हिमगौरी:

धावतच पोहोचले होते आयसीयु मधे… आजीला ॲडमिट केले आहे हे चारच शब्द आम्हा सगळ्या नातवंडांसाठी आजीकडे धाव घेण्यासाठी पुरेसे होते. तिच्या नातसुना, नातजावई, पतवंड सारे सारे निघाले तिच्याकडे. मी सगळ्यात जवळ होते… घरापासून जेमतेम अर्ध्या किलोमीटरवर असलेले हॉस्पिटल अचानक खूप दूर वाटू लागले होते. धाव घेतली होतीच… आजारी होती ती पण जराशीच. परवाच तर म्हणाली मला, “ताई समाधानाने जगले आयुष्य… आता जगण्याची इच्छा नाही…”… ही वचनाची पक्की, करारी बाई असं काही हळवं फारसं बोलायची नाही… आजी म्हणजे ठाम निश्चय, आधार. मी ही चिडवलं होतं अर्थात तिला, म्हटलं, म्हातारे माझ्या मुलांची लग्नकार्य तुझ्याविना कशी व्हावीत. जरा खापरपणतू वगैरे बघूनच जा, काय घाई आहे… कशी छान हसली होती तेव्हा. तिचा भाऊ तिला, “हसरी सुमन” म्हणायचा… त्या नावाला साजेसं अगदी. सतत हसणारी सुमन. सतत आनंदी, उत्साही…

आयसीयुत पोहोचले तर ती झोपलेली शांत, तिच्या हातावर हात ठेवत हलकेच हाक मारली तिला… “आजी… आजी गं…”… डोळे अलवार उघडून म्हणाली, “ताई… तू जा घरी. काम पडेल तुला”. नेहेमीचं हिचं… लहान मुलींना काम नको हे ही मला अगदी कायम म्हणत आली, माझ्या मुलाची दहावीची परिक्षा झाली तरी मी लहान मुलगीच हिच्या लेखी. “जाते कुठली, तुला घेऊन जाते म्हातारे…” मी म्हणाले तिला. पण ऐकायला ती जागी होतीच कुठे. पुन्हा शांत झोपल्यासारखी ती.

माझ्या किती परिचयाची आहे ही… कितीवेळा हिच्या कुशीत हसले, कितीवेळा रडले. भावनांची सारी आवर्तनं हिला सांगितल्याशिवाय पूर्णत्त्वास गेली नाहीत… ही आजी आणि हीच जीवाभावाची मैत्रीणही. विचार का येताहेत हे असे एकामागे एक. हॉस्पिटल कधीच आवडले नाहीत हिला… ही का आहे मग आज इथे?

“आजी सिरीयस आहे”… डॉक्टर सांगताहेत. डॉक्टर मित्रासारखा… तो सांगतोय ते ऐकू येतंय पण मनात उमटत नाही. स्तब्ध झालंय सारं… सिरीयस?… बोलली की आत्ता… आता का बोलत नाहीये पण? मी पुन्हा पुन्हा हाका मारतेय पण प्रतिसाद शून्य. असं होतं?? पाच मिनिटांपूर्वी ही मला ताई म्हणाली आणि आता ही अशी दूर गेल्यासारखी. माझ्या कुठल्याच हाका पोहोचत का नाहीयेत हिच्यापर्यंत??

गेलीच की मग ती… झोपल्यासारखी वाटली ती गेलीच. प्रयत्न केले सगळ्यांनी… पण नाहीच जागी झाली ती. तिची भारताबाहेरची नातवंड यायची म्हणून तिला बर्फाच्या पेटीत ठेवलं तेव्हाही छानच दिसत राहिली. ती आम्हाला लहानपणी सांगायची त्या हिमगौरीच्या गोष्टीतल्या हिमगौरीसारखी… माणसं गेल्यावरही अशी दिसू शकतात? अनलंकृृत नितळ जीवनतत्त्वासारखी?

मला केव्हा जाणवलं पण की ती जे माझ्याशी बोलली ते तिच्या चेतनेतलं अखेरचं वाक्य होतं?

केव्हातरी जाणवलं आणि मग ते वाक्य माझ्या अस्तित्त्वाला वेढून उरलं…कळकळीचं, गाढ जिव्हाळ्याचं… अचेतनाच्या टोकावरून चेतनेच्या फिकुटल्या अंशाचं… किती अर्थपूर्ण वाक्य…

एखाद्या व्यक्तीने अखेरचं वाक्य आपल्याशी, आपल्यासाठी बोललेलं असतं… सोपं नाही हे…

ऑक्टोबर चित्रपटातला डॅन आठवतो मला नेहेमीच इथे. कोमात जाण्यापूर्वी शिवलीने त्याची आठवण काढलीये. तिथून ती अखेरच्या प्रवासाला निघालीये… ती अचेतन पण ह्याच्यातल्या सुप्त चेतनेला जणू फुंकर घालून ती जागं करून गेलीये. शिवली- हरसिंगार-प्राजक्त… त्या हळव्या भावनेनं पारिजातकाचा गंध दरवळतोय त्याच्या भोवताल… अखेरचे शब्द नेमके आपल्याच वाटेला का ह्याचा शोध आपल्या परीने घेणारा डॅन. त्याला पाहते तेव्हा त्याच्या त्या शोधाशी एक अनामिक ऋणानुबंध नकळत जुळून येतो माझा.

गीत चतुर्वेदीचं वाक्य आठवतंय,

मनुष्‍य सिर्फ़ उतना होता है,
जितना वह किसी की स्‍मृति में बचा रह जाए

स्‍मृति सिर्फ़ उतनी होती है,
जितनी वह किसी को मनुष्‍य के रूप में बचा ले जाए

कोरोनाच्या धास्तीने सारेच घराघरात अडकलोय आता… तरीही रस्त्यांवर फिरणारे काही आहेतच. त्यांच्याकडे पाहताना मी सहज म्हणतेय, “अडाण्याचे गाडे नुसते”… हा आजीचा शब्दप्रयोग. ती म्हणायची हे. आता मी स्वत:कडे पुन्हा बघतेय… घरात कामं उरकताना मी मुलांना म्हणतेय,”हातासरशी कामं उरका”… “हातासरशी कामं उरकावीत ताई, मग मोलकरणी असल्या नसल्या तरी अडत नाही”, आजी नेहेमी सांगायची हे… मी तेच बोलतेय जे ती बोलायची… माझ्याही नकळत माझ्यात ती जगतेय… हसतेय… जीवंत श्वास घेतेय… साडी नेसण्याची तिची आवड आपल्यात आलीये हे आवडणारी मी… अजागळासारखं फिरू नये, नीटनेटकं असावं हे जगण्य़ातून सांगणारी ती… जगण्याचा भागच आहे की ती… किती शब्द, किती म्हणी, आयुष्याकडे बघण्याच्या दृष्टिकोनाचा एक तरलसा पदर… माझ्यातलं कितीतरी तिचंच, तसंच… तिने शिकवलेल्या क्रोशाच्या विणकामासारखं… टाक्यातून पुन्हा जन्म घेणाऱ्या नव्या टाक्यासारखं… बाहेरचा टाका उसवला तर संपूर्ण वीण उसवत जाते तसं, मला दुखलं की दुखावली जाणारी ती… तिला दुखू नये म्हणून खंबीर होताना नकळत माझ्या मुलीला जपणारी मी…

विचारांचे धागे एकाला जोडून एक येणारे… घरच्या मोगऱ्याची फुलं वेचतेय मी, आजीच्या घरच्या अंगणातला मोगरा नेहेमी घमघमतो माझ्याकडच्या रोपात. गंध चिरंतन असतो… मोगरा मोगराच असतो… जगण्याचं एक वेगळंच सूत्र हाती लागतंय माझ्या…

ऑक्टोबर चित्रपटातली शेवटची फ्रेम आठवतीये आता… शिवलीच्या आईकडचं पारिजातकाचं रोप डॅन घेऊन जातोय… प्राजक्त आता त्याच्या अस्तित्त्वाचा एक अविभाज्य भाग होत जातो…

कोणाचा प्राजक्त नं कोणाचा मोगरा… फुलं घमघमतातच… ऋतुचक्र निरंतर फिरते… पानगळीनंतर बहर येतातच…

“ताई…” आजीने केलेला अखेरचा उच्चार जसजसा मनात उमटतो तसतसा जगण्याचं सार होत जातो…एखाद्या जगण्याच्या अर्थाला काही वाक्यांचे टेकू पुरून उरतात…!!

…. तन्वी अमित

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  बदला )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  बदला )

Connecting to %s