हमें रास्ते फिर बुलाने लगे:

दरियाओं की नज़्र हुए
धीरे धीरे सब तैराक

काही शेर स्तब्ध करतात, हा त्यातलाच एक. वाटतं, हे शब्द लिहिण्यापूर्वी नेमकं कोण आठवलं असावं या शायरला. की हे त्याच्या स्वत:च्या अनुभवातून आलेलं शहाणपण… प्रवाहाच्या विरुद्ध पोहून दमल्या थकल्यानंतर किंवा त्या एकूणच प्रयत्नांचा फोलपणा जाणवून केव्हातरी याने स्वत:ला प्रवाहात सोडून दिलय. तिथे फार काही करावे लागत नाही… प्रवाह नेतो ओढत ढकलत. पण मग मी थांबते त्या ’धीरे धीरे’ शब्दावर. दरियाओं की नज़्र होण्याची ही क्रिया आपल्या गतीने झालीये. प्रत्येकासाठी हा काळ वेगळा. टिकून रहाण्यातली उर्मी आणि लढा देण्याची प्रवृत्ती, आजुबाजूची परिस्थिती प्रत्येकाचीच वेगळी. त्यामुळे प्रवाहात स्वत:ला अर्पण करणं, झोकून देणं ’धीरे धीरे’ होतं पण पोहणाऱ्या सगळ्यांचंच हे होतं असं म्हणणं एकतर निराशेतूनही येऊ शकतं किंवा मग खूप काही उमगल्यानंतरही.

कहा था तुम से कि ये रास्ता भी ठीक नहीं
कभी तो क़ाफ़िले वालों की बात रख लेते

इथेही पुन्हा तीच भावना समोर येते. कोणीतरी रूळलेल्या वाटेवरून जाण्याचा किंवा एखादी वाट टाळण्याचा दिलेला सल्ला, पण तो सल्ला दिलाय ते आहेत ’क़ाफ़िल्याचे’ सदस्य. म्हणजे पुन्हा प्रवाह, झुंड, काफिला. खरंतर, स्वप्न- ख़्वाब आणि उर्दू शायरी असा विचार करत होते. नजरेखालून गेलेली ओळखीची शायरी आठवत असताना अनवट वाटेवरचे काही शेर समोर आले आणि ते होते ’आशुफ़्ता चंगेज़ी’ नामक शायरचे. फारसा परिचय नसला तरी या शायरबाबत ऐकले होते की अचानक नाहीसा झालाय हा. हा असा पुन्हा माझ्या भेटीला आला आणि जणू सांगत गेला प्रवास त्याचा. ’समझ में कुछ नहीं आता समुंदर जब बुलाता है, किसी साहिल का कोई मशवरा अच्छा नहीं लगता’… असे एक एक शेर वाचत गेले आणि जाणवला विचारांचा एक प्रवास. मनात येणाऱ्या विचारांच्या गर्दीने लिखाणात शोधलेली मोकळं होण्याची वाट… ही वाटच केव्हातरी मंजिल होत जाते तेव्हा शेर उमटतो, “दूर तक फैला समुंदर मुझ पे साहिल हो गया, लौट कर जाना यहाँ से और मुश्किल हो गया.”

“घर की हद में सहरा है, आगे दरिया बहता है”… हा शायर सहज लिहीतो आणि मी पुन्हा विचारात पडते. घरात चौकटीत वाळवंट भासतेय आणि बाहेर मात्र दरिया असा शब्दश: अर्थ व्यक्त करताना नेमकी हीच शब्दांची मांडणी कराविशी वाटलेला शायर कोणकोणत्या प्रसंगांचा विचार करत असावा असा प्रश्न पडतो. आणि तेव्हा आपल्याही अवतीभोवती बंद दारांमागे किती जणांची नेमकी हीच व्यथा आहे ते प्रकर्षाने जाणवून जाते. अर्थात हे इतक्यावर थांबत नाहीच म्हणा,

उड़ने वाला पंछी क्यूँ
पँख समेटे बैठा है

या शेरपाशी आता मी कितीतरी वेळ थांबते. नाईलाजाने किंवा स्वेच्छेने पंख समेटून बसलेला तो पक्षी आणि त्याच्या घरट्यात त्याला रूक्ष कोरडं वाळवंट वाटल्याचा विचार येणं, मला पुढे जाताच येत नाही काही काळ. “हवाएँ तेज़ थीं ये तो फ़क़त बहाने थे, सफ़ीने यूँ भी किनारे पे कब लगाने थे”… मला मुळात परतून यायचंच नाही, माझ्या नावेला किनारा गाठायचाच नाही असा हट्टीपणा कुठेतरी अलगद डोकावतोही.

हम अपने शानों पे फिरते हैं क़त्ल-गाह लिए
ख़ुद अपने क़त्ल की साज़िश हमारा विर्सा है

स्वत:च्या खांद्यांवर (शानों पे) स्वत:चा मृत्यु घेऊन फिरणे हा माझा वारसा आहे असंही म्हणणारा हा शायर जेव्हा ’दुश्वारियाँ कुछ और ज़ियादा ही बढ़ गईं, घर से चले तो राह में इतने शजर मिले” हे लिहीतो तेव्हा मात्र परित्याग करून निघालेल्या त्याच्या वाटेवरही त्याच्याकडे टिकून असलेली माणूसपणाची ही लोभस किनार सुखाचा एक श्वास माझ्या मनापर्यंत वाहून नेते. औदासिन्य एकदा नव्हे तर अनेकदा डोकावतं या लिखाणात. काही हळवे, प्रेमभावनेच्या कडेने जाणारे शेर आलेही वाचनात पण मुख्यत्त्वाने लिखाणावर प्रभाव विरक्तीचाच. खंत डोकावते ठायी ठायी पण ती सादर होते ती मात्र त्रयस्थ स्विकाराने, केवळ नमुद व्हावी इतकीच… गहिरा आक्रोश ती कुठेही करत नाही. “सुना है आगे कहीं सम्तें बाँटी जाती हैं, तुम अपनी राह चुनो साथ चल न पाएँगे”… वाटेवर दिशा ठरवावी लागेल तेव्हा तू तुझ्या वाटेने जा असं हा शायर आपल्या साथीदारालाही म्हणू शकतो.

इल्ज़ाम लगाता है यही हम पे ज़माना
तस्वीर बनाते हैं किसी और जहाँ की

या लोकात राहून दूर कुठल्यातरी सृष्टीचं स्वप्न डोळ्यात साठवू पहाणाऱ्या सगळ्यांच्याच नजरेला अनेक प्रश्न कायमच विचारले गेले आहेत आणि जातील. आणि हा माणूस त्यासगळ्याच्या पलीकडे काय म्हणतो,

बहुत ख़ुशी हुई तरकश के ख़ाली होने पर
ज़रा जो ग़ौर किया तीर सब कमान में थे

बाणांचा भाता रिकामा झाला आहे म्हणून मी सुखावलो पण प्रत्यक्षात ते भात्यातले बाण तिथेच होते. हे रसायन किती गंभीर आहे हे जाणवत जातं मग मला. ही वाट कुठली, किती गहन… मी थांबवते इथे हा विचार आणि वाचनही…

घरदार मागे टाकून पुढे पहाणारा हा शायर पुढे मग म्हणतो,

घर के अंदर जाने के
और कई दरवाजे है

हे घर म्हणजे, चार भिंतींनी बंद होत वाळवंट वाटणारं घर, जिथे पंख पसरण्याचं स्वातंत्र्य नाही…”शाम से ही घरों में पड़ीं कुंडियाँ, चाँद इस शहर में क्यूँ निकलता नहीं” असं हे घर आहे का? …नक्कीच नसावं. मग जाणवतं स्पष्ट अगदी की आता हा माणूस घराच्या बंदिस्त चौकटीच्या पलीकडे पहातोय… त्याच्या नजरेने आता क्षितीजाचाही टप्पा ओलांडलाय. हे आहे ज्ञानदेवांच्या ’हे विश्वची माझे घर’ मधलं स्वातंत्र्याची हवा रंध्रारंध्राला देऊ शकणारं घर. “घर के अंदर जाने के, और कई दरवाजे है” शेर अर्थ पुन्हा पुन्हा सांगतो, विचार आता चार भिंती ओलांडून व्यापक होत जातो तेव्हा तो स्वत:च्याच अंगभूत तेजाने लख्खकन चमकत मनात उतरतो आणि तिथेच कायमचा थांबतो !!

Advertisements