आपण हे करायचे का ??

पंकजच्या ब्लॉगवरील पोस्ट जशीच्या तशी इथे शेअर करतेय !!

“आपण करायचं का हे? काय वाटतं सगळ्यांना?” अशी या सगळ्याची सुरुवात झाली.

लहान लहान मुलं. स्कूलबसच्या हॉर्नच्या आवाजावर सोसायटीच्या पेव्हमेंटवर आपली नाजूक पावलं दुडदुडत टाकत आपल्या कार्टूनच्या सॅक्स सांभाळत त्या दिशेने धावणारी मुलं आणि पाठीमागे त्यांचे उरलेलं सामान घेऊन धावणार्‍या मम्मीज. किती सुरेख चित्र आहे नं. पण सगळ्याच गोंडस मुलांच्या नशिबी असं चित्र असतेच असं नाही. कित्येक मुलांना शाळा म्हणजे काय आणि तिथे का जायचं असतं हेच माहित नसतं. आम्ही नाही का न शिकता जगलो, तसंच आमची मुलं जगतील अशाच समजुतीत त्यांचे पालक. पण हेच चित्र बदलण्यासाठी काही मंडळी मनापासून झटतायेत, नव्हे आपलं सगळं आयुष्य त्यांनी तिथे समर्पित केलंय. असेच एक कुटुंब म्हणजे आमटे परिवार. आता याबद्दल आम्ही काही सांगायला नकोच. बाबा आमटे, साधनाताई आमटे यांच्यापासून सुरु केलेले व्रत प्रकाशकाका, मंदाताई यांच्यासह तुमच्या आमच्या पिढीचे अनिकेतदादा पुढे चालवत आहेत. हर्क्युलसला पृथ्वी तोलताना कमी कष्ट झाले असतील, एवढ्या अडचणी या मंडळी आदिवासी जनतेच्या पुनुरुत्थानासाठी सोसत आहेत. त्यांची ध्येयासक्ती अमर्यादित आहे. त्याच प्रेरणेतून साकार झालेला लोकबिरादरी प्रकल्प. आदिवासी जनतेसाठी दवाखाना, शाळा, वन्य प्राणी अनाथालय असे अनेक लोकोपयोगी उपक्रम या परिवाराच्या पुढाकाराने सुरु केले आहेत.

AmteFamily

त्यातलाच एक म्हणजे आदिवासी विद्यार्थ्यांसाठी शाळा. प्रकाशकाका आणि मंदाकाकींची मुलंही याच शाळेत आदिवासी मुलांसोबतच शिकली. या शाळेला दरवर्षी होणारा (रिकरिंग) खर्च म्हणजे शाळेचे युनिफॉर्म्स. प्रत्यक्ष अनिकेत आमटेंचा त्यांच्या व्यस्त कार्यक्रमातून वेळ काढून पाठवलेला आलेला हा इमेलच त्यांची गरज सांगून देतो.

नमस्कार
इमेल बद्दल आभारी आहे .
रंग महत्वाचे नाहीत. उत्तम दर्जाचे व टिकावू नवीन कपडे हवेत.
२ ते २० वयोगटातील प्रत्येकी २० ड्रेस हवेत.

आता आपण वेगवेगळे पाठवणे म्हणजे वेगवेगळे रंग आणि मापं, शिवाय थोडे महागही पडणार. म्हणूनच आमच्या ब्लॉगर्स मित्रांनी मिळून एकत्र काही तरी करायचे ठरवले आहे. प्रत्येक वयोगटासाठी २०-२५ जोड याप्रमाणे इयत्ता १ली ते १०वी पर्यंतच्या मुलांसाठी कपडे पाठवण्याचे ठरवले आहे. त्यासाठी येणार्‍या खर्चाचा तक्ता खालीलप्रमाणे आहे.

Screen area1-001

Screen area2-001

आपल्याला काय करता येईल?

आमच्या प्रामाणिक हेतूबद्दल खात्री असेल तर आपला खारीचा वाटा उचलता येईलच. अर्थातच हिशोबात पूर्णपणे पारदर्शकता असणारच आहे.  सगळा हिशोब आपली मदत पोचली की ईमेलवर मिळेल. आपली मदतीची इच्छा असेल तर कृपया या लिंकवर जाऊन आपले डिटेल्स भरा.

https://docs.google.com/forms/d/1uk0BrxZC2TqWIF9kJUrs2H3UcTNMoIQj2zPW4cQg_cc/viewform

आपणांस हवी असेल तर आपण डायरेक्टली त्यांनाही आपली मदत पाठवू शकता. परंतु थेंबाथेंबाने पोचणार्‍या मदतीपेक्षा तेच थेंब एकत्र करुन किमान घोटभर का होईना आपण मदत पोचवू शकू ना? म्हणूनच हा प्रपंच !!!

……………………………………………………………..

मंडळी आम्ही हे करतोय … तुम्हीही यात सामिल होऊ शकता !!

राजीवजी आणि सचिन तुम्हा दोघांना आणि युनिफॉर्मची खरेदी करण्याच्या कामात पुढाकार घेणाऱ्या ब्लॉगर्स मित्रमंडळाला काम पडणार आहे आणि तुम्ही आनंदाने ही जबाबदारी स्विकारलीये त्यासाठी तुम्हा सगळ्यांचे आभार!!

चाकोरीबाहेर खरडलेले कागद….

मस्कतमधे येउन दोन वर्ष झालेली, साधारण सगळं मार्गी लागलेलं…. मोठ्या मुलाची शाळा आणि दोन वर्षाच्या धाकट्या लेकीची प्रगती सगळं सुरेख सुरू होतं. तृप्त समाधान देणारं चौकोनी कुटूंब माझं , आणि तरीही पोकळीची एक हलकीच जाणीव मनात डॊकावू लागली होती. रिकामा वेळ हाती लागत होता…. आणि त्याचा सकारात्मक वापर नक्की काय आणि कसा करावा हे उत्तर मिळत नव्हतं !!

चळवळ्या मनाला आणि स्वभावाला मधेच अचानक , आपण दिवसाचे रकाने भरून  ’चाकोरीचे कागद खरडतोय ’ की काय अशी शंका वाटू लागली होती…. त्या सगळ्या गुंत्यात एक दिवस हाती लागला महेंद्रजींचा ब्लॉग.  मग वाटलं आपणही का लिहू नये ? …. झालं, ब्लॉग सुरू करायला इतकंच कारण पुरेसं वाटलं आणि लिहायला सुरूवातही केली .

एक वर्ष, दोन वर्ष, तीन वर्ष आणि चक्क चार वर्ष लिहीत गेले. :) . ब्लॉगबाळ आज ’चार वर्षाचं’ पुर्ण झालय !! :) :) …. माझ्या ब्लॉगबाळाचा आज हॅपी बड्डॆ आहे !! :)

wordpress anniversary

पोस्टमागे पोस्ट करता करता कधी मी ’चाकोरीबाहेरचे कागद खरडायला ’ लागले हे मलाही समजू नये इतका सहज सुंदर प्रवास झाला. चाकोरीबाहेरेचे म्हणजे काही भव्यदिव्य नाही तर माझ्या रोजच्या आयूष्याच्या ’चाकोरीबाहेरचे ’ बरं :)

चार वर्षात काय नाही मिळालं इथे …. अनेक मित्र मैत्रीणी, नाती, वाचक , आणि लोकसत्ता, महाराष्ट्र टाईम्स, कृषीवल ,सकाळ पेपरमधली दखल , चारचौघी मासिकात लिहीण्याची संधी , स्टार माझाच्या ब्लॉग माझामूळे टिव्हीवर चमकून येण्याची संधी !! :) . मात्र या सगळ्या सगळ्या पलीकडे मला ब्लॉगने काय दिलं तर माझ्या आजारपणाच्या गेल्या पुर्ण वर्षात माझ्या पाठीशी खंबीर उभी रहाणारी नाती. ’हरायचं नाही ’ सांगणारे भाऊ . एअरपोर्टला दहा मिनीटाची धावती भेट होणार ही कल्पना असली तरी धावणारे भाऊ. ’तन्वे तुझी काळजी वाटतीये ’ म्हणणाऱ्या माझ्या मैत्रीणी, बहिणी …… तर एकीकडे,  ’तायडे प्रेमात पडलोय/ पडलेय ’ हे आवर्जून सांगणारी चिल्लर पार्टी ….. :) . ॠणानूबंधांबाबतची माझी श्रीमंती हा माझा अत्यंत जिव्हाळ्याचा विषय , तो अधेमधे ब्लॉगवर न डॊकावला तर नवल.

सतत रडता येत नाही मला…. ’संकटं’ आली होती, येताहेत आणि येतीलही. डगमगायलाही होतं … मात्र दु:खाचा पुरस्कार नकोच वाटतो.  कधी कधी डोळे भरून येतात, नकळत वहायला लागतात. अश्या वेळी एखाद्या जीवलगासारखा माझा ब्लॉग अश्रॄंना अडवणाऱ्या बांधाचे काम करतो. जुन्या पोस्ट्स, त्यावरच्या कमेंट्स आधार देणाऱ्या ठरतात !!

नवं काही लिहून होत नसलं, मनातले विचार मांडता येइनासे झाले की कधीतरी वैतागून ब्लॉग बंद करायचा विचार मनात येतो आणि नेमकी त्याचवेळी एखादी मैत्रीण सहज बोलून जाते , “तुझं ठीक आहे गं, तू निदान तुझे विचार ब्लॉगवर मांडून मोकळी होतेस ’ … !! मग ब्लॉग बंद करायला निघालेल्या ’माझे’ डोळे उघडतात आणि मी पुन्हा ब्लॉगकडे प्रेमाने नजर टाकते :)

सुरूवातीच्या पोस्ट्स आणि आत्ताचं लिहीणं यात फार फरक मला स्वत:लाच जाणवतो. त्या त्या परिस्थीतीला अनूसरून, मानसिकतेनूसार आणि त्या त्या वयाच्या भुमिकेला अनूसरून मी व्यक्त होत गेले….. आणि हे असं , इतकं सोपं सहज लिहीणं व्हावं याला कारण वाचकांचा सततचा पाठिंबा , तेव्हा या सहजच प्रवासाचे श्रेय त्यांचे!!

ब्लॉग लिहीणं मला मनापासून आवडतं…. खूप काही लिहीता येत नसलं तरीही :) . जवळपास १६० पोस्ट्स लिहून झाल्या आहेत. पुष्कळ लिहीणं होतय… इथे मांडले अनेक अनूभव, आठवणी आणि मतंही !! मात्र ओंजळ अजूनही रिकामी वाटत नाहीये…. अजूनही खूप बोलायचं आहे….. ब्लॉगवर लिहायचं आहे !!

गुरूनाथ सामंतांची नुकतीच एक कविता वाचली….

आकाश तुझ्यासाठी वेडं होइल ….

खाली वाकेल आणि तू नीळा होशील ..

असं लिही ….

आकाश पेलण्याची माझी कुवत नाही , आणि विचारांची तशी काही क्षमताही नाही ….. पण म्हणूनच अजून अजून समृद्ध होता यावं यासाठी तरी वाचायला/ लिहायला हवंय !!

पोस्ट लिहून पुर्ण होताना समाधान लाभतयं तोपर्यंत लिहायला हवंय…. ड्राफ्ट माझा असतो, एकटीचा…. पोटातून आईला नाजूक लाथ मारणाऱ्या बाळासारखा…. तो ड्राफ्ट , पोस्ट होऊन बाहेरच्या जगात कसा वावरतोय हे पहाताना तो मला आणि मी त्याला सांभाळतेय तोवर लिहिण्याला अर्थ आहे !!

(त्याच  कवितेच्या पुढच्या ओळी : )

शाई , कागद, शब्द आणि तुही

निमित्तमात्र आहेस

तुझ्यातली चेतना ही भवतालच्या अखंड चैतन्याची

ॠणी आहे

याची सजगता ठेवून लिही…..

हे ॠण मान्य आहे तोवर , या अखंड चैतन्याच्या झऱ्याला सामोरे जावे म्हणतेय ….. चाकोरीबाहेरच्या माझ्या या कागदांना खरडावे म्हणते, आकाशाला वाकवता आले नाही तर निदान दिलखुश गगनाशी उदार गप्पा तरी माराव्याच म्हणते……. वेड्यावाकड्या उमटणाऱ्या, धडपडणाऱ्या, सावरणाऱ्या , स्वत:चेच गीत गाऊ पहाणाऱ्या अक्षरांचं बोट धरत ’सहजच’ म्हणून जे जसे लिहीता येइल ते लिहावे म्हणते !!!   :)

फ्रेम….

सुट्टी ….. वर्षभरानंतर मिळणारी सुट्टी…. अगदी विचारपुर्वक प्लॅन आखून घालवायची असं ठरवलेली सुट्टी….. आम्हीही ठरवली होती… जुलैमधे सुरू होणारी सुट्टी, त्यासाठी जानेवरी- फेब्रूवारीतच ठरवलेली ठिकाणं….

मुळात ही सुट्टी म्हणजे  ’वर्षभराच्या कामाच्या शिणवट्याला घालवण्यासाठीचा वेळ’  हा एक मुद्दा आणि तसेच पुढच्या वर्षाच्या कामासाठीचा उत्साह साठवण्याचाही वेळ…. इथे जाऊ- तिथे जाऊ वगैरे चर्चा …. इंटरनेट्वरची शोधशोध ….. सगळं पार पडत असताना एक मस्त सकाळ आली आयूष्यात …. सकाळी उठायला गेले आणि कळलं आपल्याला उठताच येत नाहीये… मान-पाठ- खांदे वगैरे अवयवांनी पक्का असहकार पुकारला आहे. त्यादिवशी कशीबशी वेळ निभावली खरी …. पण साधारण महिन्याने आणि एक सकाळ पुन्हा अशीच आली….. यावेळेस तर उठता न येण्यासोबतच कमालीच्या चक्कर येण्याचीही सोबत होती…. दवाखान्यात गेले तर ते ही थेट ऍंब्युलन्समधून अगदी सायरनच्या दणदणाटात ….

हे आजारपण काय आहे वगैरे शोधाशोधात गेले २-३ महिने ….. सरळ भारत गाठला मग त्यासाठी, गड्या आपला देश बरा म्हणत…

एक म्हण वाचली होती पुर्वी , Life is what happens to you when you are busy planning other things !!!  :( :)

मुळात ज्या म्हणी पटतात त्या लक्षात रहातात ….. आणि त्यांचा प्रत्यय आला की त्या जास्त पटतात …. मग ते सुट्टीचे प्लॅन्स वगैरे राहिले कागदावर ….. आणि सुट्टी लागण्यापुर्वीच भारतात जावे लागले. एक नाही दोन नाही , तीन तीन डिस्क स्लिप झाल्या आहेत मानेत , माझ्या मानेचा मला न समजणारा MRI माझे डॉक्टर मला समजावत होते …..नुसत्या सरकून थांबल्या तर त्या माझ्या डिस्क कुठल्या , त्यांनी बिचाऱ्या स्पाईनची पार गळचेपी केली…. “गळयात होणारी गळचेपी ” ही कोटी तेव्हा मनात आली नाही इतपत दु:खी मी  नक्कीच झाले होते …. आजारपण स्वत:ला येतं म्हणून त्याचा जितका त्रास होतो त्यापेक्षा कित्येक पट जास्त आपण ज्या वर्तूळाच्या केंद्रस्थानी असतो त्या वर्तूळाच्या परिघावरच्या लोकांना होणाऱ्या यातना छळ मांडत असतात.

डॉक्टरांनी सांगितलेले ऑपरेशन टाळायला मग सेकंड, थर्ड वगैरे ओपिनियन घेणे आले…. ते तसे घेतले गेलेही ….. मनात एक सततचा प्रश्न  होता , ’हे का झाले ? ’ आणि  ’हे मलाच का झाले ?’ :) …. मग आमच्या हेरंबाने एक सल्ला दिला, ” आधि Why me ? ” हा प्रश्न विचारणं बंद कर …. तो बंद करायचा ठरवलंही लगेच, आचरणात आणणं नाही म्हटलं तरी तितकसं सोप्प नव्हतं…. आपल्या आयूष्यात काही छान-भन्नाट घडतं नं, ते चटकन स्विकारलं जातं…. पण मेलं हे आजारपण तितकसं वेलकम होत नाही ….. त्यात आई-बाबा, आजी-मामा-मामी, माझी पिल्लं, बहिण आणि खंबीरपणाचा उसना आव आणलेला नवरा यांचा विचार सगळंच अवघड करत होता!!!

असो, ते ऑपरेशन टळलं एकदाचं…. पण आराम मागे लागला….  सुट्टी गेली दवाखान्यांच्या फेऱ्यांमधे…. अधे मधे चिडचिड वगैरे सुरू होतीच माझी…. आणि माझ्या चिडचिडीचा जराही अनूभव नसलेले माझे आई-बाबा कावरेबावरे होत होते….. एकदा सकाळी उठले तर पाहिलं बाबा खिडकीतून येणारे उन अडवण्यासाठी पडदे सारखे करत होते…. ही सावली त्यांनी कायमच दिलीये आम्हाला. नेहेमी ते असे हलकेच पडदे सरकवून जातात तेव्हा आम्ही झोपलेलो असतो इतकेच…. उठून त्यांच्या मागेच गेले तर स्वयंपाकघरात ते डोळ्यातलं पाणी आवरत आईला सांगत होते , “घेऊन टाकता आलं ना तिचं दुखणं तर लगेच घेऊन टाकेन मी!!! ” :( …. त्यादिवशी नुसती उठलेच नाही तर झोपेतून जागीही झाले….

बाबा सकाळी पुजेनंतर रामरक्षा म्हणतात आणि मग झाडांची फुलं काढायला जातात हा क्रम सहसा न चुकणारा…. त्यादिवशी मी फुलांची परडी हातात घेतली आणि अंगणात गेले…. स्वत:ला एकच बजावले , असाध्य काही झालेले नाहीये, पुरे आता ही सहानूभूती….  जे जमेल ,जितके जमेल,  जसे जमेल तसे सुरू झालेच पाहिजे आता….

घेतली फुलांची परडी हातात आणि अंगणाला प्रदक्षिणा घालायला लागले…. एक एक फुल हातात येताना त्यांचा टवटवीत तजेला मला देत होते जसे…. लहानपणी असेच मी फुलं आणून द्यायचे बाबांना…. या निमित्ताने पुन्हा लहान होता येत होतं…. कळीला धक्का लागू द्यायचा नाही असं स्वत:च्याच मनाला बजावत होते मी… म्हटलं तर खूप विशेष काही नव्हतं घडतं, पण मला खूप शांत वाटत होतं !! सकाळच्या एकूणातच कोवळ्या स्वच्छ्तेने मन निवांत विसावत असावं बहूधा…. माझ्या आजारपणाने माझ्या संपुर्ण कुटूंबाचे किती महिने असे काळजीत जाताहेत ही खंत विसरले मी काही काळ…. ’सुट्टी’ चे आखलेले बेत आठवले मग, वाटलं सुट्टी घेणार होते ती हा निवांतपणा मिळवण्यासाठीच की…..

मग कॅमेरा आणला घरातून, आपण हेच करतो नं फिरायला गेल्यावर, भरपूर असे फोटो काढतो…..

हा मग विरंगूळाच झाला एक , जमेल तेव्हा बागेत जायचे आणि फोटो काढायचे…..आज ते फोटोच टाकतेय एकामागोमाग एक….

मी फोटो काढायचे , आपल्याच बागेत फिरायचे ठरवले आणि तो आनंद साजरा केला आमच्या ब्रम्हकमळाने…. एक नाही दोन नाही सात फुलं आली त्याला यावेळेस…..

ज्या घरात आपण लहानाचे मोठे झालेलो असतो , कोणे एके काळी जिथे बाहेरून कोणी ’काकू’ म्हणून हाक मारली की ती आईसाठीच असणार हे ठरलेले असते, तिथे ’ओ काकू बाहेर एक गंमत आहे, पहायला या ’ ही माझ्या मुलाच्या मित्रांनी मारलेली हाक मला नेहेमी वय वाढल्याची जाणीव करून देते…. ;)  बच्चेकंपनीला मी म्हणजे एक ’रिकामटेकडी’ काकू मिळाले होते त्यामूळे त्यांच्या विश्वातल्या लहानमोठ्या घडामोडींमधे ते मला सामील करून घेत होते , त्या मुलांनीच दाखवलेली ही एक गोगलगाय :)

कितीही प्रकारची फुलं माहित झाली तरी गुलाबाचं फुलं आवडतंच…. नाही का??

गुलाब जसा आवडता तसेच अत्यंत आवडते म्हणजे गणेशवेल, गोकर्ण आणि गुलबक्षी ….. गुलबक्षीचं एक बरं असतं पाऊस आला की ही रोपं आपली आपण येतात…. बहरतात , रंगांची उधळण करतात…. सगळा सौम्य कारभार…..

एक नाजूकशी गोगलगाय जशी दिसली तसे बाकि प्राणी-पक्षीही हजेरी लावत होते ….. कधी कॅमेरा हातात असताना सापडायचे तर कधी आठवणीत जागा पटकवायचे…..

चांदणीची फुलं काढताना सापडलेले सुरवंट….

तर हा अचानक दिसलेला सरडा….

ही जवळपास तीन इंच मोठी गोगलगाय….. कुठून आली होती देव जाणे, मी मात्र पहिल्यांदा इतकी मोठी गोगलगाय पाहिली…..

मुळात पावसाळा सगळं कसं स्वच्छ लख्ख करत होता….. हळूहळू घराच्या अंगणातच मी मनापासून रमत होते :)

पानावरून ओघळणारे थेंब असोत ….

की स्वस्तिकाची आठवण करून देणारे पपईचे फुल असो…..

की अगदी भुछत्र असो….

की अगदी गुलाबी लालबुंद डाळिंब असोत…. सगळ्यांनी मला उभारी दिलीये हे नक्की!! :)

मनावरची काळजी हटणं किती महत्त्वाचं असतं नाही…..अंगणाची एक नवी व्याख्या समजली मला त्या दरम्यान एक…. अंगण नं एक ’फ्रेम’  असतं….. सुंदर फोटोभोवती तितकीच सुरेख, रेखीव नाजूकशी फ्रेम असली की मुळचा फोटो कसा उजळून निघतो नं.. तसं प्रेमाने भरलेल्या घराभोवतीचं अंगणं, त्यातली झाडं-पानं -फुलं अशीच मुळच्या घरातल्या भावभावनांचं सौंदर्य वाढवणारी असतात..असावीत … :)

फोटोला सुरक्षित ठेवणारी, त्याला धक्का लागू न देणारी ’फ्रेम’ ….. फोटोतल्या व्यक्तीच्या स्वभावाचे वैशिष्ट्य पहाणाऱ्याला अलगद , गुपचूप सांगणारी ….. तसेच या अंगणाने मला सुरक्षित ठेवले…. मनाला (मानेला ;) ) घड्या पडल्याच होत्या , त्यांना हळुवार सांभाळले, फुंकर घातली…..

कधी कधी वाटतं सुट्टीला कुठेतरी गेले असते तर मनात इंद्रधनूष्य साठवायलाच नाही का ? आकाशाची ती सप्तरंगी उधळण मनात साठवायलाच नं…. मनमोराचा पिसारा वगैरे फुलवायलाच नं …..

यावेळेस मात्र जरासा ’काखेत कळसा’ असल्याचा प्रत्यय आला मला :)

इंद्रधनूष्यही अगदी हाक मारल्यासारखे हजर झाले :)

मन उजळले मग चटकन…..

माझ्यापायी घरच्यांचाही सुट्टीच्या भटकंतीचा विरस झालाय ही बोच आहेच तशी, पण निदान आजारपण सुसह्य झाल्यामूळे त्यांच्या चेहेऱ्यावरचा आनंद तरी वाढला!!!

खूप खूप लिहू शकतेय मी… लिहायचेही आहे मला , पण आत्ता नाही…. माझ्या डॉक्टरांनी मला सध्या ’शिपायाचं’ काम कर असं सांगितलेय… एका जागी बसायचं नाही…. हातातली कागदपत्र वाटत असल्यासारखं सतत एका जागेवरून दुसरीकडे जायचं :) … तेव्हा एका बैठकीत खूप कमी लिहीता येतेय मला ….

ही पोस्ट बिस्ट काही खरच  नाहीये तशी… जाता जाता एक छोटा प्रयत्न करावा वाटतोय एक ….

गेल्या सहा महिन्यात ’ मला उत्तरं द्यायला जमत नसल्याचा ’ कुठलाही राग मनात न आणता मला सतत मेल्स, मेसेजेस, फोन करणाऱ्या माझ्या सगळ्या मित्र मंडळींचे आभार मानण्याचा…. मला भेटायला येणाऱ्या, माझे रिपोर्ट्स डॉक्टरांना वैयक्तिक नेऊन दाखवून सल्ले घेणाऱ्या अनघा ,राजीवजी , सुनीतचे आभार मानण्याचा…..

कमेंट्स टाकत रहाणाऱ्या आणि ब्लॉगवर काहिही नवे नसतानाही चक्कर टाकणाऱ्या नव्या आणि जुन्या वाचकांचेही आभार!! :)

आणि काय लिहू, तुम्ही सगळे हातात हात घालून माझ्याभोवती एक कडं उभारलेलं दिसतय तोवर कशाला भीत नाही ब्वॉ मी …. एक अत्यंत सुंदर फ्रेम आहे किनई माझ्याभोवती , नाजूकशी तरिही अत्यंत भक्कम……

बस फिर और कुछ नही, आजके लिये इतनाही …. जशी जमेल तशी पुढची ’पोस्ट’ टाकतेच!!!

एक छोटीशी मोठीशी नोंद :)

‘ताई’ :)

‘तायू’ :)

‘तायडे’ :)

माझ्या ब्लॉगने मला दिलेली नावं ….. नुसती हाकच नाही तर ‘ताई’ मानून मनापासून प्रेम करणारी अनेक भावंडही दिली या ब्लॉगने …..

विद्याधर भिसे …माझा असाच एक भाउ :) ….. सगळ्या ब्लॉंगांवर ‘प्रॉफेट’ नावाने येणारे कमेंट्स पाहून मी २०१० मधे शोध घेतला, म्हटलं कोण बूवा हा ‘प्रॉफेट’ ??? :)

या बाबाच्या भिंतीवर पोहोचले शोध घेता घेता …. आणि मग एक सकस, प्रगल्भ वगैरे लिहिणारा मुलगा अशी ओळख पटली …. सुरूवातीला कमेंट्स मधून झालेली ओळख वाढत जाऊन , विद्याधरशी धाकट्या भावाचं नातं जुळलंही आणि वाढलंही :)

आजची नोंद आहे या भावाला Thank You म्हणण्यासाठी …. आता आभार मानले तर मला माझा भाऊ रागावणार आहे याची कल्पना आहे मला…. तरिही मी हे नोंद करतेय!!! माझ्या या भावाकडून काल मला एक गिफ्ट मिळालेय …..माझं आवडतं गिफ्ट … एक पुस्तक :)

 

 

Flipkart कडून असे गिफ्ट वगैरे आले नं मला भलताच आनंद झाला … पुर्वी माझ्या नावाने पुकारा करत पोस्टमन आला की मला असाच आनंद व्हायचा … कित्ती दिवसांनी ‘मजा आली ‘ असं सहज म्हट्लं गेलं ….

पुस्तक पढके होने के बाद मेरा मत मांडती हूँ  :)

 माझे अनेक सहब्लॉगर्स मला ताई म्हणतात , आणि ते मला मनापासून आवडते. एक नातं जुळलेय आम्हा सगळ्यांचे… एकाचा आनंद सगळ्यांचा असतो आणि तसेच एखादा नाराज असेल तर त्याच्यासोबत सगळे उभे असतात ….. मस्त चाललेय आम्हा ब्लॉगर्सचे….

खरं सांगू का आणि तसेही ताईलाच मिळते नं राखीपौर्णिमेचं गिफ्ट ;)

खूप काही लिहीत नाही, माझे आपले नेहेमीचे की हे ऋणानूबंध असेच राहूदेत :)

बाकि काय तेच आपले ‘ जय ब्लॉगिंग’ :) ….

… लिहीत राहूया…. वाचत राहूया आणि असेच सगळे सोबत राहूया :)

 

दत्त- दत्त…. दैनिक कृषीवलने घेतलेली दखल!!

ब्लॉग सुरू आहे आपला म्हटल्यावर त्यावर नित्य नव्या पोस्ट्स येणार हे आलेच ओघाने . त्यात काही पोस्ट्स जमतात काही चुकतात. काहीबद्दल आपणच तटस्थ होतो. मात्र त्यातल्या काही (मोजक्या :)) आपल्या स्वत:च्या आवडत्या असतात.  म्हणजे पुन्हा वाचू गेलं तर आपलच लिहीलेलं आपल्याला निदान वाचावसं  वाटतं त्या….

त्यातलीच एक हल्ली मला रूचलेली माझीच पोस्ट म्हणजे ’देऊळ … तू झोप मी जागा आहे!! ’

नेहेमीच्या पद्धतीपेक्षा वेगळ्या रूपात एका आंतरराष्ट्रीय महोत्सवात देऊळ पहाण्याचा योग, दिलीप प्रभावळकरांची भेट आणि गिरीश कुलकर्णीशी फोनवर झालेले बोलणे असे अनेक कारणं देऊळ माझ्यासाठी अधिकाधिक स्पेशल बनवत होते. त्यात भर पडली ती माझ्या या पोस्टची ’ दैनिक कृषीवल ’ ने घेतलेल्या दखलीमूळे. कृषीवलच्या कलासक्त पुरवणीत ’देऊळ’ वरील माझं मत हे कव्हर स्टोरी म्हणून निवडले गेले. माझ्यासाठी हा एक सुखद आश्चर्याचा धक्का होता.

कलासक्त पुरवणीचे पहिले पान :

” देवळाशिवाय गाव ही कल्पना कोणाला सहन होणार नाही, इतकं महाराष्ट्रातलं भावजीवन देवळाभोवती गुंफलं गेलं आहे. रोज नवीन फार काही घडत नसलेल्या कुठच्याही खेड्यात ’ देऊळ ’ , त्याभोवतीचा ’पार ’ ही सर्वात महत्त्वाची गोष्ट. लग्नकार्य असो, सुख दु:ख असो , सण समारंभ असोत , वायफळ गप्पा असोत की गावातले महत्त्वाचे निर्णय असोत – श्रद्धा आणि अंधश्रद्धा यांच्या डोलाऱ्यावर उभ्या राहिलेल्या या विश्वाचे किती रंग , किती ढंग !! या ग्रामीण भागातील लोकांचे जनजीवन चित्रीत केले आहे ’देऊळ ’ मधे. गिरीश आणि उमेश कुलकर्णी यांच्या वळू, विहीर या चित्रपटानंतरचा सध्या गाजत असलेल्या देऊळविषयी लिहीत आहेत तन्वी देवडे – कुलकर्णी …. “

ही या पुरवणीवरची सुरूवात पहाता आपण कोणितरी आहोत की काय गड्या असे वाटून गेले क्षणभर :)

त्यानंतरचे कव्हर स्टोरीचे हे पान….

ही पोस्ट पेपरमधे आली, पेक्षाही ती या सुंदर पद्धतीने आली याचा खरच मनापासून आनंद वाटतोय मला.

कृषीवलमधे आलेली पोस्ट इथे पहाता येइल.

दैनिक कृषीवलचे संपादक श्री. संजय आवटे, श्री. अशोक अडसूळ व ही बातमी माझ्यापर्यंत पोहोचवणारे श्री. नवनीत कांबळे या सगळ्याचे मन:पुर्वक आभार!!!

आणि काय लिहिणार … अतिशय ’सहजच’ म्हणून सुरू असलेला हा ब्लॉग नित्यनवे आनंदाचे क्षण व माझीच मला नवी ओळख, जगण्याचा हेतू देत असतो … और क्या कुछ नही बस हम खुश है!!! :)

Again सहजच …. :)

हलकंफूलकं लिहायचं ठरवलं पण विषय सुचेना ….. खूप विचार केला मग भुक लागली…. बरं अति विचाराने शिणायला झालेले आधिच ( ;) ) मग म्हटलं आज काहितरी हलकंफूलकं बनवायला हवय!!

तयारी करताना विचार आला की हाच तर आहे ’पोस्टचा विषय’ :)

थोडक्यात काय… आज विशेष काही नाहिये…. ’बिशी बेळी अन्ना’ नामक माझा आवडता पदार्थ आणि त्याची पाकृ इतकेच :) (खाली लिहीलेल्या भारूडात पाकृ आहे असं माझं ’म्हणणं’ आहे ;) )

आता कर्नाटक स्पेशल वगैरे उदात्त विचाराने प्रवृत्त होऊन हा पदार्थ झालेला नाही तर सकाळी कुकर लावल्यानंतर मुलांनी जेवताना मात्र  ’तुप मीठ भात’ खाऊन वरण उरवले…. मग काय आळस + भूक + उरलेले वरण + न्युट्रिशनचा विचार (हो मग , मी जागरूक आई आहे :) ) हे सगळे रसायन जमत पदार्थ ठरला ’बिशी बेळी अन्ना’ :) …. महत्त्वाचे काय माहितीये का, सकाळचे उरलेले खपवायला जावे तर केलेला पदार्थ उरायला नको नं…. नाहितर दु्सऱ्या दिवशी शिळासप्तमी यायची!!!

   साहित्य : शिजवलेली तुरीची डाळ, तांदूळ साधारण डाळीच्या दुप्पट (माझ्याकडे सगळं माप हे अंदाजपंचे या परिमाणात असते तेव्हा हा पदार्थ करायचा ठरवलाच तर स्वयंपाकाचा किमान अनूभव असलेल्यांनीच करा ही टिप ;) ) , फोडणीचं साहित्य, कडिपत्ता, सांबार मसाला (घरी केलेला किंवा विकतचा) , भाज्या (फोटू नं.१ ), दाणे, मीठ, चिंचेचा कोळ

तांदूळ भिजवून ठेवणे आणि त्यावेळात बाकि फोडणीची तयारी …..मग नेहेमीचीच हिंगाची फोडणी ……. (फोटू नं २)

फोडणी झाली की भाज्या परतणे !!!

यात भिजवलेले तांदूळ टाकून परतून घेणे……

तांदूळ परतल्यानंतर त्यात हळद, तिखट, मीठ, सांबार मसाला (समदं अंदाजाने बरंका मंडळी ) टाकून पुन्हा हलकं परतून घेणे….. मग त्यात पाणी टाकून मिश्रण शिजायला ठेवणे :)

हे साधारण असे दृष्य दिसेल :)

उकळी आल्यानंतर शिजवलेली तुरीची डाळ (ही माझ्याकडे होती म्हणून नाहीतर तांदूळ भिजवताना डाळही भिजवून घेता येते!! ) यात टाकून , साधारण मध्यम आचेवर आता हे सगळे घटक एकत्र शिजू द्यावेत!!!

जरा बऱ्यापैकी शिजत आल्यावर चिंचेचा कोळ घालून पुन्हा भात शिजत ठेवावा!!

जवळपास शिजत आलेला भात हा असा दिसेल !!!

आता काय आच आणि मंद करून भाताला अजून थोडे शिजू द्यावे…..

आपण मऊ खिचडी करतो तसा हा साधारण मऊसर शिजला की झाला…. थोडा सरसरीत असा  हा भात गरम गरम खायचा असतो त्यामूळे मंडळी लगेच ताव मारायला तयार व्हायला हरकत नाही!! :)

बिशी- बेळी- अन्ना आणि पापड तयार!!!! :) :) :)

तळटिपा :

फोटो अजून चांगले काढले जाऊ शकले असते , मान्य आहे!!!

पण खादाड (स्वत:ला खादाड म्हणवत नसेल तर इथे ’खवय्ये’ हा सौम्य शब्द वापरला जाऊ शकतो… मी मात्र आनंदाने खादाड आहे तेव्हा….. ) व्यक्तीला समोर असा (स्वत:च केलेला :) ) आवडता पदार्थ असताना ’गार्निशिंग ’ नाही सुचत!!!

पदार्थाच्या चवीबाबत मात्र खात्रीने सांगते… जमली होती मस्त रेशिपी … वर्थ आहे!!! :)

आता सगळ्यात महत्त्वाचे हा ’श्रीताईचा’ ब्लॉग नाही त्यामूळे पाककृती ही ’चाचपडत ’ लिहीलेली आहे :)

फिर भी…. इतनाच कहेंगे …  खाते रहो!!! :)

नाळ….

संध्याकाळचे जेवण झालेले…. काहिबाही लहानमोठी कामं उरकल्यावर फिरायला जाण्याची टूम निघालेली…. निवांत संध्याकाळ …. रस्त्यातला निवडलेला शेवटचा बेल्ट… घाईच नाही त्यामूळे उगाच जोरात गाडी दामटायचीही गरज नाही…. मुलांची मस्ती मंदावलेली असली तर बडबड मंदावणे शक्यच नाही त्यामूळे त्यांची बडबड सुरू ……

नेहेमीचेच प्रसंग, रस्ते, वातावरण ….. तितक्यात जोरात आवाज करून शेजारून वेगाने एक रूग्णवाहिका गेली….. मी क्षणभर डोळे मिटले….. त्या गाडीतून जो कोणी जात असेल त्याच्या आरोग्यासाठी नकळत गाडीतल्या गणपतीच्या मुर्तीकडे नजर टाकली गेली…. माझी नजर मुर्तीकडे असली तरी नवरा माझ्याकडे पहात होता….. मी काय मागितले असावे देवाकडे याची पुर्ण कल्पना असल्यामूळे तो हसून ’आमेन’ म्हणाला  …. :)

प्रसंग संपावा न येव्हढ्यावर तोच मागून चिरंजीव बोलते झाले, “मम्मा अशी ऍंब्यूलन्स लाईट लावून फास्ट जाताना दिसते तेव्हा तू काय करतेस?” ….. “अं??? काय रे बेटा ???” प्रश्न कळलाच नाही मला आणि मी तो समजून घेते तितक्यात मागून पुढचे वाक्य आले, “ मम्मा अश्या वेळी मी काय करतो सांगू , मी देवाकडे मागतो की जो कोण आत असेल त्याला पटकन बरं वाटू दे!!!”

नवरा हसला आणि म्हणाला ’नाळ’ पक्की जोडलेली आहे या मुलाची त्याच्या आईशी…. :)  ….. खरच गंमत वाटली मलाही , मी जी काही कृती केली होती त्याचा त्यापुर्वी कधिही उल्लेख झालेला नव्हता आणि आत्ताही माझ्यात आणि नवऱ्यात शब्देविनू संवाद झाला होता, म्हणजे पिल्लू जे काही बोललं ते मनानेच बोललेलं होतं…… छोटूसाच प्रसंग पण आज माझं पिल्लू पुन्हा एकदा आवडून गेलं मला!!!

वरचा प्रसंग विसरलेही असते मी पण माहेरी आल्याच्या तिसऱ्याच दिवशी आई-बाबा एका लग्नाला जावून आले….. बाहेरून कुठूनही आले की तिथला तपशीलवार वृत्तांत देण्याची बाबांची सवय…. त्या वृत्तांताला कोपरखळ्यांची मस्त खमंग फोडणी देण्याची आणि एक उपसवय असल्याने सगळे आवडीने त्यांच्या गप्पा ऐकतात… लग्न झाल्यावर जे दिव्य फोटोसेशन चालते त्याबद्दल बाबा सांगत होते …. ज्या दोघांच लग्न होतय त्यांच्याव्यतिरिक्त बाकि किती जणांना या फोटोसेशनमधे रस असतो हा मुद्दा गौण…. त्या फोटोसेशनमधे एका वयस्कर आजी-आजोबांना स्टेजवर बोलावले गेले, ते कसेबसे आधार घेत तिथे पोहोचल्यावर त्यांना आधि वर- वधू शेजारी उभे केले गेले…. ही पोज फोटोग्राफर महाशयांना पटली नसावी मग आजी आजोबांना खुर्चीवर बसवण्यात आले….. यातही काहितरी कमतरता असावीच कारण मग आजी- आजोबा खुर्चीवर आणि वर-वधू त्यांना वाकून नमस्कार करताहेत असा सीन पटला सगळ्यांना…. सगळा जामानिमा होत आजी दमल्या असाव्या बहूतेक… तोच फोटोग्राफरचा आदेश आला , “डोक्यावर हात ठेवा!!!” … आजींनी गोंधळून चटकन स्वत:च्या डोक्यावर हात ठेवला…. आणि मग म्हणे सगळे हसायला लागले…..

आता आशिर्वादासाठी समोर वाकलेल्या मुलांच्या डोक्यावर हात ठेवावा हे नसावे सुचले आजींना, गोंधळल्या त्या!! कशाला दमवावे म्हाताऱ्या जीवांना, लोक हसले असतीलही पण मला खटकतोय हा प्रसंग… किंबहूना वाईट वाटतय, असा विचार माझ्या मनात आला आणि आई बोलली, “ ताई अगं लोक हसले खरे पण मला वाईट वाटलं गं त्या म्हाताऱ्या जीवासाठी…. कावरीबावरी झाली गं ती बाई!!! :(

तेच शब्द , तोच विचार फक्त माझ्या मनातला आणि आईने प्रकट केलेला…. काही दिवसांपुर्वीचा माझा आणि माझ्या लेकाचा असाच प्रसंग आठवला मग मला…. माझिही ’नाळ’ पक्की जोडलेली आहे माझ्या आईशी म्हणजे!!!

एक नाळ जन्माने जोडली जाते आणि एक सहवासाने असे असावे का असाही एक प्रश्न पडला मग….. तसे नसते तर दत्तक गेलेली मुलं त्यांच्या नव्या आई वडिलांसारखी नसती वागली कदाचित….. पण मग एकाच आईची मुलं जेव्हा वेगळी वागतात तेव्हा पुन्हा नवनवे प्रश्न निर्माण होतात!!! वागणं असेल वेगळं पण विचारांचा पाया सारखा असावा का?? एक आईच्याच रस्त्याने निघालेलं मुल नी एखादं वाट बदललेलं…..

जरा सखोल विचार करावा तर वाटतं की असं असेल तर आपली जबाबदारी वाढते का?? पुढच्या पिढीचा पाया घडायला हवा…. ’नाळ’ जन्मानंतर शरिरावेगळी झाली तरी तिचं अस्तित्वं काही संपत नाही….

अवयव वेगळे होऊ शकतात पण जन्मल्या जीवाचे विचार, आचार, संस्कार हे काही  कापण्याची प्रथा नाही नं, ते शक्यही नाही  …..  मनाची मनाशी मग जोडली जाते ’नाळ’ ….. आई-वडिल, बहिण-भाऊ यांच्याशी जन्माने असावी पण चांगल्या प्रत्येक गोष्टीशी अनूभवाने ती जोडली जाते….. नाळ या शब्दातला ’ळ ’ अंतर्धान पावून त्या जागी ’तं’ येत असावा बहूधा आणि मग उरत असावं ते ’नातं’ ….. आईच्या कुशीतून ’नाळेतून ’आलेल्या विचारांना ’नात्यातल्या’ विचारांची जोड देउन पुढचं व्यक्तिमत्त्व घडतं,  नाही का!!!!!!

म्हणजे  एक ईल्लू पिल्लू सत्य असे की , “ जन्मानंतर ’नाळ’ कापली जाते खरं तर पण ती तूटत नसावी ” …. ती तशी शक्यतो तूटू देऊ नये … किनई!!!

……………………….

या पोस्टला शेवट सुचतच नव्हता, आजही सुचत नाहीये, किंबहूना या विचारांची पुढची दिशा ठरवावी इतपत त्यांना वेळ दिला गेलेलाच नाही तरिही आज हे पोस्टायचे आहे मला…. कारण माहितीये….

ब्लॉगहिट्स पहा एक लाखाला भिडताहेत…… ते भिडले की मला जाम आनंद होइल…… मग मी आईला फोन करेन तेव्हा ती म्हणेल , “ताई अगं लाखाला इतकेच कमी आहेत… आज उद्यात लाख पुर्ण होतील… माझे आणि बाबांचे लक्ष आहे हं ब्लॉगकडे….. ” …. मग ती नुकत्या प्रकाशित केलेल्या पोस्ट्सबद्दल बोलत राहील आणि मग म्हणेल , ” मनापासून अभिनंदन तुझे ताई ….. आत्ता मला काय आठवतेय माहितीये,  तुझा पहिलीचा रिझल्ट…. आठवतय तूला बाळा तूला कांजण्या आल्या होत्या, सगळे म्हणत होते वर्ष राहू देत…. पण तू दिलीस परिक्षा आणि रिझल्टच्या दिवशी तुझ्या वर्गशिक्षिकेने दुरूनच मला खुणेने तुझा ’पहिला नंबर’ आहे असे सांगितले….. बाळा तो आनंद मी कधिही विसरणार नाही!!! ” …… ती रडेल आणि मला रडवेल मग…. पुन्हा मलाच समजावेल हळवेपणा बरा नाही म्हणून…..

काय वाटतय मला भविष्य कळतं….. अजिब्बात नाही, पण माझी ’नाळ ’ जोडली गेलीये आईशी….. आणि ती तशी आहे हे माझे बळ आहे!!!

आई-बाबांसाठी मुलांनी काय करायचं असतं हे आता स्वत: आई झाल्यावर कळतय मला….. कूठलीही भेटवस्तू वगैरे जो आनंद देत नाही तो मिळतो मुलांच लहानसं का होइना यश पहाताना…. सो मातोश्री ऍन्ड बाबाश्री आणि आजीबाई पुन्हा एक संधी मिळतेय तुम्हाला हे सांगण्याची की माझे गुण तुमचे आणि जे काही न्य़ून आहे ते माझे!!! :) ….. अमित, इशानू आणि गौरा ,पियू तुम्ही मला नित्यनेमाने पोस्टला विषय पुरवताहात ;) !!! गंमत जाऊ दे, पण तुम्ही चौघं माझा पाया आहात…… मनाला येइल तसं ’मनस्वी’ मला वागू देण्यात अमित तुझ्या मनाची श्रीमंती कारण आहे :) …. (याचा अर्थ मी आता कटकट करणार नाही असा नाही हं…. हे आपलं उगाच जरा इमोशनल वगैरे ;) )

हिट्स महत्त्वाचे नाहीचेत , नसावेतच पण म्हणून ते ’लाख’ झाले याचा आनंद व्यक्त करू नये असे कुठेय ….. आणि मला खरच मनापासून आनंद झालाय , कसला सांगू, गेले अडिच वर्ष मी तग धरलाय …. ब्लॉग बंद करण्याची हुक्की माझ्या लहरी स्वभावाला अनेकदा आली तरी तो बंद केला गेला नाही याला कारण इथली मित्रमंडळी आणि व्यक्त होणारे आणि न होणारे वाचकही……

नात्यांमधे चूका मलाही सापडतात, मी स्वत:ही अनेकदा चूकते….. फक्त त्या चुकांच्या मुक्कामावर खुपसे रेंगाळणे माझ्या स्वभावात नाही… याउलट एखादा लहानसा आनंदाचा क्षण असला तरी त्याला मुठीत ठेवून त्याचा ’उत्सव’ करण्याची संधी सहसा मला चुकवायला आवडत नाही… म्हणूनच असेल की ब्लॉगवर ’मी-माझे घर’ वगैरे मुद्दे जास्त येतात…..

ब्लॉगर मित्र मैत्रीणी, वाचक मित्र-मैत्रीणी यांच्याशी जुळलेले नाते, त्यांच्या आठवणी यांच्यात मी मनापासून रमते… नाइलाज आहे माझा स्वभाव आहे तो…. स्वभावाला औषधं नसते  :) !!! म्हणून ब्लॉगचे नाव ’सहजच’ असे आहे… खूपसा विचार न करता सहज जे मनात येइल ते उतरवायची मनमोकळी जागा !!!! ’साहित्यिक मुल्य’ (  ;) ) वगैरे मुद्दे विचारात न घेता  पुन्हा पुन्हा इथे डोकावणारे , न कंटाळता मत कळवणारे आणि मनापासून वाचणारे, तरिही मत टाइप करायचा कंटाळा करणारे :) सगळ्यांचे मन:पुर्वक आभार!!!!!

आणि काय लिहिणार ……

जय ब्लॉगिंग!!!!

वाढदिवस……

होता होता ब्लॉगला दोन वर्ष पुर्ण झालीत… :)

गेल्या वर्षी ’वाढदिवसाची’ पोस्ट टाकली तेव्हाच म्हटल्याप्रमाणे ….

खरं तर माझा आरंभशुर स्वभाव पहाता हा ब्लॉग गेले एक वर्ष टिकाव धरून आहे याचेच मला कधी कधी आश्चर्य़ वाटते. पण एक खरेय की अधून मधून मला येणारे कंटाळ्याचे लहानमोठे झटके वगळता ब्लॉगाची तब्येत ठीकच किंवा उत्तमच आहे म्हणावी लागेल.

या वर्षीही तेच म्हणावेसे वाटतेय म्हणजे मी या ब्लॉगच्या संपुर्णत: प्रेमात पडलीये हे निश्चित :) आणि तेव्हा म्हटल्याप्रमाणे मी एकटी निघाले असले तरी या वाटॆवर अनेक मित्र-मैत्रीणी मिळालेत….यादी वाढती आहे!!! :)

स्टार माझाच्या विजेत्यांच्या यादीतली वर्णी असो की लोकसत्ता मधे ब्लॉगाच्या फोटोसहित झालेला उल्लेख ही असो, खुप दिलेय या ब्लॉगने हे जे मी नेहेमी म्हणते ते सार्थ ठरलेय….

ब्लॉगबाळं (श्रीताईने दिलेला मस्त शब्द :) ) दोन वर्षाचं झालयं… हळूहळू मोठं होतयं….

खूप काय लिहिणारं…. आनंद वाटतोय इतकेच म्हणेन!! :)

काल संध्याकाळी नवऱ्याने आणि मुलांनी एक मस्त भेट आणली…

माझ्या बाकि दोन बाळांबरोबर याही बाळाचा वाढदिवस सुंदर साजरा करून माझ्या घरच्यांनी मला खुश केले :)

आता या भारतवारीतल्या ब्लॉगर्स भेटीत (वाचकांचेही सहर्ष स्वागत :) ), काही ब्लॉगं बाळं वर्षाची नी काही दोन वर्षाची झाल्याबद्दल धमाल पार्टी करूया… :)

सगळ्यात महत्त्वाचे,  माझ्या सगळ्या मित्र मैत्रीणींचे आणि वाचकांचे तसेच या ब्लॉगवर प्रेम करणाऱ्या सगळ्यांचेच या निमित्ताने पुन्हा एकवार मनापासून आभार!!!! :) …. तुम्ही सगळे आहात म्हणून हे बाळ चालताना अडखळले तरी थांबत नाही!! :)

जय ब्लॉगिंग!!

ऋणानूबंध…..

दिड वर्षापुर्वी ’सहजच’ सुरू केलेला हा उद्योग …… आजची ही ९० वी पोस्ट….. सुरूवात चाचपडत केलेली, मग काही निबंधछाप, काही रटाळ तर काही बऱ्या पोस्टा लिहीत आजवर पार पडलेला हा प्रवास!!! रोजच्या जीवनातले साधेसे प्रसंग, कधी वाचलेल्या पुस्तकांबद्दलचे मत, कधी काही मतं काही आठवणी या लहानश्या भांडवलावर आजवर केलेले लिखाण…. गृहिणीचा जॉब पार पाडताना कूठून आणणार लिखाणात वैविध्य असा एक प्रश्न खूप सुरूवातीला पडला होता…… तरीही लिहीत गेले…. जे जसे वाटले तसे, सुचले तसे!!!

महेंद्रजी, नचिकेत, अनिकेत, श्रीताई अश्या एक एक ओळखी होऊ लागल्या …… मग रोहन, शिनू, गौरी, सुहास, देवेंद्र, रविंद्रजी,पेठेकाका, हेरंब, बाबा, योगेश, माऊ, आनंद,विशाल,सोनल, दीपक अशी ही ओळखीची यादी वाढत गेली. तरिही या जुनपर्यंत यापैकी प्रत्यक्ष कोणाशी बोलण्याचे, भेटण्याचे योग काही जूळलेले नव्हते….हे तर झाले ब्लॉगर्स पण प्रतिक्रीयांची आत्तापर्यंत असलेली संख्या जवळपास २००० आहे…. त्यातल्या काही माझ्या वगळल्या तरी निदान १५०० पेक्षा जास्त अपरिचितांनी असा स्नेह नक्कीच व्यक्त केलेला आहे!!!

यावेळेसची सुट्टी मात्र अगदी आगळी वेगळी झाली….. सुखद अनुभव सगळे एक से एक!!! आत्तापर्यंत जे जे मित्रमंडळी भेटत होते ते सगळे आधिपासून ओळखीचे, प्रत्यक्ष पाहिलेले भेटलेले होते…… यावेळी मात्र तसे नव्हते….. ज्यांना भारतभेटीत भेटायचे ठरवत होते त्यांची ओळख अप्रत्यक्ष होती……

भारतात गेल्यावर दुसऱ्याच दिवशी विशालचा, माऊचा, श्रीताईचा फोन आला….. आणि सुरू झाले माहेराचे गाणे आणि ब्लॉ्गर्स ऋणानूबंधाची सुरूवात!! विशालच्या फोनने प्रत्यक्ष एकमेकांशी बोलायला सुरूवात झाली तरी भेट मात्र अजुन कोणाशी झालेली नव्हती.

पहिली भेट झाली ती श्रीताईच्या आईबाबांशी, लेकाच्या मुंजीसाठीचे निमंत्रण द्यायला येते असे काकुंना कळवले पण वेळेअभावी जाणे झालेच नाही…. तरिही काका- काकू मुंजीला आलेच आणि केवळ आलेच नाहीत तर घरचे एक होऊन सगळ्या कार्यक्रमात उपस्थित राहिले!!! मुंजीनंतर काका-काकुंना भेटायला निवांत गेलो आणि जाणवले की श्रीताई आणि आपल्यात असलेले हजारो मैलांचे भौगोलिक अंतर प्रत्यक्ष नात्यातल्या जिव्हाळ्यात कणाचाही अडसर करत नाहीये…… प्रेमाचा, आपुलकीचा, आशिर्वादाचा मोठा साठा काका-काकुंकडून घेऊन निघालो यावेळेस भारतातून…. मुलांनाही हे आजी-आजोबा खूप आवडले!!!पोहे, पन्हे आणि अतिशय मेहेनतीने सायीत केलेल्या वड्या काकूंकडे खाल्या आणि श्रीताईच्या चविष्ट ब्लॉगचे रहस्य समजले!!!

एकीकडे सगळ्या भावंडांशी फोनाफोनी सुरू होती तशीच ब्लॉगर्सशीही बोलणी सुरूच होती….. वेध लागले होते सगळ्यांना प्रत्यक्ष भेटण्याचे…… आणि आली सिंहगड वारी…… आनंद काळे (याचे नाव सगळ्यात आधि … सिंहगडाच्या पायथ्याशी या मावळ्याची लढाई पाहिलीये मी :) ), देवेंद्र, सुहास, सचिन, आनंद, भारत, अभिजी्त, विद्याधर, अनुजाताई आणि पेठेकाका आणि अस्मादिक सगळ्यांची अतिशय अनौपचारिक भेट….. सगळेच एकमेकांना पहिल्यांदा भेटत होते…… मुंबई-पुण्याच्या ब्लॉगर्स भेटीत यायला न जमलेले आमच्यातले काही आणि त्या भेटीत असलेले काहीजण….. मजा , धमाल आली एकदम!!! सिंहगड वारीबद्दल मुलांनी पोस्टा टाकलेल्या आहेतच….. २/३ तासांची उणिपुरी भेट ती, पण नाते हे ओळखींच्या कालावधीवर, भेटींच्या संख्येवर अवलंबून नसते हे जाणवून देणारी!!

ताई….. माझा अत्यंत आवडता शब्द….. आई शब्दाशी साम्य असणारा….. आम्हा भावंडांमधे सगळी माझ्यापेक्षा जास्तीत जास्त २/३ वर्षाने लहान असली तरी मी सगळ्यांची ताई आहे….. नव्या दम्याच्या ब्लॉगर्सच्या फळीबाबतही मला तेच नाते पुन्हा मिळालेय….. याचा अर्थ मी खूप जुनी आहे ब्लॉगिंगमधे असे नाही तरिही जरा का होईना सिनियर म्हणजे सिनीयरच असतो!! :)

सिंहगडावर भेटल्यानंतर ८ दिवसाने विद्याधर पुन्हा मिलानला परतला, तारखेचा घोळ झाल्याने त्याला फोन केला तोवर हे महाशय मिलानात पोहोचलेले होते!! पण फोनवर गप्पा मारायला मिळाल्या काका-काकुंशी ….. मनमोकळ्या गप्पा मारल्या काकूंशी आणि समाधानाने फोन ठेवला!!! महेंद्रजी, रोहन यांना भेटायला मिळणार नाहीये ही रुखरूख मनात होती ….. त्यातच महेंद्रजी ना्सिकला येताहेत असे समजले… लगेच त्यांना फोन केला आणि भेटायला गेलो…… इथेही अपेक्षेपेक्षा जास्त मिळणार होते…… गप्पा केवळ महेंद्रजींशीच नाहीत तर संध्याताईंशीही (महेंद्रजींच्या बहिणाबाई) मारायल्या मिळाल्या!! “तुझा ब्लॉग मला आवडतो, पण जरा रेग्युलर लिहीत जा” असे संध्याताई म्हणाला आणि माझ्या एक-दोन लेखांबद्दल बोलल्या….. खरचं “और क्या चाहिये” अशी गप्पांची मैफिल होती ती!!!! गौरी आणि ईशानला जसे सिंहगडावरचे मामा खूप आवडले तसे खिशामधे शेंगादाणे भरून खेळायला पाठवणारे महेंद्रकाका देखील मित्रच वाटले!!!

६ जूलै, माझा ३२वा  वाढ्दिवस !!! वाढ्दिवसाच्या ४/५ दिवस आधि माहेरच्या गाण्यावर एक कमेंट आली होती, कमेंट होती ’सुमन ओक’ या नावाने…. लगेच हेरंबला मेल टाकले आणि त्याचे उत्तर आले की ” हो ते कमेंट आईनेच टाकलेय…. तिला तुझा ब्लॉग आवडतो!!” ….. हेरंबकडूनच काकूंचा नंबर घेतला आणि त्यांच्याशी बोलले, भरभरून बोलणारा काकूंचा आवाज अजुनही आठवतो मला!!!! माझ्या वाढ्दिवसाला यावेळेस मला भेट नव्हे तर या अनेक ’भेटी’ मिळाल्या…… त्यांच्यामूळे आज श्रीमंती वाढलीये माझी!!! :)

साधारण ऐंशी वर्ष पार केलेल्या , गुडघ्यात खूप त्रास होणाऱ्या आमच्या एक काकू बिल्डिंगचे जीने उतरून , “छान लिहीतेस गं!!! अशीच व्यक्त होत रहा!!” सांगायला आल्या….. आशिर्वादाचे मोल होत नाही वगैरे वाक्य आणि त्यांचा अर्थ उलगडणारे हे क्षण!!!भारतातून ऐन निघताना रोहन- शमिका मला भेटायला नासिकला आले….. दिवसभर गप्पा मारल्या सगळ्यांनी!!! योगेशशीही यावेळेस नुसते फोनाफोनी करणे झालेय ….

प्रमोद देवकाकांनी काढलेला ’जालनिशी’चा अंक….. आपली मुळात प्रत्यक्ष ओळख नाही , उगाच मधेमधे कसे करायचे असा विचार करत मी आधि काही अभिवाचन पाठवलेले नव्हते, आणि ऐन वेळेस तर सर्दी-तापाने हैराण झाल्यामूळे ईच्छा असली तरी अभिवाचन पाठवणे शक्यच नव्हते….. तेव्हढ्यात विद्याधराचे मेल आले, ताई तुझ्या एका लेखाचे अभिवाचन पाठवलेय मी!!! आभार वगैरे मानायचे नाहीत अश्या बाबाच्या कडक सुचना असल्यामूळॆ ,”खूप आनंद झालाय रे मला!!” ईतकच बोलले त्याच्याशी!! तर त्यावर “तायडे सगळ्यांची नावं असतील ना तिथे, मला तुझंही नाव पहायचे होते तिथे!!! ” असे सांगून बाबा राखीपौर्णिमेला सार्थ करून गेला!!!

नेटभेटद्वारे सलीलनेही अनेक वाचकांशी निस्वार्थपणे माझी ओळख करून दिली!!! तसा्च अमोल कपोले, पुणे ब्लॉगर्सच्या केलेल्या बातमीत त्याने सहजच माझाही उल्लेख केला….. भुंग्याने केलेले ब्लॉगचे चिन्ह, हा कोंबडा, नवी पहाट रोज आणतो!!!

स्टार माझाची ’ब्लॉग माझा’ स्पर्धा आल्याचे हेरंबने कळवले….. सगळ्यांनी मेल्स पाठवले आहेत की नाहीत याचा पाठपूरावा सगळेच करत होते….  निकोप स्पर्धा हा देखील निकष इथे लागू होत नाही कारण मूळात कोणाची कोणाशी स्पर्धाच नाहीये!! खेळीमेळी यालाच म्हणतात  नाही का!! माझ्या लॅपटॉपचे साधे एक सॉफ्टवेअर बंद पडले तर आनंद आणि बाबा दिवसभर पाठपुरावा करत होते…. नवरा हसून म्हणालाही ” तुझे भाऊ आहेत समर्थ तुला मदत करायला!! :) मी निघतो हापिसात!!”

किती लिहू :) …. पोस्ट भलती मोठी आहे ही!! ब्लॉगची वाचकसंख्या ५०,००० ओलांडून पुढे चाललीये….. नवी ओळख, नवे अस्तित्त्व, आणि जगण्याकडे पहाण्याच्या दृष्टिकोनाची ओ्ळख आणि पडताळणी करता आली इथे!!!अनेक सुहृद आपली मतं कमेंट्सच्या रूपात मांडताहेत…. प्रत्येक पोस्टला निदान ३/४ नव्या मंडळींशी ओळख होते….

मागे माझा एक मित्र म्हणाला होता की कायम स्वत:बद्दल, घराबद्दल, नात्यांबद्दल तर लिहितेसच आता जरा विषयांचा आवाका वाढव….. करेनच तो ही प्रयत्न नक्की करेनच…. तोवर इतकेच म्हणेन….

I should talk not so much

about myself if there were

anybody else whom I knew as well.

Unfortunately, I am confined to

this theme by the narrowness

of my experience.

- Henry David Thoreau, From WALDEN

जाता जाता इतकेच म्हणेन की ’आज मै खुश हुँ!!! :)