कॅलिडोस्कोप:

महाराष्ट्र टाईम्स, 26.04.2018
(सुख़न – 17)

पुर-सुकूँ लगती है कितनी झील के पानी पे बत
पैरों की बे-ताबियाँ पानी के अंदर देखिए

मनाजवळचे शेर सांगा असं काही असेल तर आठवणाऱ्या यादीत हा शेर अग्रक्रमावर असणार हे नक्की. झील, त्यातलं पाणी, पाण्यावरचे तरंग आणि पाण्यावर विहरत अलगद संथ लयीने पुढे सरकणारे ‘बत’ नजरेसमोर येते आणि त्याचवेळेस पृष्ठभागाखाली पाण्यात असणारे वल्ह्यासारखे कमाल वेगाने हलते त्याचे पाय. पुर-सुकूँ हा शब्दच इतका विलक्षण मोहक आहे की मुळात त्याच्यापाशीच बराच वेळ मन रेंगाळते. सुकूँ- स्थैर्य, शांतता. याचीही पुढली पायरी पुर-सुकूँ. हा शब्द स्वत:तच एक खोल गहिरी शांतता सामावलेला आहे. शब्दश: प्रकटणाऱ्या अर्थाच्या पुढे मन निघते तेव्हा समोर येते या दोन ओळींमधे खोलवर दडलेले तत्त्वज्ञान, प्रत्येकाच्या आयुष्याशी सहज जोडला जाणारा अर्थाचा प्रवाह. वरकरणी स्थिर भासणारी माणसं आणि जगण्याच्या लढ्यातला प्रत्येकाचा तगमगता संघर्ष. भवसागर संसार नावाच्या झीलच्या पाण्यातले बेताब पैर.

वैयक्तिक पातळीवरून पुढे निघतो शेर तेव्हा भौतिकतेच्या विळख्यात अडकलेल्या एकूण समाजाबद्दल बोलू पहातो. तिथेही पुन्हा तेच. वरवर शांतता आणि अंतर्गत कोलाहलाने भरलेले भारलेले जीवन. “ब-ज़ाहिर पुर-सुकूँ है सारी बस्ती, मगर अंदर से हंगामा बहुत है” शब्द वेगळे पण भावना तीच, अगदी तशीच.

पुर-सुकूँ आप का चेहरा ये चमकती आँखें
आप भी शहर में लगता है नए हैं अब तक

हे शहर म्हणजे जीवनप्रवाह. हा उलगडत नाही तोवर, आधार असतो तोवर नजरेत असतो की ठामपणा. मग मात्र अडकतो माणूस ’कश्मकश’मधे. पुर-सुकूँ बद्दलचा विचार कश्मकशच्या थांब्यावरूनच फिरून परत येतो. “इरादे बाँधता हूँ सोचता हूँ छोड देता हूँ, कहीं ऐसा न हो जाए कहीं वैसा न हो जाए”. द्वंद्वाच्या या प्रवासात नाव डोलायला लागते, पावलं कधी स्व मुळे कधी परिस्थितीमुळे दोलायमान होतात. क्षणभंगुरता, अस्थिरता घेरून येतेच पदोपदी. पिंजऱ्यात कैद पक्ष्यासारखे अस्तित्त्व अडकून पडते,

फड़कूँ तो सर फटे है न फड़कूँ तो जी घटे
तंग इस क़दर दिया मुझे सय्याद ने क़फ़स

क़फ़स(तुरुंग) देखील असा की ज्यात रहाणेही शक्य नाही आणि ज्यातून सुटकाही नाही. विवंचनेच्या फेऱ्यात अडकणं होत जातं. “ज़ब्त करता हूँ घुटता है क़फ़स में मिरा दम, आह करता हूँ तो सय्याद ख़फ़ा होता है”. ज़ब्तचा (स्वत:वर ताबा) प्रयत्न करताना या तुरूंगात माझा जीव गुदमरतो आणि तक्रार केली तर ऐकायला कोणी नाही अशी काहीशी अवस्था होते.

सुकून-ए-दिल जहान-ए-बेश-ओ-कम में ढूँढने वाले
यहाँ हर चीज़ मिलती है सुकून-ए-दिल नहीं मिलता

या मायाबाजारात सगळं काही मिळेल पण शांतता, समाधान नाही मिळणार. एक एक धडा मिळत जातो. “तंग आ चुके हैं कशमकश-ए-ज़िंदगी से हम, ठुकरा न दें जहाँ को कहीं बे-दिली से हम” साहिर म्हणतो. हा माझ्यामते परिवर्तनाचा बिंदू असावा. जाणीवेचा क्षण. आयुष्याला नाकारून आयुष्य जगता येत नाही. या टप्प्याला पार करून, तावून सुलाखून निघताना पुन्हा वाट सापडते ती सुकूनकडे नेणारी असते. आणि यावेळेस मिळणाऱ्या शांत समाधानाची चव आगळी असते.

सुरूवातीचा शेर पुन्हा येतो नजरेसमोर. यावेळेस दूसरी ओळ आधी उमटते मनात, ती सांगते, ’असू देत की कितीही गोंधळ तुमच्या आयुष्यात. अनेक लढे देतही असाल तुम्ही वैयक्तिक जीवनात मात्र त्याचं प्रतिबिंब चेहेऱ्यावर न उमटू देणं, विचलित न होणं हीदेखील एक साधना आहे”. समुद्राच्या आत उलथापालथ तरी सतह शांत. शब्दांचे कॅलिडोस्कोप आणि अर्थाचे रंग, पुर-सुकूँ- असीम शांततेचे हे क्षण जगण्याचं बळ देत जातात!!

Advertisements

हुंकार…


महाराष्ट्र टाईम्स, 19.04.2018
(सुख़न – 16)

‘’ज्याच्यासाठी उपासतापास करावेत, व्रतवैकल्य करावीत तो महादेव जरी कैलासावरून उतरून आला आणि नवरा झाला तर मग मात्र तो नवऱ्यासारखाच वागणार. संशय घेणारच!’, माझ्याकडे घरकामाला आलेली बाई काम करताना सहज बोलून गेली. त्याआधीची पाच दहा मिनिटं ती जे काही बोलत होती त्यातला माझा सहभाग, ती सांगेल ते ऐकणे किंवा अधूनमधून त्याची दखल घेणे इतकाच असला तरी तिच्या या वाक्याची गंमत वाटली. ती एरवीही असं काही थेट, नेमकं मार्मिक बोलत असते. आजच्या तिच्या वाक्यातली कळकळ स्पष्ट जाणवण्याइतकी होती. तिच्या कुठल्यातरी मैत्रीणीच्या नवऱ्याने गमतीत उच्चारलेल्या, “कृष्णाने किती लग्न केले मग आम्हीच का करू नयेत” या वाक्याभोवती आणि त्या वाक्यातलं नेमकं आपल्याला काय बोचतय याच्याभोवती तिच्या विचारांची आवर्तनं सुरू होती. स्त्री-पुरूष, नवरा-बायको नात्यातल्या नानाविध पैलूंना चाचपडताना नात्यांतला ’विश्वास’, मोकळिक असं काही काही ती तिच्या आकलनशक्तीनुसार उलगडत होती.

एरवीही असे बरेच प्रश्न पडतात तिला आणि त्या प्रश्नांची माझ्याकडे उत्तरं असतील अशी खात्री वाटते. छान रहावं वाटणारी, छान साड्या असाव्यात आपल्याकडे असं वाटणारी, स्वत:च्या मुलांसाठी जीवाचं रान करणारी एक सर्वसामान्य स्त्री. तिच्या कष्टांचं मला कौतुक आणि मी वाचत असलेल्या पुस्तकांमधून कधी एखादा उतारा किंवा एखादी कविता तिला वाचून दाखवते याचं तिला अप्रुप. आजच्या तिच्या वाक्यानी आणि त्यातल्या कैलासावरच्या शिवशंकराच्या उल्लेखानं मला मात्र आधी कधीतरी वाचलेलं एक लोकगीत आठवलं. बोधाचे प्रश्न करा या पार्वतीच्या मागण्याला, ’बोधाचे अर्थ किती?’ असा प्रतिप्रश्न करत पुढे शंकराने विचारलेले प्रश्न आणि त्यांना पार्वतीने दिलेली सरळ साधी उत्तरं तेव्हाही विचारात टाकून गेली होती आणि आताही.

कोणाला अडपीत होतीस?
कोणाला दडपीत होतीस?
कोणाला हाताला धरून बंधन तू करीत होतीस?

यावर पार्वती उत्तरते,

दाराला अडपीत होते,
अडसराला दडपीत होते,
कडीला हाताला धरून बंधन मी करीत होते.

पुढचे प्रश्न येत जातात एकामागोमाग एक, “कोणाला बांधीत होतीस? कोणाला सोडीत होतीस? कोणाला हाती धरून घरात आणीत होतीस?”. पार्वतीची उत्तरं पुन्हा त्याच निर्मळ वाटेवर चालत येतात, “गाईला बांधीत होते, वत्साला सोडीत होते. चरवीला हाती धरून घरात आणीत होते.”

“कोणाला हात देत होतीस? कोणाला पाय देत होतीस?” या प्रश्नांना, “कासाराला हात देत होते. सोनाराला पाय देत होते.” ही पार्वतीची नितळ निर्व्याज उत्तरं आज पुन्हा आठवली. कोणीतरी कधीतरी म्हटलेली ही गीतं. इंटरनेटवर कुठेतरी त्यांचा चुटपुटता उल्लेख सापडतो तेव्हा त्यांच्यातल्या साध्या सौंदर्याने त्यांच्यापाशी थांबायला भाग पाडतात. आणि मग ती ज्या कोणी ज्या विचाराने रचली म्हटली असतील तो विचार किती अवकाश पार करत माझ्यासमोर असा अचानक येऊन उभा ठाकतो, त्या प्रवासाच्या पैसाने मी थक्क होते. कुठल्याही चौकटींच्या आतबाहेर असलेल्या अनेकोनेक स्त्रीया, स्त्रीत्त्वाच्या किनारी एकमेकींचा हात घट्ट धरून उभ्या दिसतात तेव्हा कितीही धक्के बसले तरी त्या कोसळून का पडत नाहीत याचं उत्तर समोर येतं.

भरल्या बाजारात
माझ्या मायेचो नाही कोण
तोंडाच्या गोडयेन
मींया जोडीली माय बहिण

या ओळींची प्रचिती येते. मातीशी जोडलेली, भुईतून उमटलेली, धुळीच्या अक्षरांची ही गीतं. साहित्याचा एक वेगळाच, बरचसं स्पष्ट बोलणारा बाज. शहरीपणाचा, बुजरेपणाचा किंवा अगदी अती मोकळीक असलेला प्रगतपणाचा पूर्ण अभाव असलेला हा घाट. एकूणच असण्याचा मर्यादित परीघ स्वत:च्याच कलाकुसरीने रचलेल्या नक्षीतून सुबक मांडणाऱ्या या सगळ्यांबद्दल एक आपुलकी दाटून येते आणि त्यांच्या मायेची उब कितीतरी बळ देते.

माझ्या घरी आलेली ही अशीच एक ’माय बहिण’ एव्हाना रावणाकडून परतलेल्या सीतेला प्रश्न विचारणाऱ्या रामावर, शिळा होणाऱ्या अहिल्येवर आणि न जाणो कोणाकोणावर रागावत असते. ’इक बर्फ़ के साँचे में अगन डाल रहा है, यूँ अपने मुताबिक वो मुझे ढाल रहा है’ मनात उमटणाऱ्या ओळी आणि बर्फाच्या साच्यात गोठल्या तरी तेजाचा हुंकार गर्भात साठवलेल्या सगळ्याजणींचा मी वळून पुन्हा भाग होते!!

हिकायत-ए-हस्ती :


महाराष्ट्र टाईम्स, 12.04.2018
(सुख़न – 15)

सुनी हिकायत-ए-हस्ती तो दरमियाँ से सुनी
न इब्तिदा की ख़बर हैं न इंतिहा मालूम

अस्तित्त्वाचा, आयुष्याचा किंवा एकुणातच या कालप्रवाहाचा (हिकायत-ए-हस्ती) एक लहानसा अधलामधला भाग फक्त माझ्या परिचयाचा आहे. या प्रवाहाची सुरूवात (इब्तिदा) आणि अंत (इंतिहा) याबाबत मी पूर्णत: अनभिज्ञ आहे. दोन ओळी, काही मोजके शब्द आणि एक परिपूर्ण आशयगर्भ तत्त्वज्ञान स्वत:त प्रभावीपणे सामावणारे हे असे शेर ऐकल्या ऐकल्या मनात पक्के रुजतात. जागृतीच्या विचारांचा एक भाग होत जातात.

हिकायत-ए-हस्तीचा हा अवाढव्य पसारा सामान्य नजरेच्या आवाक्याच्या कित्येक योजने दूर, आपलं अस्तित्त्व या अनंत विश्वातला एक कणभर फक्त हे विचारांच्या पातळीवर जाणवलं, मान्य केलं तरी जगण्याच्या ओघवत्या रेट्यात कळत नकळत अवघं विश्व म्हणजे केवळ आपण आणि आपला भोवताल असं आटून जातं. अस्तित्त्वाचं असं संपूर्ण भान नसणं हे आपल्या नजरेचं तोकडेपण किंवा जाणीवेचं अलगद हरपत जाणं हे हा पसारा पुढे रेटण्याच्या योजनेतला एक रचनात्मक भाग असं असावं काहीसं, कोण जाणे पण होतं असं हे मात्र खरं !

छोटंसं आयुष्य मोठमोठ्या ध्येयांभोवती बांधलं जातं. राग, लोभ, हेवा, आनंद, दु:ख काय काय व्यापुन उरतं माणसांना. लहान असतांना बरचसं सोपं वाटणारं शहाणपण मोठं होत काठिण्याची नवनवी पातळी गाठत जातं, असण्याच्या जाणीवेतला ’मी’ घट्ट रूजतो आणि त्याची पाळंमुळं खोलवर रुजत जातात. ’उम्र भर मिलने नहीं देती अब तो रंजिशें, वक़्त हम से रुठ जाने की अदा तक ले गया’, असे नकळत बदल होत जातात.

वक़्त की मौज हमें पार लगाती कैसे
हम ने ही जिस्म से बाँधे हुए पत्थर थे बहुत

असं काहीसं होत जातं आपलं. ’वक़्त’ नावाचा हा गुरू सतत गुरूदक्षिणा घेत नवनवे धडे देत जातो. ’तमन्नाओं में उलझाया गया हूँ, खिलौने दे के बहलाया गया हूँ’ असे सगळेच निघतात एका वाटेवर.

कालचंच जगणं आज असतं बरेचदा तरी त्याचे अन्वय नवे. व्यापकातून वैयक्तिक असा प्रवाह वळतो. प्रत्येकाचा वेग वेगळा आणि जगण्यातला आवेग वेगळा. उत्कट उर्मीची व्याख्या सतत बदलती. ढोबळ मानाने समान वाटणाऱ्या आयुष्याच्या टप्प्याला जरा उलगडू जाता अनेक अंत:स्वर ऐकू येतात. ही वाट चालणारा प्रत्येकजण वेगळा, प्रत्येकातच एक अवघं विश्व सामावलेलं. अनुभव वेगळे, निर्णय वेगळे, परिणामांना सामोरं जाणं वेगळं. खूप कमावलं, खूप गमावलं तरी आयुष्य नावाच्या कोड्याची उकल रोज नव्याने करावी लागते. या वाटेवर कित्येकदा कोसळतो आपण आणि स्वत:च्याच असण्याचे विखुरलेले तुकडे स्वत:च सावरून एकत्र करतो. दरवेळेस त्यांच्या उचलण्याच्या क्रमानुसार घडतो एक नवेच आपण. आयुष्यातल्या जमाखर्चाचा ताळेबंद स्वत:शी मांडता यावा असा विसावता क्षण येतो तेव्हा चाललेल्या वाटेकडे बघताना धामणस्करांच्या ओळी आठवतात,

तुझ्या इच्छेप्रमाणेच
वणवण केल्यानंतर
जरा मागे वळून पाहिले तर
या क्षुद्र जंतूच्या हळव्या पायांना
यदृच्छ्या चिकटलेल्या परागकणांतून
बरेच काही उगवून आलेले….

इथे गर्दीतूनही एकटेपण येऊन पुन्हा पुन्हा खुणावू लागतं, ’मी’ ची धडपड, पडझड समंजस सजगतेने उमजत जाते. हा प्रवास प्रातिनिधिक एकटेपणातून पुन्हा सगळ्यांचा व्हावा असा वळत जातो. या बिंदूवर वाटा पुन्हा एकवटतात, जगण्याच्या आकाशात कमी अधिक उंचीवर भरारी घेणारे सगळेच पुन्हा आरंभाशी एकवटतात, “हजारों साल सफ़र कर के फिर वहीं पहूँचे, बहुत जमाना हुआ था जमीं से चले”. ’मी’ ची इथे पुन्हा गाठ पडते आणि एक शांत प्रगल्भ ओळखीचं छानसं हसतो आपण एकमेकांशी, ’हिकायत ए हस्ती’ नावाची गंमत स्वत:त अनेक रहस्य दडवून आहे ही जाणीव मनात असताना शेर पुन्हा सामोरा येतो आणि म्हणतो,

न इब्तिदा की ख़बर है न इन्तिहा मालूम
रहा ये वहम के हम थे, वो भी क्या मालूम !

नक़्श-ब-दीवार:


महाराष्ट्र टाईम्स, 05.04.2018
(सुख़न – 14)

शाळेत असताना निबंधांमधे ’वृत्तपत्राचे आत्मकथन’ वगैरे विषय असत आणि निबंध लिहीताना तो परिपूर्ण असावा म्हणून त्यात म्हणी, वाक्प्रचार वापरून मुद्दे अधोरेखीत केले जावेत असा अभ्यास घेणाऱ्या आजोबांचा कल होता. वृत्तपत्राच्या आत्मकथनासाठी त्यांनी एक शेर सांगितला होता,

खींचो न कमानों को न तलवार निकालो
जब तोप मुक़ाबिल हो तो अख़बार निकालो

हा शेर ऐकल्या ऐकल्या आवडला आणि मनात पक्कं घर करून राहिला होता. किंवा,

हंगामा है क्यूँ बरपा, थोड़ी सी जो पी ली है
डाका तो नहीं डाला, चोरी तो नहीं की है

हे दोन्ही शेर माहित नाहीत असे सहसा कोणीही नसावे, ’अकबर इलाहाबादी’ नावाच्या एका दिलखुलास व्यक्तीच्या शायरीच्या मोठ्या खजिन्यातले हे मोती आहेत हे मात्र जरा उशिरानेच समजले. ’शेर शायर से आगे निकल जाते है’ या वाक्याची प्रचिती म्हणजे हे शेर. १६ नोव्हेंबर १८४६ चा अकबर इलाहाबादींचा जन्म. पारतंत्र्य, स्वातंत्र्यलढा त्यांनी सगळं अगदी जवळून अनुभवलं. या वातावरणातच बहरत गेली एक वेगळ्याच धाटणीची शायरी. उमदा स्वभाव असणाऱ्या या व्यक्तीच्या लेखनात तत्कालीन व एकूणच समाजातल्या मानसिकतेबद्दल अचूक, मार्मिक आणि अत्यंत चपखल भाष्य आहे.

लीडरों की धुम है और फॉलोअर कोई नहीं
सब तो जेनरेल हैं यहाँ आख़िर सिपाही कौन हैं

किंवा

क़ौम के ग़म में डिनर खाते हैं हुक्काम के साथ
रंज लीडर को बहुत हैं मगर आराम के साथ

हुक्काम (अधिकारी) के साथ डिनर करताना समाजातल्या दु:खांची चर्चा करणारे लीडर. परिस्थितीतल्या विषमतेवर, व्यंगावर उपहास आणि सौम्य पण स्पष्ट विडंबन हे या लेखणीचे बलस्थान होते. धार्मिक ढोंग, कट्टरता, रूढीवाद यांच्या विरोधात त्यांनी लिहीलं. व्यवसायाने वकील असणारे अकबर इलाहाबादी नंतर सेशन जज झाले. परखडपणे सरकार विरोधी मत मांडण्यात कधीही मागे न हटलेल्या अकबर इलाहाबादींसाठी, ’जे सांगायला आम्हाला मोठमोठी भाषणं द्यावी लागतात ते अकबर इलाहाबादी एका मिसऱ्यातून सहज सांगतात’ असं खुद्द महनमोहन मालवीय एकदा म्हणाले होते. जाता जाता सहज टपली मारावी असा हलकाफुलका बाज वरकरणी वाटला तरी अत्यंत गहन असा भावगर्भ या शायरीत आहे. खट्याळ मिश्किलपणा या शायरच्या नजरेतून ठायी ठायी दिसून येतो.

प्रेमाच्या अंगणाला परंपरेने त्याग, विरह वगैरे पैलूंची एक चौकट नकळत घातलेली आहे. अकबर इलाहाबादींची शायरी मात्र त्या चौकटीवर बसून व्यक्त होते किंवा ती चौकट ओलांडत जाते…

इश्क़ नाज़ुक – मिजाज़ है बहुत
अक़्ल का बोझ उठा नही सकता

किंवा

उन्हें भी जोश-ए-उल्फ़त हो तो लुत्फ़ उट्ठे मोहब्बत का
हमीं दिन-रात तड़पें अगर तो फिर इस में मजा क्या हैं

सहज सोपे आणि काळाच्या प्रवासात हरवून न जाणारे विपुल लेखन हा आपल्या साहित्य संस्कृतीचा अमीट वारसा आहे. १९२१ मधे इथला प्रवास संपवून निघून गेलेल्या या शायरचे शब्द आजही तितकेच लखलखीत आहेत आणि त्यातल्या अर्थावर काळाचा कणभरही गंज चढलेला नाही. हलकीफुलकी, वाचताना चेहेऱ्यावर हसू आणणारी, कोपरखळ्या मारणारी, नर्मविनोदी शैलीतली ही शायरी मनाचा ठाव घेते आणि त्याचवेळेस त्यातलं गांभीर्य स्तिमित करून टाकतं.

मज़हबी बहस मैंने की ही नहीं
फ़ालतू अक़्ल मुझ में थी ही नहीं

हा शेर लिहणाऱ्या शायरबद्दल आदर दाटून न आला तरच नवल. आयुष्याच्या अखेरच्या टप्प्यावर घरातल्या प्रसंगांमुळे दु:ख सोसलेला हा शायर जेव्हा अलिप्तपणे म्हणतो,

दुनिया में हूँ दुनिया का तलबगार नहीं हूँ
बाज़ार से गुज़रा हूँ ख़रीदार नहीं हूँ

इस ख़ाना-ए-हस्ती से गुज़र जाऊँगा बे-लौस
साया हूँ फ़क़त नक़्श-ब-दीवार नहीं हूँ !

आयुष्याच्या वाटेवरून सहज निसटून जाईन, साया हूँ फकत, नक़्श-ब-दीवार (भिंतीवर टांगलेले चित्र) नहीं हूँ म्हणणाऱ्या या शायरचे अस्तित्त्व मात्र शायरीच्या प्रांतात सोनेरी फ्रेममधे कोरलेले आहे आणि असणार हा विश्वास आजच्या सुख़नमधे!