दक्षिणायन -एक प्रवास !!

मी मागे माझ्या एका पोस्टमधे म्हटले होते की सुट्टीत फिरायला जायचे आम्ही ठरवलेले अनेक बेत माझ्या आजारपणापायी रद्द करावे लागले , आणि या गोष्टीची एक बोच मनाला लागून होती माझ्या. मी बहूधा विसरले होते सुट्टीतल्या पिकनिक स्पॉटसारखा एक Sunrise point माझ्या घरात आहे. गेल्या वर्षी आम्ही या सनराईज पॉइंटचा मनसोक्त आस्वाद घेतला होता.

नेमेची येते मग पुन्हा दक्षिणायन, हो किनई…. तसे ते यावर्षीही आले. सूर्यराव दक्षिणेला सरकले आणि त्यांचं रोज सकाळी आमच्या घराच्या दोन्ही बेडरूम्सच्या खिडक्यांमधून मनोहारी दर्शन होऊ लागलं. आता आम्हाला कोणाला ’उठवावं’ लागत नाही…. अगदी मुलांनाही ‘लवकर उठा नाहितर sun निघून जाईल’ इतकाच हाकारा पुरतो. रोजचा ’सूर्योदय’ आदल्या दिवशीपेक्षा नवा आणि मोहक कसा असतो हे कोडं पडलं तरी ते सोडवण्यापेक्षा ’निसर्गाची किमया’ मान्य करून अनुभवण्यात जास्त सुख असतं नाही का🙂

आत्ता टाकलेले फोटो वेगवेगळ्या दिवशी काढलेले आहेत.

गेल्या वर्षीच्या दक्षिणायनात या सूर्याला पाहून, रात्रीच्या प्रसवकळांच्या या सोनेरी सुटकेला पाहून काही ओळी लिहील्या होत्या :

काळ्या काळ्या रात्रीला ,
सोनेरी स्वप्न पडलं….
पहाटेचंच स्वप्न ते ,
तेजस्वी सत्यात उतरलं !!

002

002

आपली माणसांची मोठी गंमत असते नाही, आपल्यामते सूर्य ’उगवतो’ आणि ’मावळतो’ !! तो तर एखाद्या ध्यानस्थ , व्रतस्थ ऋषीसारखा युगानूयूगे एक प्रखर तप करत बसलाय. भिरभिर , गरगर लागलीये ती आपल्या प्राक्तनी. पण हिंमतवान आम्ही, स्वत: फिरणार आणि त्यालाच म्हणणार की हा आत्ता ’उगवलाय’ . एखाद्या माणसाला म्हणा बरं , ’की का रे आत्ता उगवलास ? ’🙂 . नाही नं ,माणसं असं काही ऐकून घेत नाहीत आणि सूर्य या म्हणण्याचा राग मानत नाही. हेच तर मुळी आपलं न्यून आणि त्याचा मोठेपणा !!

016

017

मला लिहीण्याची खूमखूमी आहेच नं , त्यात असा रोज सूर्य़ नजरेसमोर पडणार आणि त्यानिमित्ताने मी ’पहाटे’ साताच्या सुमारास (😉 ) उठणार असेन तर काव्यच स्फुरतं अगदी ….😉 !! माझं काव्य (?) टाकणारही होते मी पण तितक्यात अमृताबाई आल्या मदतीला ….त्यांनाही सूर्याने असेच मोहात पाडलेय हे पाहून मला विलक्षण आनंद झालाय!!

त्या लिहीतात…

पूरब ने चूल्हा जलाया, पवन फूंके मार रही,
किरने ऊंची हुईं, जैसे आग की लपटे !!

हा असला काही विचार माझ्याच्याने स्वतंत्रपणे पेलेल तो दिवस सोनेरी🙂

पुढे त्या लिहीतात,

नींद के होंठों से जैसे सपने की महक आती है
पहली किरन रात के माथे पर तिलक लगाती है
हसरत के धागे जोडकर शालू-सा हम बुनते रहे
विरह की हिचकी में भी हम शहनाई को सुनते रहे!!

036

043

आणि हे अजून काही मनमोहक उधळणीचे नमूने🙂

इथे अमृताच्याच एका दुसऱ्या कवितेच्या ओळी आठवतात….

पूरब ने कुछ पाया है कौन से अम्बर को टटोलकर
जैसे हाथ में दुध का कटोरा, उसमे केसर घोल दिया है!!

008

010

खरं तर हे फोटो आणि रोज सूर्योदय पहाण्याचा सोहळा हे लिहिण्याचे नाही तर अनुभवण्याचे विषय.

ही नोंद इतकेच सांगणारी, लक्षात ठेवायला लावणारी की ज्याचा रोज ’अस्त’ होतो तो तितक्याच जोमाने पुन्हा ’उदय’ पावतो. फिर हमको कायको डरनेका🙂 .

सध्यातरी हॅपी दक्षिणायन … बाकी काही नाही !! लवकर निजे लवकर उठे त्यास सुरेख सुरेख सूर्योदय दिसे🙂

17 thoughts on “दक्षिणायन -एक प्रवास !!

    • काही लोकांना या घरी म्हटलं तर ते ’दुबई’ कुठेय विचारतात🙂

      अरे पण खरच फार मस्त सूर्यदर्शन घडतं रोज… अजून काही दिवसानी सूर्यास्तही दिसायला लागेल🙂

तुमचा अभिप्राय नोंदवा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदल )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदल )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदल )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदल )

Connecting to %s