणि ही कारवाली बाई. त्यातही माझ्या रोह्याच्या पुष्पाला मी सगळ्या कामाचे ३०० रुपये देत होते आणि हिला अर्ध्याच कामाचे ३०००रुपये……चार महिने बाई नाही लावली तर एक तोळा सोनं येतं या माझ्या युक्तिवादाला नवऱ्याने अजिबात दाद दिली नसल्यामूळे मला हे आता सहन करायचे होते. पंधरा दिवसातच कढईवर काळी पुटं चढणे, घर पुसून न पुसल्यासारखे वाटणे, डिटर्जंट संपणे सु्रू झाले. त्यातच माझे बाबा आमच्याकडे रहायला आहे…..ते तर एक दिवस वैतागून म्हणाले की मी करतो ही कामं पण ही ब्याद हाकल!!!!!

ती गेली, मग हे सगळे काम घरात घेतले. काही दिवस तो फार्स झाला आणि माहिती कळली की शेजारच्या बिल्डिंगमधे मराठी मेड आहे. मग पुन्हा तिला बोलावून दोन महिने सुख अनूभवले…..पुनश्च पहिले पाढे पंचावन्न झाल्यावर मात्र कानाला खडा लावला की पुरे आता पैश्याची नासाडी. अर्धी भांडी जर आपणच घासायची असतील तर पुर्णच घासू…..घरात व्हॅक्य़ूम केलं की झालं. शुक्रवारी नवऱ्याने मदत करायची…सगळ्ं कसं आखिव रेखीव. कागदोपत्री मस्त झाला प्लॅन.  २-३ महिने पुन्हा मस्त मजेत….नवराही उत्साहाने मदत करत होता.मग भारत भेट झाली, पुन्हा महिना सुखात…..हळूहळू नवऱ्याने त्याच्या शुक्रवारच्या झोपेचे खोबरे होते या कारणाने अंग काढून घ्यायला सुरुवात केली….आणि मेलं दिवसभर आपण राब राब राबलो तरी काम ईथले संपत नाही याची मलाही प्रचिती येउ लागली.

अश्यावेळी मला आवर्जून आठवण येते ती माझ्या औरंगाबादच्या मावशींची.  लग्नापुर्वी मी जॉब करत असताना माझ्याकडे येणाऱ्या या मावशी……काय काय काम करणार वगैरे काही बोली न करता माझ्याकडे यायला लागल्या, त्या आम्ही मुलाला घेउन चार वर्षानी औरंगाबाद सोडले तोवर येत राहिल्या. दिसेल ते काम झपाट्याने उरकणे, एकीकडे तोंडाचा पट्टा सुरू. मी घराबाहेर असल्यामूळे घराची एक किल्ली कायम त्यांच्याकडे असायची. संध्याकाळी दार उघडले की मिळायचे एक स्वच्छ नीटनेटके आवरलेले घर. मला मुलगा झाल्यावर मावशी सकाळी यायला लागल्या ……मुलाला आंघोळ घालणे, त्याच्या गादीवरची चादर बदलणे, त्याची दुपटी डेटॉलच्या पाण्यात भिजवणे असलं सगळ हायजिन ती अडाणी बाई पाळायची. जास्तीचे पैसे देते म्हटल्यावर मात्र त्या रागावल्या होत्या म्हणाल्या, “ताई अगं लेकरू आत्ता रांगत येइल आणि मला आजी म्हणायला लागेल…त्याला काय सांगायचे ही आजी तुझ्या कामाचे जास्तीचे पैसे घेते!!!!!”  आल्याआल्या मी काही खाल्लय का ते पहाणं आणि लगेच गरम गरम बाजरीची भाकरी करणं हे त्यांच रोजचं काम……”माझा नातू मोठ्ठा साहेब होइल मला गाडीतून फिरवेल…..” माझ्या लेकाबद्दलची त्यांची स्वप्न आज लिहीतानाही माझ्या डोळ्यात पाणी येतेय!!!!! नवऱ्याशी मात्र नेहेमी वाद व्हायचे त्यांचे….ह्यानी खूंटीवर टांगलेल्या एकूण एक कपड्याला त्यांच्यामते घामाचा वास येत असायचा…आणि मग त्या ते सगळे कपडे भिजत घालून आपटुन धुवायच्या. याच्या मते काही मळत नाहीत येव्हढे माझे कपडॆ आणि मावशींना मात्र हे अजिबात पटायचे नाही, त्यांचे ठरलेले उत्तर ,”माणसाने स्वच्छ कपडा घालावा!!!! ” दर शुक्रवारी मस्त जुंपायची त्यांची!!!!!

लहान गावात तशी पटकन जुळतात ही नाती!!! साधी माणसं आणि लहान मागण्या असतात. प्रोफेशनल नसतात म्हणा ना!!! माझ्या मावशीकडे मालेगावला कामाला येणारी आमची शोभा मावशी, आज गेली २५ वर्षे बघतीये मी तिला. मावशीचे आणि तिचे अनेकदा रुसवे फुगवेही व्हायचे, पण ती तरी परत यायची नाहीतर मावशी तरी तिला घेउन यायची.

पुढे आम्ही नासिकला गेल्यावर आमचे मात्र या आघाडीवर थोडे हालच झाले…मनाजोगती बाई काही लवकर मिळेना. पण हा मोलकरणीचा ग्रह माझ्या राशीला जरा उच्चीचा असावा माझा कारण आम्ही रोह्याला गेलो…..आणि मला भेटली ’पुष्पा’. वयाने माझ्याबरोबरीची पुष्पा महिन्याभरातच माझी मैत्रीण झाली. सासर माहेर, आजुबाजूच्या बाया, भाजीपाला कुठल्याही विषयावर गप्पा मारत आमचे काम पटापट उरकायचे. मग फक्कड चहा घेतला की ती पळायची बाकीच्या कामांना. पण दिवाळी असो किंवा माझ्याकडे कोणी येणार असो लगबग पुष्पाचीच असायची. ना मला कधी तिच्या मागे घरभर फिरावे लागले ना सतत सुचना कराव्या लागल्या…..एखाददिवस तिलाही कंटाळा येणार हे मला मान्य होते, आणि ती आजारी पडू शकते, घरच्या जबाबदाऱ्यांसाठी एक तारखे आधि पैसे मागू शकते हे गृहित धरले होते. आमचे सूर जुळले होते हे खरे!!!  मी दुसऱ्या डिलीवरीसाठी नासिकला गेले आणि आम्ही रोहा सोडले….मावशींसारखीच पुष्पाचीही माझ्या लेकीबद्दलची स्वप्न तशीच राहिली. लेक सव्वा महिन्याची झाल्यावर तिला आधी नेले रोह्याला कारण मी जन्मदाती आई असले तरी नऊ महिने तिची काळजी घेणारी ’ही’ आई तिची वाट पहात होती. आम्ही पोहोचण्यापुर्वी आमचे घर रांगोळी घालून लेकीची वाट पहात होते. निघताना पुष्पाने दोन्ही मुलांच्या हातात पैसे ठेवले. तिच्या त्या पन्नास रुपयांची परतफेड कशी करावी हा विचार नेहेमी मनात येतो!!!!!

या सगळ्याची सर येणारी मेड मिळणं हे एक स्वप्नच वाटते मला……इथे तर सगळा ’मोले घातले रडाया’ प्रकार आहे असे वाटत असताना आता ही बाई यायला लागली आणि लगेच दिवाळी आली. मूळची बांग्लादेशी मुस्लिम बाई पण मॅडम दिवाली का लिये घरका क्लिनिंग कबसे स्टार्ट करनेका असे विचारून माझ्या मनात जागा करून गेली. गेल्या महिन्यातला तिचा उत्साह, मुलांशी बोलणं सगळं पहाता आपला मेडशोध सुफळ संपूर्ण झालाय असे वाटत असतानाच तिने मला ’मुलूक ची याद’ चा दणका दिला. दिवाळीत एक दिवस खिडकीतल्या पणत्या उचलून त्या ठेवायच्या होत्या तिला, पण ही हात लावेना म्हणे आपको कैसे चलेगा मै हात लगाएगा तो?……म्हटलं बाई तू घासलेल्या भांड्यांमधे सगळा फराळ केला. त्यातच नैवेद्य दाखवला आणि आता हे काय नवीन!!!!! खुदकन हसली ती, पटकन पणत्या उचलल्या आणि पटापट घर आवरले.

तसही मनात येतं आपल्या आयूष्यातली मोलाची, हिंमतीची, तारूण्याची वर्ष आ्पल्या आईसाठी, भावांसाठी सहज ओवाळून टाकून दुर देशात काम करणाऱ्या या बाईच्या पावित्र्यावर मी कशी शंका घेणार!!!!!!! माझ्या आधिच्या मावशींसाठी, पुष्पासाठी काहितरी करायचे आहे हा एक विचार पण घरी जाण्यासाठी तिकीटाचे पैसे साठवणाऱ्या या सेलीनाला मात्र आज मी सांगितले की तिच्या या साठ्यातले शेवटचे काही पैसे माझ्याकडून न्यायचे आहेत तेव्हा लवकर बाकी रक्कम जमव आणि पळ तूझ्या घरी!!!!!!

जोवर आहे ही तोवर मात्र पुन्हा मस्त गट्टी जमणार हे नक्की…..मावशी ते मेड माझ्या मैत्रीणी…..नावं गावं वय वेगळं पण नातं तसचं, व्यवहारापलीकडचं…………………