वहीतली गोष्ट…

हायवेवरचं एक बऱ्यापैकी बरं दिसणारं रेस्टॉरंट. गाडी वळवून आपण आत शिरतो… एव्हाना आपण एखाद्या टेबलजवळ बसून काय ऑर्डर करावं वगैरे विचारात पडतो आणि एकीकडे जाणवतं बाहेरून चकचकीत भासणाऱ्या या जागेत स्वच्छतेच्या नावाने जरा घोळच आहे. टेबल साफ करून होतो, आपल्या डोक्यावरचा पंखाही गरगरू लागतो … वेटर येऊन उभा रहातो ऑर्डर नोंदवण्यासाठी… एरवीचे आपण अश्या प्राप्त परिस्थितीत मध्यममार्गी भिडस्तपणाच्या रूळलेल्या वाटेवरून जात निदान एखादा चहाचा कप आण बाबा म्हणून सांगितले असते. आणि मग तो चहा संपवला न संपवला करत तिथून निघणं झालं असतं… कसलसं ओझं मनावर बाळगत.

यावेळेस मात्र तसं झालं नाही, नाही नं पटत इथे थांबणं मग निघा सरळ बाहेर कुठलाही घोळ न घालता असं म्हणत गाडी पार्किंगमधून बाहेर निघत पुन्हा रस्त्याला लागते…

द्यावा वाटणारा ’नकार’ दिलेला असतो आपण !

किराणाचं दुकान…यादीत गहू आहेत.. अर्धा किलो. दुकानदार त्यांच्याकडच्या पोऱ्याला ओरडून सांगतो, ’गहू… आधा किलो’. तो मुलगा तितक्याच टिपेच्या आवाजात विचारतो, ’कोणता गहू’ …
आता आपल्याला विचारावं नं तर ते नाही, अर्धाच किलो तर आहे गहू, दुकानदार स्वत:च ओरडतो, ’दे कोणताही’ …. आपण मात्र शांतपणे, ’२१८९ दे रे’ असं त्या मुलाला सांगतो.
एरवीचे आपण इथे वैतागलो असतो, काहीच बोललो नसतो… दुकानदाराचा रागही आला असता…

आज तसं होत नाही.

यादीनुसार सामान भरत जातो दुकानदार पिशवीत.
’गहु फारच जास्त घेतले ताई…’ तो म्हणतो.. सरकास्टिक वगैरे.
’तितकेच हवेत’ … आपण शांतपणे सांगतो.

पुन्हा एरवीचे आपण  …एरवीचे आपण इथे ’अहो दादा भाजणीसाठी हवेत, इतकेच पुरे वगैरे सांगत बसलो असतो …’

दुकानातून बाहेर निघाल्यावर आपलं आपल्यालाच खुदकन हसू येतं… आयुष्य आणि अनुभवांच्या शार्पनरने स्वभावाला पुन्हा नव्याने ’टोक’ काढलेलं आहे हे जाणवतं  … अधेमधे होतं असं, टोकदार होत जातो स्वभाव, आयुष्याच्या वहीतली काही प्रकरणं मग स्पष्ट, नेमकी लिहीली जातात.

हळूहळू बोथट होतं जातं सगळंच पुन्हा… पुन्हा आयुष्य पुन्हा अनुभव… पुन्हा भिडस्तपणा, पुन्हा मनावर ओझं… पुन्हा कधीतरी टोकदार स्वभाव …

पेन्सिल संपेपर्यंत चालणार हे आणि सोललेल्या निरर्थक फोलपटांनी बनलेल्या फुलांची ग्रिटींग्स बनतच जाणार…. अव्याहत !!

#आयुष्य_नावाच्या_वहीची_गोष्ट…