उचलली जीभ….

“आपल्या जिभेचं साधारण वजन किती असेल बुवा??? ”

काल अचानक हा प्रश्न पडला…. म्हणजे ते मुन्नाभाई टाईप ’जिंदगी में कई चीजें पहिली बार होती है मामू सारखं माझ्या जिंदगीत मला पहिल्यांदाच हा सिरियस प्रश्न पडला (प्रश्न पहिल्यांदा हं… मी भलती सिरियस आहे बुवा )….. याला कारणीभूत झाले ती निर्बुद्ध तासातली हाताची बोटं, डोळे, रिमोटची बटनं यांच्यातली जुगलबंदी….. समोर कैच्याकै सदरात मोडणारं काहितरी आपलं चाललेले, आणि सामोरे आले अमिताभ बच्चन आणि जया भादूरी (मी हिला बच्चन म्हणत नाही… नोंद घ्यावी!! ) …. आले तर आले, त्याचा विचारलेल्या प्रश्नाशी संबंध काय??? आला होता किनै प्रश्न मनात… सांगते…

होतं काय माहितीये का…… जेव्हा आपण एखाद्या माहितीतल्या व्यक्तीचा, कोणी बोललेल्या वाक्यांचा विचार करतो , आणि आपण अगदी कानसेन नसलो तरी बरं ऐकणारे असलो ना आपल्याला ते आठवलेले वाक्यं त्या व्यक्तीच्या आवाजात आठवता येते…. म्हणजे आपल्या कुटूंबातल्या व्यक्तींची वाक्यं कशी आपल्याला ते समोर नसले तरी ऐकता पहाता येतात… किंवा अगदी लतादिदी असं असं म्हटल्या असं पेपरात वाचलं तरी त्या आपल्याला ऐकू येतात (इथे आपल्याला म्हणजे निदान मलातरी 🙂 ) वगैरे!!! तर ही जया भादुरी नामक व्यक्ती विचारात जरी आली ना तरी मला तिचा तो हसू की नको हसू या द्वंद्वात अडकलेला चेहेरा, आणि तितकेच अवघडून जडशीळ जिभेने म्हटलेले डायलॉग्स कानावर यायला लागतात… म्हणजे ना पिडा एकदम…. त्या DDLJ मधे कशी ती सिमरन अगदी कानावर घट्ट हात ठेवते तरी तिला शाहरूखचे तुणतूणे ऐकायला येते तसा उपद्रव….  आता राखी गुलजार (नावात तेव्हढा गुलजार शब्द बाकि आनंद ) नामक व्यक्तीचा याच गटात समावेश होतो…. तिचं ते ’मेरेsss करण अर्जून आsssssssयेंगे!!!! ” ऐकलं ना की वाटतं फार नाही पण निदान एक अर्धा पाऊण किलो नक्कीच वजन या जिभेचे……

आता जयाबाईंना , अमिताभने केलेली चूक म्हणून सोडून दिले आणि राखीबाईंना (गुलजारांच्या असो की सावंतांच्या ) नुसतेच कुठल्याही कारणाविना सोडले तरी मुद्दा तोच, “माणसाच्या जिभेचे वजन कित्ती गडॆ?? ”

मेडिकलचे आणि माझे कायमचे वाकडे …. त्यामूळे मी ईंजिनीयर झाले (मेडिकलला मिळत होती का ऍडमिशन, वगैरे खोचक मुद्दे काढायचं काम नाय हं… माझं मुळात PCM ग्रुपमधे झालेय बारावी ;)) …. साध्या टंग च्या स्पेलिंगने मला बरेच टांगलेले होते….तर टंग, प्सायकॉलॉजी, पॅक्रियाज, न्युरो बिरो वगैरे तमाम अवयवांचे स्पेलिंग मला अजूनही नाय बॉ येत… सरळ म्हटलं होतं मी नगं मला म्येडिकल…. ईंजिनीयरिंग ला गेले खरे पण तिथे मेला विषय आला ’मेडिकल ईंजिनीयरिंग’ … खरं सांगते माझ्या जिभेपासून ते पार घश्यापोत्तर कोरड पडलेली….. तिथे आम्हाला BP मोजायला लावायचे…. मला जन्मात ते दोन वेळा ’ठक’ ऐकू आले नाही…. म्हणजे मी ’गोंगाटात नसेल हो  ठक ठक ऐकू येत ’ म्हणून समाधान करून घ्यायचे स्वत:चे, हो नाहितर नसता न्युनगंड यायचा, बाकि अख्ख्या वर्गाला ’ठक’ ऐकायला येते मलाच नाही….. मला ना माझं स्वत:चं इतरांनी मोजलेलं BP पण चुकलयं असच वाटतं नेहेमी… होतं कसं आता आपलं BP मोजलं जाणार या विचाराने माझा हार्टरेट वाढलाय किंवा श्वसन नॉर्मल ठेवण्याच्या नादात आपण श्वास न घेतल्यामूळे शरिरात नेमका घोळ झालाय त्या क्षणी वगैरे विचार येतात…. वैताग नुसता!!!

गोळ्या औषधं पण डॉक्टरांच्या सल्ल्याने नाही आवडत घ्यायला मला … हा एक मानसिक आजार असावा का अशी शंका येते उगाच मनात, मात्र मी माझ्या औषधांचे डोस सोयीने विसरते 😉 …. मुलं झाल्यापासून तर डॉक्टरांकडे जायचे आणि ’गेल्या वेळेस हे हे औषधं दिले होते’ वगैरे विलक्षण बडबड करण्याची माझ्या जिभेला खोडच आहे…. माझा वैद्यकिय ज्ञानाविष्कार तसा मर्यादितच पण…. जगातले ९९% आजार हे एकट्या क्रोसिन आणि कॉम्बिफ्लामच्या कॉम्बिनेशनने बरे होऊ शकतात हे माझे मत ठाम एकदम….. माझी मतं तशी ठामच…..

तेव्हा मी विकीमातेला शरण जाउन ’जिभेवर ’ रिसर्च करण्याचा मुद्दा अलाहिदा….निदान विचारांची वाट आज जिभेच्या वाटेला….

मरो त्या मेडिकल टर्मा त्याऐवजी अवयवांचे साहित्यिक मुल्य हा मुद्दा आवडीचा…. तर बॅक टू ’जीभ’ …. जिभेला पाणी सुटणे, जिभेला हाड नसणे, जीभ हातभर लांब असणे, जीभ काळी असणे, जिभेवर सरस्वतीचा वास असणे, जिभेवर साखर असणे, जीभ कडू असणे, जीभ टाळ्याला चिकटणे वगैरे मुद्दे कसे अर्थपुर्ण अगदी… जीभ म्हटली की दुसरा आवडता मुद्दा येतो तो म्हणजे ’चोचले’ …. खादाड्यांच्या राज्यात कसलं महत्व या चोचल्यांना…… जिभेचे काहिही वजन असो ना मरो , खा आधि चटकन वगैरे विचार येतात समोर खाद्यपदार्थ आले की….. किती म्हणी , वाक्प्रचार या जीभेच्या वाट्याचे…. ’रसना’ नाव कसे मस्त वाटते या जीभेचे….

खरं सांगते जयाताईंच्या दर्शनाने आणि त्यांची वाक्यं ऐकू येण्याच्या जाचामूळे जीभेचा विचार होतोय आज….. कबीराच्या दोह्यात एक उल्लेख आहे  ” बकवास करें जीभ….. जूते खाये सिर” ….. 🙂 …. जिभेवर ताबा सर्वार्थाने असणे कसे गरजेचे असते नाही, नाहितर उचलायची जीभ नी लावायची टाळ्याला….. जीभ जीभ पडजीभ वगैरे यमकं करणारे गाणे मनात तयार होतेय… एकूणात आज ही माझ्या ’जिव्हा’री लागलीये असे दिसतेय…..

विचार करतेय मी नी काहितरी अचानक मनात येतय….. हे असेच होते ही आठवण आली की….. डोळे नकळत मिटले जाताहेत….. अनेकदा वाचलेल्या पुस्तकातली काही पानं त्यातली अक्षरं नजरेसमोरून सरकायला लागताहेत…. शब्द न शब्द साठलाय मनात…

आठवणं जसजशी वाढतेय, हात पाय गारठल्यासारखे होतात…. सगळं काही थिजल्यासारखं….. एक एक वाक्यं जिवंत होऊन समोर येतय…. मिटलेले डोळे पाणावताहेत… कुठल्याही क्षणी अश्रू ओघळणार आता….. एक एक प्रसंग मनात उमटतोय, जसा समोर घडतोय माझ्या….. ते धारदार अंगार ओकणारे डोळे रोखलेत शत्रूवर…. नाही सहन होत कोणाला त्या डोळ्यांचा दाह…. तापलेल्या सळया गेल्यात आरपार…. हुंकारही नाहीये वेदनेचा साधा मुखातून…… डोळे काढलेत म्हणुन काय, हात बांधलेत म्हणून काय… ती जिव्हा आहे ना धारदार तलवारीच्या पात्यासारखी…. त्या मुखातून येणाऱ्या वाक्यांनीही त्रेधा उडतेय लोकांची …… आणि …. आणि….

नुकतीच छाटलेली एक विलक्षण धारदार ’जिव्हा’ जमिनीवर पडतेय….. क्रुरकर्मा विकट हसतोय…..

मैत्रीच्या नात्याने बांधलेले दोन जीव तसाच अबोल मुक संवाद साधताहेत……………………………………………………..

आठवणीनेही सुन्नं व्हायला झालय, नेहेमीच होतं….. दाटलेला कंठ… स्तब्ध सारे काही…. माझी ’जीभ’ कोरडी…. एकीकडे त्या शंभूबाळाचा अभिमान, गर्व वगैरे नी दुसरीकडे त्याच राज्यातला षंढपणा, नाकर्तेपणा,जळजळीत वास्तव, भ्रष्टाचार वगैरे जाणिवा …. फोल वाटतं सगळचं…..

लिहीलेली पोस्ट आज टराटर फाडून टाकाविशी वाटतेय……..

गृहित…

माझ्या धाकट्या पिल्लूच्या शाळेचा म्हणजे नर्सरीच्या मुलांच्या वर्गाचा बक्षीस समारंभ नुकताच संपला होता….. शाळेने अजून एका रंगाच्या युनिफॉर्मच्या बंधनात न अडकवलेली ती चिमणी रंगीबेरंगी फुलपाखरं कार्यक्रम संपल्याचे लक्षात येताच टिचर रागावण्याच्या आत चौफेर उधळली होती….. त्यांच्या दोन्ही तिन्ही शिक्षिका सगळ्यांना रांगेने वर्गाकडे नेण्याच्या प्रयत्नात होत्या…. त्यांच्या प्रयत्नाला काही चिमूरडी साथही देत होती…. दोन तीन धिटुकली मात्र एव्हाना झोके, घसरगुंडीवर पोहोचलीही होती…..सगळाच गोंधळ होतोय की काय असे वाटत असताना त्या टिचर्सनी सफाईने मुलं रांगेत उभी केली आणि पिल्लं निघाली वर्गाकडे….. तिथून दप्तरं उचलायची आणि घरी पळायचं इतकचं काम आता बाकि होतं…… रांगेत कुठेही ढकलाढकली नाही , बेशिस्त नाही….. मोहक दृष्य़ असते ते एक…. अगदीच नाही म्हणायला दोन -तीन मुलं दांडगाई करण्यात मग्न असल्यामूळे त्यांना रांग वगैरे बंधनं नको होती बाकि सगळं व्यवस्थित अगदी ….

तितक्यात माझ्या बाजूने एक गोरा गोरा छोटा दोस्त पळाला…. उन्हाकडे निघालेला तो मुलगा आपल्याच नादात हाताची गाडी चालवत धावत होता….. त्याला उन लागतयं म्हणून न रहावून मी ओरडले शेवटी की बाबा रे तुझी टिचर बोलावतेय वर्गात जा बघू आधि….. कसलं काय नी कसलं काय….. त्याची गाडी काही थांबेना…. शेवटी त्याच्या मागे गेले आणि त्याला जरा रागावूनच विचारलं की ऐकू येत नाहिये का तूला मी ओरडतेय केव्हाची , काही गरज नाहिये उन्हात खेळण्याची जा वर्गात….. पिल्लू गोड हसलं, मी वर्गाकडे जा म्हणून हाताने खूण केली तर चटकन वळलं आणि त्या दिशेला धावलं….

त्याच्या शर्टवर मानेजवळ लोंबकळलेलं काहितरी क्षणभर चमकलं  …… त्याच्या कानातलं लहानसं ’हियरिंग एड’ निघालेलं होतं….. ती लोंबकळलेली वस्तू नेमकी काय ते जाणवलं आणि काय बोलावे मला सुचेना, सुन्नं व्हायला झालं होतं….. माझं बोलणं त्या चिमूरड्याला खरच ऐकू येत नव्हतं…..

’हियरिंग एड’ वगैरे वस्तू ही वृद्धापकाळातली खरेदी हे माझ्या मनाने ’गृहित’ धरलेलं होतं….

सुट्टी सुरू आहे सध्या माझ्या मुलांच्या शाळेची…. नाही म्हटलं तरी पसारा आलाच ओघाने… आपणच वेगवेगळ्या प्रसंगांना घेउन दिलेली खेळणी घरभर पसरतात मग… मुलं एखाद दिवस अशी शहाणी होतात की सारं घरं खेळून झाल्यावर लख्ख आवरूनही ठेवतात पण एखाद दिवस असा काही असतो की मुलांना काहीच ऐकायचं नसतं….. असाच एखादा दिवस मग नेमकी आपलीही काही निमित्ताने चिडचिड झालेली असावी….. नवऱ्यालाही नेमके खूप काम असावे ऑफिसात, अगदी घरी येताना भरपुर ट्रॅफिक वगैरे लागलेले असावे…. मणिकांचन योग सारे जुळून यावे नी त्यात मुलांनी एकमेकांशी फुटकळ कागदाच्या चिटोऱ्यावरुन वगैरे वाद घालावे…. ठिणगी पुरते मग ती …. आई किंवा बाबा कोणितरी एकाने रागवायला सुरूवात करायची, एरवी दुसऱ्याचे काम असते असे प्रसंग निभावून न्यायचे पण आज तो ही फॉर्मातच … मग काय वाक्यांची आतषबाजी नुसती, “सगळं मिळतयं ना यांना म्हणून कसली किंमत नाहीये…. इतकी खेळणी आहेत तर कागदांचे चिटोरे पुरताहेत वादावाद्यांना….. नाही आता ना खेळणी बिळणी काही मिळणार नाहीयेत इथून पुढे…. जास्त मिळालं ना की गृहित धरलं जातं सगळं….इ.इ. ” …

मुलांना कितपत समजतेय, खरचं किती बोलायला हवेय अश्या वेळी वगैरे एरवी शांत डोक्याने करायच्या चर्चा झाल्या……  कधी कधी बोललं जातं हे मात्र निश्चित….  नवऱ्याने ’गृहित’ शब्द वापरला खरा पण मला तो तसाच बोचत राहिला…. वातावरण जितक्या पटकन तापलं तितक्याच चटकन शांतही झालं, आणि मग रागावलेल्या बाबाला सोबत घेउन, आपल्यामूळे बाबा ’sad’ झालाय वगैरे चर्चा करत मुलांनी त्यांचा पसारा आवरलाही…. त्यांच्या पुरता तो प्रसंग संपला आणि आम्ही फिरायला म्हणून बाहेर पडलो…..

बागेत मुलं मस्ती करत होती , नेहेमीचेच खेळ सगळे घसरगुंडी, झोके, पकडा पकडी, बॉल फेकणे वगैरे….. साधी घसरगुंडी विचारात घेऊया आता, मागच्या शिडीजवळची मुलांची रांग…. आपल्याला चढायला मिळाल्यावर चटाचट वर चढणारे आणि मग सुर्र्कन हसत खाली घसरत येणारी मुलं….. विशेष काही कौशल्य लागत नाही यात हे आपले गृहितक , पण खाली घसरून येताना मुलांचे चेहेरे पहाणं किती सुंदर असते वगैरे रम्य विचार मनात येण्याची वेळ ती….. आम्ही बोलतोय एकमेकांशी, सगळी मुलं खिदळताहेत तोच एक बाई तिच्या १०-१२ वर्षाच्या मुलाला घेऊन आली….. तिने त्याचा हात घट्ट धरलेला…. कावरं बावरं ते पोरं पहातक्षणी लक्षात आलं की हे मुल गतीमंद आहे….. इतर खेळणाऱ्या मुलांकडे पाहून त्याला खेळावेसे वाटणे स्वाभाविक होते पण बॉल नेमाने फेकणे जमेना…. त्याची आई जिद्दीने खेळत होती त्याच्याशी…. त्याच्या आईचं कौतूक वाटत होतं मला तरिही काहितरी बोचत होतं….

लहान मुलांच खेळणं, आपणं बोललेलं त्यांना ऐकू येणं, ठराविक वयातली ठराविक वाढ किती किती गोष्टी आपणही गृहित धरल्या आहेत हे ’भान’ मला येत होतं….. हे सगळं असच व्यवस्थित मला मिळणार हे मी देखील ’गृहित’ धरलेलचं आहे की…. आपण हाका मारतोय लहान मुलं स्वत:च्याच नादात आहेत, लहान मुलंच का अगदी मोठी माणसंही , आपण किती चटकन म्हणतो ’ऐकायला येत नाही का? ’ …. भलेही त्याचा अर्थ लक्ष कुठेय तुमचे असा असला तरी वाक्यं किती सहजपणे बोलतो नाही आपण…. तीच वाक्यं जर खऱ्या रूपात समोरं आली की आपल्याला निभावता येतील हे प्रसंग असे आपणही गृहित धरलेले असावे….

जगात अनेकांना अनेक आजार होतात, त्याबद्दल आपल्याला कणव वाटावी इतपत सृहद आहोत आपण….. काही अघटित पाहिले की मन हेलावते वगैरे ठीक पण….. बरचं काही घडू नये असे घडतेय, सामाजिक जाणीवा वगैरे जागृत आहेत आपल्या… तरिही….

संकट येणार ते दुसऱ्यावर, आम्ही कसेही वागणार पण शिक्षा मिळणार दुसऱ्याला ही मोठमोठी गृहितकं ते अगदी रोजच्या व्यवहारातही कुठलाही चुकीचा प्रकार घडणार नाहिये हे ही तर गृहितचं की!! की बेसावध आहोत आपण….

खरं तर माझ्या आशावादी असण्याचा मला अभिमान आहे, माझे अजूनही असेच मत आहे की ’सगळे कायम चांगले आणि उत्तमच होणार’ … कुठल्याही गोष्टीआधि कामाआधि मनात निराशावाद घेऊन त्याला सुरूवात करू नये या मताशी मी ठाम आहे, तरिही का कोण जाणे या दोन प्रसंगांनतर मी ’गृहित’ हा शब्द तितकासा सहजपणे नाही वापरू शकत…. मुलांनी माझ्या बडबडीकडे दुर्लक्ष केले तरी ,”ऐकू येत नाही का” किंवा नादात चालताना ते कुठे धडकले तर ,” दिसत नाही का तुम्हाला” वगैरे वाक्यं नाही येत हल्ली माझ्या तोंडात….. मीच का, परवाच्या बागेच्या प्रसंगानंतर माझ्या दोन्ही पिल्लांना घट्ट धरून नवराही देवासमोर हात जोडून उभा होताच की…..

असे काहिसे बेसावध असणे, गृहित धरणे हे सरळ साधे सोपे आयूष्य़ जगण्यासाठी तसे खरे तर अत्यंत गरजेचे…. फक्त आपणही काही  ’गृहित’ धरतोय याचे ’भान’ तेव्हढे आता विसरायचे नाहिये….

आपल्याकडे काय काय नाही हे सांगायला जगात अनेक लोक असतात, नव्हे त्यांना तो चाळा असतोच….. आपल्याकडे काय काय आहे नी थोडेफार काय काय आपणही गृहित धरलेय याचा ताळमेळ मनात मांडला की आयूष्य अजून मस्त वाटेल का ??? अगदी त्या पॉलिसीच्या जाहिरातीमधल्या लोकांइतकं संकटांची यादी नको पण कुछ calculations तो बनते है …… नाही म्हणजे देवदयेने हातीपायी धड असणाऱ्या आपल्याला  जरा डोके आहे असे ’गृहित’ धरावे आणि ’भानात’ यावे असे आणि इतकेच…..

कोंबडी आणि उपवास….

कोंबडीची शंकरावर भलती भक्ती….. तशी ती होतीच देवभोळी…. शंकरभगवान, गणपतीबाप्पा, सगळ्या देवी-देवता सगळेच तिचे लाडके…. तिचे वागणे, बोलणे ही स्वच्छ असायचे तिच्या पांढऱ्या शुभ्र रंगासारखे….

कोंबडा तसा तापटच… तो रागावला की ती म्हणे, “अहो का तांडव करताय ??? ” … पण कोंबडीही कधी वैतागायची मग कोंबडा म्हणायचा, “अगं आज माझ्या पार्वतीने दुर्गेचं कालीमातेचं रुप का हो धारणं केलेय… ” …. कोंबडीचा राग तो कुठला… क्षणा दोन क्षणात राग पळून जाई… मग ती खुदकन हसे नी तुरूतूरू खुशीत इकडुन तिकडे पळे…. पंखांची उघडझाप करत तिने केलेला नाच पाहिला की कोंबड्याला कोण आनंद होई…. सकाळ आहे की दुपार तो विसरून जाई .. तो आपला जोरदार ललकारे “कुकूचsssssss कू !!!!” 🙂

कोंबडी त्या कुटूंबाची लाडकी… चिमणी सात आठं पिल्लं सतत तिच्या अवती भोवती बागडतं… आई म्हणेल ती पुर्वदिशा होती त्यांच्यासाठी…..

अशातच आली महाशिवरात्र…. कोंबडीने नवऱ्याला आणि पिल्लांना स्पष्ट बजावले, ’उद्या शंभो महादेवाचा दिवस…. समोरच्या घरातल्या काकू काय दाणे घालतील ते तेव्हढे खायचे पण किडा मुंग्यांवर ताव मारायचा नाही…. पवित्र दिवस आहे उद्याचा… 🙂 ’ …. चिमूकली पिल्लं हसली…. 🙂 .. कोंबड्याने मान तुकवली!!!!

महाशिवरात्र आली… पिल्लं उठली…. आईचा कुठे पत्ता आहे ते त्यांना कळेना… ती जरावेळ घूटमळली नी खेळायला पळाली….. दुपारची भूक लागली तर काकूंच्या अंगणात जाऊन कलकलाट करू लागली…. काकू आल्या त्या उशीरानेच… आल्या त्या फणकाऱ्यातच… बडबड करत होत्या काहितरी… कोंबडीच्या पिल्लाला काही कळेना…. त्या सगळ्यांनी दाणे खाल्ले…. आपली आई कुठे गेलीये या प्रश्नाने भंडावले आता पिल्लांना….. होता होता संध्याकाळ झाली…. पिल्लू कोंबड्याकडे आलं आणि म्हणालं ,” बाबा आई कुठेय ?? काकू काहितरी बडबडत होत्या आज…. म्हणाल्या या चॅनलवाल्यांना काही विधीनिषेध नाही उरलेला आजकाल…… मेलं शिवरात्रीच्या फराळाचं ताटं घेऊन बसावं तर चॅनलवर चिकनच्या रेसिप्या दाखवताहेत….. तो शेफ मस्त खाऊन स्वस्थ झोपला असेल आता… 😦 😦 …. पण बाबा एक सांगा ’विधीनिषेध’ म्हणजे काय हो ???? ” …. पिल्लू निरागसपणे विचारत राहिलं…

“विधीनिषेध!!!!! ” ………….. “विधीलिखीत!!!!! ” …. कोंबडा अस्पष्ट पुटपूटला आणि मंद पावलं टाकत दुर निघून गेला….त्याच्या चालीतला नेहेमीचा डौल पिल्लू शोधतं राहिलं…..

पिल्लू बिचारं “विधीनिषेध” आणि “विधीलिखीत ” च्या घोळात अडकलं…………………

तिकडे कोंबडीचा उपास, महाशिवरात्र वगैरे गोष्टींशी सोयरं सुतकं नसलेल्या मस्त खाऊन स्वस्थ झालेल्या शेफने कॅमेरा बंद झाल्यावर विचार केला की आजच्या कोंबडीला काही चव आली नाही गड्या……..

कोंबडा हळूहळू चालतं शंकराच्या देवळाशी पोहोचला तेव्हा पहाट होत होती….. पुर्वेचा दूत रोजच्यासारखा देवाचे निरोप घेऊन येता झाला…. कोंबड्याच्या डोळ्यातल्या पाण्याने त्याला सगळे धुसरं दिसत होते…. कोंबड्यासमोर यायचे आज सुर्या्चेही धाडसं होइना….बराचवेळ तो ढगांआड लपला…. शेवटी सुर्याने हिंमतीने पाठवलेला एक किरण कोंबड्याकडे पोहोचला आणि म्हणाला ,” कोंबड्या तुझं ’पांढरं ’ फूल महादेवाला मिळालं रे!!!!!!!!!!!!!!!!!! ”

ता.क.

मी स्वत: शुद्ध शाकाहारी असले तरीही ही पोस्ट मांसाहाराच्या विरोधात टाकलेली नाही. अर्थात पोस्टमधे दिलेली लिंक पाहिली की माझा मुद्दा स्पष्ट होइलच 🙂 …. कुठल्याही कार्यक्रमाचे चित्रीकरण आधिच झालेले असते आणि त्यात शेफचा काहीही दोष नाही असे गृहित धरले तरी महाशिवरात्रीच्या दिवशी ’चिकन’  शिकवणे खटकले … आणि त्या अनूषंगाने आलेले विचार इथे मांडलेले आहेत!!!

वाढदिवस……

होता होता ब्लॉगला दोन वर्ष पुर्ण झालीत… 🙂

गेल्या वर्षी ’वाढदिवसाची’ पोस्ट टाकली तेव्हाच म्हटल्याप्रमाणे ….

खरं तर माझा आरंभशुर स्वभाव पहाता हा ब्लॉग गेले एक वर्ष टिकाव धरून आहे याचेच मला कधी कधी आश्चर्य़ वाटते. पण एक खरेय की अधून मधून मला येणारे कंटाळ्याचे लहानमोठे झटके वगळता ब्लॉगाची तब्येत ठीकच किंवा उत्तमच आहे म्हणावी लागेल.

या वर्षीही तेच म्हणावेसे वाटतेय म्हणजे मी या ब्लॉगच्या संपुर्णत: प्रेमात पडलीये हे निश्चित 🙂 आणि तेव्हा म्हटल्याप्रमाणे मी एकटी निघाले असले तरी या वाटॆवर अनेक मित्र-मैत्रीणी मिळालेत….यादी वाढती आहे!!! 🙂

स्टार माझाच्या विजेत्यांच्या यादीतली वर्णी असो की लोकसत्ता मधे ब्लॉगाच्या फोटोसहित झालेला उल्लेख ही असो, खुप दिलेय या ब्लॉगने हे जे मी नेहेमी म्हणते ते सार्थ ठरलेय….

ब्लॉगबाळं (श्रीताईने दिलेला मस्त शब्द 🙂 ) दोन वर्षाचं झालयं… हळूहळू मोठं होतयं….

खूप काय लिहिणारं…. आनंद वाटतोय इतकेच म्हणेन!! 🙂

काल संध्याकाळी नवऱ्याने आणि मुलांनी एक मस्त भेट आणली…

माझ्या बाकि दोन बाळांबरोबर याही बाळाचा वाढदिवस सुंदर साजरा करून माझ्या घरच्यांनी मला खुश केले 🙂 …

आता या भारतवारीतल्या ब्लॉगर्स भेटीत (वाचकांचेही सहर्ष स्वागत 🙂 ), काही ब्लॉगं बाळं वर्षाची नी काही दोन वर्षाची झाल्याबद्दल धमाल पार्टी करूया… 🙂

सगळ्यात महत्त्वाचे,  माझ्या सगळ्या मित्र मैत्रीणींचे आणि वाचकांचे तसेच या ब्लॉगवर प्रेम करणाऱ्या सगळ्यांचेच या निमित्ताने पुन्हा एकवार मनापासून आभार!!!! 🙂 …. तुम्ही सगळे आहात म्हणून हे बाळ चालताना अडखळले तरी थांबत नाही!! 🙂

जय ब्लॉगिंग!!