पामाल रस्तों का सफ़र…

✍🏻तन्वी अमित
मुंबई आकाशवाणी, अस्मिता वाहिनी
प्रक्षेपण, १९.०२.२०१९

रॉबर्ट फ्रॉस्टची, ’द रोड नॉट टेकन’ कविता. साध्या शब्दांमधे खूप गहन अर्थ. शेवटचं कडवं तर कित्येकांना आयुष्यात वेगळी नवी वाट चालून पहाण्यासाठी उमेद आणि बळ देणारं.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I—
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference…

कोणीही न चाललेली नवीच वाट मी चालून पाहिली आणि त्यानेच सारं काही बदलून टाकलं. माझ्या अत्यंत मनाजवळच्या ओळी ह्या. डायरीच्या पहिल्या पानावर स्थान पटकवलेल्या. कितीवेळा आपण असे द्विधा होतो, आपल्या समोर दोन पर्याय उभे असतात. एकाची निवड करणं कठीण होऊन बसतं. रूळलेल्या मार्गाने चालायचे तसे सोपे ठरते, अनुभवी हात मदतीला, पडलो, दमलो थकलॊ तर सावरायला हजर असतात. येणाऱ्या संकटांची साधारण कल्पना असते पण तरीही ही न चाललेली वाट मोहात पाडते. तिथे असतं नवेपण, आपली उमटणारी पावलं स्पष्ट लख्ख ओळखू येण्याचं स्वातंत्र्य. अज्ञातातून काही शोधून पहाण्याची उर्मी. नवे अनुभव, नवी आव्हानं आणि ती पेलून पार होताना पुन्हा गवसत जाणारं स्वत्त्व…स्वत:चीच ओळख होते या वाटांवर. आपल्या मागे येणाऱ्यांसाठी वाटेवरचे काटे उचलून टाकण्याची मिळालेली संधी ही नवी वाट देते. या ओळी मग मनात वारंवार रूंजी घालतात. अश्याच एका वाटेवर चालताना एक शेर वाचला,

जिधर जाते हैं सब जाना उधर अच्छा नहीं लगता
मुझे पामाल रस्तों का सफ़र अच्छा नहीं लगता

“मुझे पामाल रस्तों का सफ़र अच्छा नहीं लगता”, पामाल रास्ते- पायवाट, वाटसरूंनी चालून जुनी झालेली, झिजलेली वाट. या शेरमधला सूर मला फार परिचयाचा वाटला. मत मांडायची पद्धत आवडली. विचार साधा सरळ तसा पण तो ठामपणे मांडण्याची शैली सहज दिसली. म्हणणं तेच तसंच पण उर्दूच्या गोडव्यासह. नाही मला आवडत ते करायला जे सगळेच करतात, नवं काही निर्माण करण्याची जिद्द मला माझी ओळख म्हणून आवडते. शेर कोणाचा आहे शोध घेणं झालंच ओघाने. नाव समोर आलं ते होतं, जावेद अख्तर. नामही काफी है म्हणावं असं नाव. कित्येक वर्षांपासून मनात रुंजी घालणाऱ्या अनेक अर्थपूर्ण गाण्यांना लिहीणारी ही लेखणी. ’जादू’ हे टोपणनाव सार्थ ठरविणारी ही लेखणी. जाँ निसार अख्तर, कैफी आझमी, मजाझ, साहिर अश्या अनेक दिग्गजांच्या सानिध्यात आयुष्य घडतानाची वर्ष घालवलेला कवी, गीतकार, पटकथाकार… शायर! अर्थात बाकी ओळख अगदी जुनी असली तरी जावेद अख्तरच्या शायरीची अशी नव्याने ओळख उशीरानेच आणि अगदी योगायोगानेच झाली माझी.

ब-ज़ाहिर क्या है जो हासिल नहीं है
मगर ये तो मिरी मंज़िल नहीं है

वरवर पहाता मला कसलीही कमतरता नाही तरीही काहीतरी शोध सुरू आहे, ही काही माझी ’मंजिल’ नाही… याहून पुढेही काहीतरी शोध घ्यायचा आहे मला. खरंतर एक तरल अर्थाने जाणारं अध्यात्म आहे हे. “किस लिए कीजे बज़्म-आराई, पुर-सुकूँ हो गई है तंहाई”, बज़्म-आराई – गर्दी, मैफीली कश्यासाठी कराव्यात जेव्हा एकटेपणात सुकुन आहे. आयुष्याचं सार समजल्यानंतर, अनेक अनुभव मनात रुजल्यानंतर, त्या अनुभवांतून मिळणाऱ्या ज्ञानाचं मर्म उमगल्यानंतर केव्हातरी अगदी सहज सारं तत्त्वज्ञान असं केवळ दोन ओळीत लिहिण्याइतकी सक्षम होते लेखणी. हीच गजल पुढे म्हणते,

यूँ सुकूँ-आश्ना हुए लम्हे
बूँद में जैसे आए गहराई

वाह!! मनात सहज स्वर उमटतात ते म्हणजे, वाह!! क्षणांमधे अशी असीम शांतता भरून आलीये, कण कण खोलवर अर्थपूर्ण होत जातोय. जावेदसाहेबांकडून उर्दू ऐकणे हा एक विलक्षण अनुभव असतो हे एव्हाना समजले होते मला. त्यांचं लेखन अधिकाधिक वाचत गेले तेव्हा त्यांच्या हा फारश्या प्रकाशझोतात नसणाऱ्या साहित्याने एका वेगळ्या जावेदसाहेबांना भेटत होते मी. उर्दू मुळात साखरेसारखी गोड जुबाँ, त्यात कसलेल्या लेखणीतून उतरलेले हे अर्थगर्भ शब्द एक पर्वणी असते आपल्यासाठी. शिंपल्यातला मोती हाती लागावा तसा प्रत्येक शब्द आणि त्याच्याभोवतीचं अर्थाचं मऊसुत वलय असं काहीसं विचारात आलं आणि वाचला हा शेर,

बूँद जब थी बादल में ज़िंदगी थी हलचल में
क़ैद अब सदफ़ में है बन के है गुहर तन्हा

सरळ अर्थ घ्यावा तर शेर म्हणतो, पावसाचा थेंब जेव्हा आकाशात ढगांमधे दडून होता तेव्हा त्याच्यात किती जीवंतपण होतं आणि आता शिंपल्यात कैद झाल्यानंतर मोत्यात परावर्तित होत असला तरी तो तिथे एकाकी कैद झाला आहे बरं! अर्थाचं अवकाश जेव्हा आयुष्याच्या पटलाला व्यापून टाकतं तेव्हा शेरमधला शब्द न शब्द सजीव होऊन मनात उतरत जातो. हाच शायर मानवी भावभावनांच्या बारकाव्यांचं चित्रण करतो. अत्यंत सूक्ष्म तरल अस्पर्श, अस्फुट असं काही चिमटीत पकडून स्वत:पासून दुरावलेल्या कोणासाठी किंवा दुखावून गेलेल्या कोणासाठी शब्द मांडतो की, “तुम फ़ुज़ूल बातों का दिल पे बोझ मत लेना, हम तो ख़ैर कर लेंगे ज़िंदगी बसर तन्हा”… माझं दु:ख, तू केलेला अन्याय वगैरे गोष्टींमुळे तुला अपराधीपण येऊ घातलं तर ते येऊ देऊ नकोस, हम तो ख़ैर कर लेंगे ज़िंदगी बसर तन्हा… दिलासा देताना, स्वत:च्या वेदनेला, छिन्नविछिन्न हृदयाला मागं टाकतानाची ही रीत दिसते तेव्हा त्या भावनेला झुकून ’सजदा’ करावा वाटतो. याच अलवार वाटॆवर अजून एक शेर आठवतो जो म्हणतो,

मैं पा सका न कभी इस ख़लिश से छुटकारा
वो मुझ से जीत भी सकता था जाने क्यूँ हारा

गंमत आहे ही खरं तर, मला कल्पना आहे जिंकत असताना हार का पत्करली त्याने, प्रेमात वाद होताना हारण्यातही एक सुख असतंच की. पण तरीही विचारण्याची ही पद्धत मात्र आगळीच.

“प्यास की कैसे लाए ताब कोई”, जावेदसाहेबांच्या ’लावा’ या संग्रहातील गजल ही. जीवघेणी तहान ही कशी सहन करावी?? या ’प्यास’ शब्दाला अर्थाचे किती कंगोरे. अगणित गोष्टी हव्या आहेत आपल्याला, एक मिळाली की दुसऱ्या मृगजळामागे उर धपापेपर्यंत धावतो आहेच की आपण. जावेदसाहेब लिहीतात,

प्यास की कैसे लाए ताब कोई
नहीं दरिया तो हो सराब कोई

नदी नसेल आसपास तर मनाला भुलविण्यासाठी मृगजळही चालेल अशी अवस्था. “कौन सा ज़ख़्म किस ने बख़्शा है, इस का रक्खे कहाँ हिसाब कोई”, असं पुढचा शेर म्हणतानाच एक शेर असा येतो जो मनाला जागं करत जातो,

फिर मैं सुनने लगा हूँ इस दिल की
आने वाला है फिर अज़ाब कोई

मी पुन्हा माझ्या मनाचा, हृदयाचा कौल घेऊ पहातोय तेव्हा नक्कीच काहीतरी घडणार आहे आता. हळवं हृदय, कोमल मन यांनी घेतलेले निर्णय आणि बुद्धीने व्यवहाराच्या निकषांवर तावून सुलाखून घेतलेले निर्णय यात फरक असायचाच. याच हृदयाने घेतलेल्या निर्णयांतून वेदना येतीलही पण तेच तर याच्या असण्याचं लक्षण आहे. हेच जावेद अख्तर लिहीतात तेव्हा म्हणतात,

बहुत आसान है पहचान उस की
अगर दुखता नहीं तो दिल नहीं है

किती सहज किती सोपी आणि किती सार्थ व्याख्या!

“द्विधा होण्यास भाग पाडणारी, दोराहे पे खडा होना’, अशी वेळ मला रॉबर्ट फ्रॉस्टपासून जावेद अख्तरच्या लेखणीतल्या वेगळ्याच वाटेवर घेऊन आली आणि “पंछी नदियाँ पवन कें झोंके, कोई सरहद ना इन्हे रोके’ किंवा ’ये कहाँ आ गये हम’, अशी अनेक अप्रतिम गीतं मांडणाऱ्या जावेदसाहेबांची एक नवी ओळख मला करून देती झाली. ’वेळ’- वक्त, या वेळेबाबतच असलेली त्यांची “ये वक़्त क्या है” ही एक नज्म मात्र मग कायमस्वरूपी मनात घर करून राहिली… ते म्हणतात…

ये वक़्त क्या है
ये क्या है आख़िर कि जो मुसलसल गुज़र रहा है
ये जब न गुज़रा था
तब कहाँ था
कहीं तो होगा
गुज़र गया है
तो अब कहाँ है
कहीं तो होगा
कहाँ से आया किधर गया है
ये कब से कब तक का सिलसिला है
ये वक़्त क्या है??

“ये कब से कब तक का सिलसिला है”…. आयुष्यात कधीतरी सगळ्यांनाच पडणारा हा प्रश्न. विश्वाच्या अथांग पसाऱ्यातलं आपलं स्थान नक्की कोणतं आणि या दिशा, हे क्षितीज, हे आकाश, हे अवकाश कितीही उलगडलं तरी हे रहस्यमयी सगळंच कोड्यात टाकणारं.

तमाम एहसास
सारे जज़्बे
ये जैसे पत्ते हैं
बहते पानी की सतह पर
जैसे तैरते हैं
अभी यहाँ हैं
अभी वहाँ हैं
और अब हैं ओझल
दिखाई देता नहीं है लेकिन
ये कुछ तो है
जो कि बह रहा है
ये कैसा दरिया है
किन पहाड़ों से आ रहा है
ये किस समुंदर को जा रहा है
ये वक़्त क्या है??

आत्ता नजरेसमोर आहे आणि काही क्षणांत नजरेआड होत जाईल सगळं. आपण नव्हतो तेव्हाही हा प्रवाह वाहत होता आणि आपण नसतानाही ही वेळ अशीच प्रवाही असणार आहे…. नज्म पुढे सहज वाहती होते. मी मात्र आता सत्याशी पुन्हा थेट गाठभेट होऊन थक्क होते आणि आयुष्य नावाच्या वाहत्या प्रवाहाची साक्ष होत जाते!!

Advertisements

पूर्ण- अपूर्ण…

✍🏻तन्वी अमित
पुण्य नगरी, ०२.०२.२०१९
कतरा कतरा जिंदगी-०३

इंजिनीयरींगचे थर्ड इयरचे पेपर संपले आणि थेट आजीचे घर गाठले. सुट्टी म्हणजे आजोळ हे समीकरण आजी इगतपुरीहून नासिकला रहायला आली तरी बदललेले नव्हते. गोदेच्या काठी हट्टाने घर घेतलं होतं आजीने, तिच्या लहानपणी ती रहायची त्या वाड्याच्या जवळ. त्यावेळच्या सुट्टीत मात्र आजीने माझ्यासाठी काही ठरवून ठेवले होते. तिच्या घराशेजारी रहाणाऱ्या एका कलाकाराला भेटायला घेऊन गेली ती मला. हे आजोबा म्हणजे एक अवलिया रसायन असावं असं पहिल्याच भेटीत मला जाणवलं. त्यांनी काढलेली अप्रतिम चित्र त्यांच्या घरात जागोजागी दिसत होती. ’ही माझी नात, चित्र काढते खरी पण आळस फार आहे’, अशी कमाल कौतुकभारली ओळख करून देत आजीने मी नुकतेच काढलेले ऐश्वर्याचे स्केच त्यांना पहायला दिले.

हालचालींमधे वयोमानाने आलेला अटळ थकवा, निळसर छटा असलेले तेजस्वी स्पष्ट स्वच्छ डोळे, जीर्ण मऊपण गाठलेले कपडे, आजोबा बऱ्यापैकी टिपीकल वाटले मला. ऐश्वर्या परत करत म्हणाले, “नटी का कुठली??”…फक्त सरळ प्रश्न. प्रश्नात बाकी काहीच नाही, चित्र आवडलं, नाही आवडलं वगैरे काहीच नाही. मी उत्तरादाखल हो म्हणाले आणि निघावं तिथून म्हणून आजीकडे पहायला लागले. संभाषण पुन्हा आजीकडे सरकलेलं होतंच एव्हाना, “मी आता कॅन्वास घेतोच आहे समोर, हिला थांबू द्या इथे.” … पुन्हा एक सरळ वाक्य, तुम्ही थांबा, जा वगैरे काही काहीच नाही. जे सांगायचय तेच तितकंच.

आजीच्या मागे गेलं तर आजी मला रागावणार हे उघड होतं, काहीश्या अनिच्छेनेच त्या मोजक्या संभाषणाच्या वातावरणात थांबले. आजोबा त्यांच्या कॅन्वासशी गप्पा मारण्यात केव्हाच रंगले होते. तिथे मात्र मनमोकळा भरभरून संवाद होता, माणसांच्या जगाशी फारकत घेत स्वत:च्या विश्वात ते कधीच जाते झाले होते. बऱ्याच वेळाने केव्हातरी ते थांबले आणि, ’जा तू आता’ असं माझ्याकडे वळत म्हणाले. म्हणजे मी आहे इथे ही जाणीव यांना होती बहुधा, मला मात्र वाटायला लागलं होतं की माझं अस्तित्व तिथल्या रंगरेषांच्या गर्दीत केव्हाच विरलं असावं त्यांच्या लेखी. पुढे आठ दिवस हाच क्रम. काही बोलायचं नाही, काही विचारायचं नाही, त्यांनीही आणि मी ही. मी बोलावं असं त्यांना वाटत असावं का असं आता वाटतं, तेव्हा मात्र नाही बोलले मी काहीच. एरवी इतकी बडबड करणारी मी तिथे नाही बोलले. का, कोण जाणे! त्यांनी चित्र काढावी, ती रंगवावी आणि मी साक्ष व्हावं, असं ठरलं होतं जणू!

आठवा दिवस जरा वेगळा उजाडला, मी निघताना माझ्या हातात एक कॅन्वास दिला आजोबांनी. म्हणाले, उद्या येताना रंगवून आण !

पुन्हा तेच. मोजकंच. ’काय रंगव, कसं रंगव’ काहीच नाही.

मला आजोबा आता आवडत होते, त्यांची चित्र, ती रंगवताना समोर दिसणारं तादात्म्य, सगळं मनात होतं. पण गुरू शिष्य वगैरे माझ्या आजीला अभिप्रेत संवाद काही आम्ही दोघांनी कधी केला नव्हता. आमचं आपलं अबोल्यातून संभाषण होतं. मी घरी आले. रात्री हातात तो कॅन्वास घेतला आणि जे जसं वाटलं ते तसं भराभर काढत गेले. कॅन्वास आजोबांना नेऊन दिला. पाठमोरी बसलेली एक स्त्री. तिचा काहिसा दिसणारा अस्पष्ट चेहेरा, मान झाकून टाकणारा अंबाडा आणि त्यावर माळलेला गजरा.

चित्र हातात घेत ते पाहिलं त्यांनी. हसले, डोळ्यातूनही. पहिल्यांदा एक पूर्ण संवाद. ’हिने पाठ फिरवलीये ती आपल्याकडे बरं का, गजरा ताजा आहे की, सुगंधाशी फारकत घेतली नाहीये म्हणजे. जगण्याशी नाळ आहे की जोडलेली.”… कितीतरी शब्द एकत्र बोलले ते. मला त्याचंच कोण अप्रुप आणि. मग माझ्या डोक्यावर हात ठेवला आणि ’थांब हं, एक गंमत देतो’ म्हणत एक काजू आणि एक बदाम शाबासकी म्हणून त्यांनी दिला. काहीतरी खूप छान मिळालं होतं त्यादिवशी. एक अभेद्य वाटणारी भिंत, एक दार किलकिलं करत होती. स्विकार हा संयत शांत अबोल होता इथे.

बी ई करायला मी पुन्हा हॉस्टेलला परत गेले आणि आजोबा मागे पडले. मधे कुठल्यातरी निमित्ताने आजीकडे गेले तेव्हा आजीने एक भलामोठा खजिना मला दिला, आजोबांनी वापरलेले अर्धे रंग, त्यांच्या जादूई कुंचल्यातले अनेक ब्रश, त्यांच्या बऱ्याचश्या फ्रेम्स, काढायची म्हणून ठरवलेली बरीचशी चित्र, काही पूर्ण चित्र आणि काही अपूर्ण चित्र सगळं तिने मला दिलं. आजोबांनी चित्र काढणं बंद केलं होतं मध्यंतरात. आणि मग त्यांना नाही जगता आलं फार त्यानंतर. ’जाण्याआधी संपूर्ण वारसा तुला देऊन गेलेत आणि जगाकडे पाठ फिरवाविशी वाटली तरी गजरा माळायला विसरू नकोस असं सांगून गेलेत’, आजी सांगत होती.

कलाकाराखेरीज इतर सगळे जेव्हा चित्र पहातात तेव्हा त्यांना ते परिपूर्ण दिसतं. तुकड्यातुकड्यातून, अपूर्णतेच्या वाटेवरून पूर्णत्त्वाच्या ध्यासाने ते पुढे सरकताना फक्त कलाकाराचं असतं, रंग एकमेकांत मिसळतात ते, ते पटलावर अलगद उतरतात ते, नवे रंग घडतात ते क्षण कलाकाराचेच फक्त. एखादा ओघवता सुरेल स्वर गाणाऱ्याच्या रियाजाचा भाग असावा तसे चित्रकारांचे चित्राशी एक वेगळेच नाते असते. चित्र पूर्ण होताना चित्रकार अलिप्त होतो, सुटत जातो… वारसा देऊन मोकळा होतो. चित्र घडताना मनात उमटणारे विचार, विसरलेली तहानभूक, लागलेली तंद्री यावर तो स्वत:चा हक्क सांगतो. त्या क्षणांची पुनर्निमिती नाही करता येत. न बोलता आजोबा किती काय काय सांगून गेले होते मला.

कुठल्याच चित्रावर आजोबांनी कुठेही कधी नाव लिहीलं नाही. आयुष्य किती पुढे सरकलं तरी आजोबांची चित्र अजूनही अपूर्ण आहेत. ती आहेत तशीच पूर्ण वाटतात मला, त्यांच्या हाताची चव चाखलेले रंग सगळे. नाव नं लिहीलेली ती चित्र कायम त्यांचीच आहेत आणि ती चित्र पूर्ण करायला घेऊ म्हटलं तरी त्या निळ्या डोळ्यातली अबोल जादू, काजू बदाम बक्षिस देण्यातला सहजभाव, जगाकडे पाठ फिरवूनही गजऱ्याचा गंध मनात साठवायला मला तरी कुठे जमलय अजून !