Hibernation….

आठव्या मजल्यावरून त्यांनी दुसऱ्या मजल्यावर रहाणाऱ्या माझ्याकडे  सहानुभूतीनेच पाहिले जरा… वरच्या मजल्यांवर घरं असताना ही बाई दुसऱ्या मजल्याला का निवडत असावी वगैरे…. आली तर आली पण घरात ठाकठूक चे लाकडी फर्निचर बनण्य़ाचे आवाज नाहीत. भिंतींना कुठेही ड्रील नाही, मुळच्या सिलींगला अजून रंगीबेरंगी लाईटिंग लावणार नाहीच म्हणते….आपण कश्या वास्तूशांतीच्या पंगती उठवल्या… डिजे बिजे एकदम … तसलंही काहीच नाही…. आनंद नाही का झालेला हिला की इतकी कशी ही अरसिक वगैरे सगळे कटाक्ष आणि गप्पांमधून मला सुचवून झाले आणि ते सगळे प्रश्न मी मनाच्या पृष्ठभागावरच झेलत वरच्यावर दिलेली उत्तरं ऐकत वरवरच्या संभाषणांची फैरी झाडून समोरची व्यक्ती निघून गेली पण माझी मला गंमत वाटायला लागली.

आपल्यात सतत काही नं काही बदलत असते… आपण सतत उत्क्रांत होत असतो हे समजण्याइतपत वय वाढलेय आता. पण आपल्यातल्या बदलांची आपल्याला अशी अचानक जाणीव झाली की मात्र नेहेमी गंमत वाटते. साधारण वर्षभरापूर्वी हा संवाद घडता तर, ’अहो दुसऱ्या मजल्याला बिना लिफ्टचेही जाता येते, आम्ही मुळात अबुधाबीत कसे उंचच रहायचो आता जमिनीजवळ रहायचे आहे. फर्निचर खूप झालेय वेगवेगळे वापरून ’ वगैरे अगदीच बिनमहत्त्वाची माहिती मी नक्की देत बसले असते.

निरर्थक स्पष्टिकरणं देणे ते आपली स्पष्टिकरणं ही प्रत्येकासाठी नसून मुळात आपल्याला कोणी approve करण्याची गरजच नसते या टप्प्यापर्यंतचा प्रवास झालाय म्हणजे. I am what I am and ur approval is not needed ही स्टेज भन्नाट आहे एकदम. शांत वाटतं अगदी… खळबळ निवल्यासारखं पण उर्जा न थंडावलेली अवस्था.

ही अवस्था येतच असावी आयुष्यात. टक्केटोणपे पचवत अर्धे आयुष्य सरत आल्यानंतर…. आपण गाढवावर ओझे लादले काय की गाढव खांद्यावर उचलले काय लोक बोलणारच हे आकळायची स्टेज. मुळात आपल्याला ते समजतच असावं पण आता ते साध्य व्हावं सहजपणे. छानच की हे एकदम….

समोरच्याकडे फार न बघता स्वत:कडे वळण्याची आपल्या नकळत सुरू झालेल्या या क्रियेने एक टप्पा गाठला म्हणजे. भारी… लय भारी… मध्यंतरात आपण वॉल्डन बिल्डन वाचलं ते उतरलं म्हणजे कुठेतरी. वस्तु खूप जमवू नका आणि आयुष्य त्यांच्यावरची धूळ झटकण्यात घालवू नका सांगतो थोरो…. चलेगा… समझा अभी ये हमको… स्वत:वर जमलेली पुटंही झटकली गेलीत.

जाणिवपूर्वक मिटण्याची क्रिया… स्वत:भोवती ’स्व’ चा कोष गुंफत समजून घेण्याची क्रिया. रुजणाऱ्या बीजाची उर्मी साठवण्याची क्रिया… सुरवंट पोसण्याची क्रिया…. स्वत:लाच वेळ देण्याची सवलत. मुळ रस्त्यावरुन बाजूला उतरून थांबण्याची क्रिया…. टरफलं उतरून गाभ्याला जागा देण्याची इच्छा. हे ’hibernation’ आपल्याही नकळत आपण साधायचा प्रयत्न करतोय हे उमगणं मस्त एकदम. आपल्याच फुलपाखराला आपणच रंगवल्यासारखे…. स्वत:च्याच मस्तीत जगता येण्यासाठी त्याच्या पंखात आपणच बळ भरल्यासारखे !!

इतरांच्या नजरेत काहीही ठरण्याची , फसवं, उसनं सुख किंवा दु:ख न स्विकारण्याची जागा. कोणाच्याही संमतीची, सहमतीची, विरोधाची कसलीच गरज न वाटण्याच्या जवळपास मनाने फिरकणे… परावलंबून असणं आटत जाण्याची क्रिया. स्वत:तल्या त्या parasite ’मी’ ला आत्मनिर्भरतेकडे परतवण्याची इच्छा.

सगळ्या धावत्या जगाकडे अलिप्त त्रयस्थ पहाण्याची गंमत आणि त्या धकाधकीचा ओरखडा मनावर न उमटू देण्याइतकं आपल्यात बळ …. शर्यतीच्या रिंगणातून बाहेर पडण्याची क्रिया. आयुष्य ’in comparison with something/ someone’ या परिमाणाबाहेरचं दान स्वत:लाच देण्याची मनोवस्था.

इथवर पोहोचता आलेय हे मस्तच पण ही वाट सोपी नाही… या भोज्ज्याला शिवणे जितके महत्त्वाचे तसेच इथे टिकणे ही खरी कसोटी. गर्दीत असून नसणं …. आणि आपण असूनही नसतो हे धावणाऱ्या गर्दीला अजिब्बात न कळू देता स्वत:शी साधलेली ही ’उन्मनी’ अवस्था टिकवायची तर कस लागणार आहे खरा…. असो…. सध्या इथे आहोत म्हणजे भरकटलो तरी परतायला जमेल हे ही नसे थोडके🙂

4 thoughts on “Hibernation….

तुमचा अभिप्राय नोंदवा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदल )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदल )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदल )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदल )

Connecting to %s