जो मुंतजिर न मिला वो…

वाढदिवस येत असतात जात असतात, असाच एक वाढदिवस नुकताच
झाला आणि पुढला वाढदिवस गाठण्यापूर्वी करायच्या गोष्टींची यादी लिहून काढली एक. वय वाढतं तसं, ’टू डू लिस्ट’ , ’बकेट लिस्ट’ वगैरे गोष्टींच्या खऱ्या अर्थापर्यंत पोहोचतो आपण. व्यवहाराची जमलेली पुटं गळून पडायला लागली की गाभ्याला स्पर्श करता येतो. आयुष्यात स्थैर्याचा टप्पा येईपर्यंत आयुष्य भिरभिरं करतं माणसाचा… मग वयाच्या एका टप्प्यावर हे वावटळ निवतं आणि त्यातल्या धुळीच्या कणांना ओढ वाटू लागते जमिनीची. नुकत्या लिहीलेल्या यादीतल्या पहिल्या पाचातलं एक स्वप्न, ’गावाकडे जायचं’. हे खरं तर वर्षानुवर्ष मनात तळाशी असलं तरी मनाच्या पृष्ठभागावर इतकं स्पष्ट उमटलं होतं आता. माझं गाव… खरंतर माझा जन्म झाला तेव्हा बाबांची बदली असलेलं हे गाव, पण आयुष्यातली पहिली काही वर्ष जिथे जातात ती असतात जिव्हाळ्याची जीवापासची गावं… जगभर फिरलं तरी परतायच्या वाटेवरची ही गावं. विचाराच्या लाटेवर स्वार होत निघालेल्या, दुरवरून परतणाऱ्या मनासाठीचा ही गावं हा कायमस्वरूपी रहिवासाचा पत्ता असतात.

गाव सोडण्यापूर्वी जणू सांगितलं होतं गावाला….

मैं लौटने के इरादे से जा रहा हूँ मगर,
सफर सफर है, मेरा इंतज़ार मत करना!!

२३ वर्षांनी वळली पावलं गावाकडे ती ही अशी योगायोगाने. ’विशलिस्ट’च्या यादीत अग्रक्रम पटकावून गावाकडे जाणं हा गोल अचिव्ह करणार होते मी. जरासं हुरहुरतं किंवा एकुणातच बावरं आणि खूप उत्सुक मन. काही हरवलेलं शोधायचं होतं…काल सुटून गेलेलं, राहून गेलेलं आजमधे घेऊन यायचं होतं… आजचं माझं ’असणं’ कालच्या ’होतं’ बरोबर वाटून घ्यायचं होतं.

गाव बदललेलं असणार ही खात्री होती. तेवीस चोवीस वर्षात काय काय बदल झाले असतील ते पहाण्याची उत्सुकता, साशंकता वगैरे संमिश्र भावना मनात सतत डॊकावत होत्या. गावात शिरल्यावर एरवी माझ्या रोजच्या रस्त्यावर असणारे मंदीर गाठायचे तर नेमके कसे जावे ह्याचा मनात गोंधळ उडाला आणि पत्ता विचारावा लागला तेव्हा विलक्षण परकेपण, उपरेपण असं म्हणून दाटून आलं की डोळे चटकन पाणावले. संबंध तुटतो आपला… आणि जेव्हा काहीतरी तुटतं तेव्हा एखादा कोपरा बोचरा व्हायचाच, हा तुकडा सामोरा आला की दुखायचंच. याच्या स्पर्शाने जखम होणारही आणि हळूवार मन भळभळणारही… नाळ तुटलेली असते आणि आईच्याच एखाद्या वागण्याने क्षणिक परकेपण जाणवतं तेव्हा त्या क्षणाचं ओझं फार मोठं असतं. असाच एक ’जड’ क्षण अनुभवत होते मी.

जो मुंतजिर न मिला वो तो हम हैं शर्मिंदा,
कि हमने देर लगा दी पलट के आने में!!

गावाने मुंतजिर असणं, वाट पहाणं सोडून दिलं की काय आपली या विचाराने मन दुखावलं…

गावातले बदल सकारात्मक असावेत इतकी माफक अपेक्षा ठेवली मग आणि त्याही आघाडीवर निराश व्हावं लागतय की काय अशी जाणीव खड्ड्यांनी काठोकाठ भरलेले रस्ते देत होते. नजर मात्र नेटाने जुन्या परिचित खुणा शोधत भिरभिरत होती. गावाबाहेर, जिल्ह्याबाहेर इतकेच काय तर देशाबाहेरही मोठा काळ गेला असला आपला तरी मुळं रुजलीयेत इथे या जाणीवेला मन धरून होते. ’असं नव्हतं रे इथे’, ’अरे हा रोजचा रस्ता होता आमचा’, ’हे किती बदललय’, ’हे अंतर तेव्हा किती मोठं वाटायचं’ असं काहीबाही सतत बोललं जात होतं. लहान मुलांसारखं कुतुहल बाळगत गाडीच्या खिडकीतून बाहेर पहाणारी आई मुलांनाही गमतीची वाटत असावी पण ते ही उत्सुकतेने कानाकोपरा पहात होते हे नक्की. ’इथे व्यायामशाळा होती’, ’इथे पीराची टेकडी होती’, ’अमक्याचं घर होतं इथे’ वगैरे उल्लेख वळणावळणांवर येत होते.

भुतकाळाबाबत मन चिवट असतं आपलं… भारताबाहेरच्या वास्तव्यातली स्वच्छता पाहून आल्यामुळे की काय पण नाही म्हटलं तरी गावाने त्याआघाडीवर चांगलीच पिछाडी घेतलेली पाहून मन दुखावलही जरासं. पूर्वी हेच आपलं अवघं विश्व होतं आणि आता आपणच या गावाला प्रश्न विचारतोय या जाणिवेने मन चपापलं. रस्त्यात दिसणारी घरं तीच असली तरी काहींवर दुसरे मजले दिसत होते, ’अंगणं’ तर सगळीच बदललेली होती. ज्या पेरूच्या, आंब्याच्या झाडाने फळांची चव समजली ती झाडंच दिसत नव्हती… ज्या पारिजातकाखाली उभं रहात प्राजक्ताचं शिंपण झेललं होतं, जो पारिजातक आजही मनाच्या मधोमध उभा होता तो पारिजातक जेव्हा दिसला नाही तेव्हा मनावर कसलंसं सावट आल्यासारखं वाटलं. जे अश्रु खूप दिवसात वाट हरवल्यासारखे कुठेतरी दडून बसले होते ते पुन्हा डॊळ्यांत वस्तीला आले… माझ्यासारखेच गावी परतले जणू अश्रुही आज.

आमच्या कॉलनीत गाडी पोहोचली होती एव्हाना. आता समोर घर दिसू लागलं होतं. अनेक वर्षांनी जुन्या गावाकडे आणि त्यातही आपल्या जुन्या रहात्या घराकडे परतताना घर, त्याचा सभोवताल बदललेला असण्याची असते आपली मानसिक तयारी. घर जुनं होणं, काही ठिकाणी डागडूजीची गरज असणं वगैरे मान्यही असतं आपल्याला, पण ते घर होतं त्यापेक्षा खूप छानबिन होणं , अंतर्बाह्य बदललेल्या घराची ओळख हरवणं आणि सगळ्यात क्लेशकारक म्हणजे घर मुळ जागीच असलं तरी ते आता आपल्या ताब्यात नसणं हे मात्र जड जातं पचायला. काही अपरिहार्य कारणाने आता आपलं नसतं ’आपलंच’ घर. बदललेल्या ह्या परिस्थितीचा विचार येतो आणि मनाच्या घट्ट भिंतीचेच काही पोपडे गळून पडतात, एखादा आधाराचा खांब मुळापासून हलतो. जाऊच नये हे बदल पहायला असं वाटतं एकीकडे आणि तरीही मन ओढ घेतं त्या घराकडे. ’नको थांबूया इथे आपण’ मी नकळत म्हणाले…. थांबावं असं वाटत असताना, नाही थांबू असंही वाटत होते.
कब आओगे ये घर ने मुझ से चलते वक़्त पूछा था

यही आवाज़ अब तक गूँजती है मेरे कानों में…

माझ्या अस्तित्त्वाचा मागे सुटुन गेलेला एक मोठा भाग समोर होता आणि आत्ताच्या अस्तित्त्वाला तो जोडला जाईल की नाही इतकं आपलं अस्तित्त्व काळाच्या प्रवाहात बदलत गेलय हे जाणवत गेलं. जिगसॉ पझलचा एक तुकडा सापडत होता खरा पण मुळचं चित्रच बदललय की काय ही जाणीव मनाची घुसमट वाढवत होती.

आजुबाजूच्या घरात माणसं होती… काही नवी आली होती काही जूनी मिटून गेली होती. मी गेले तर त्यांना भेटून मला आणि मला भेटून त्यांना आनंदच होणार होता. पण गेल्या गेल्या क्षणभर का होईना मला माझी ओळख सांगावी लागेल हे लक्षात आलं आणि पाय पुढे सरकलेच नाहीत. नुसतीच उभी राहिले… ती तेव्हाची ’मी’ जिथे तिथे दिसत होते स्वत:लाच… तिला पहात राहिले, तेव्हाच्या तिला सावरून स्वत:कडे बोलावत राहिले. आमच्या घरातून, माझ्याच खोलीच्या खिडकीतून बाहेर पहाणाऱ्या कोणालाही मी जितकी परकी वाटणार होते तितकंच ते बाह्यत: बदललेलं घर मला परकं वाटत गेलं. मैत्रीणीच्या घरासमोर जाऊन उभी राहिले… दार उघडून आत जायचे होते… फाटक ढकललेही आणि मन पुढे सरकण्याऐवजी कितीतरी वर्ष मागे ओढत गेलं… मनाबरोबरच मी ही परतले पुन्हा आमच्याच घराकडे.

भरून आलेले डोळे पुसले आणि पुन्हा उमगलं घराचा आत्मा तेव्हाही तृप्त होता आताही असावा. घराच्या चारही बाजूच्या अंगणात बहरलेली बाग याची साक्ष होती. घराची पायाभरणी आठवली… पायासाठी आणलेले दगड, वाळूचे ढीग, हळूहळू उभ्या रहाणाऱ्या भिंती…लालसर विटांची प्रमाणबद्ध मांडणी, त्यावर मारलं गेलेलं पाणी… ओल्या भिंतींचा सुगंध, त्या भिंतींवरून मारलेल्या उड्या.. एक एक आठवण येत गेली. घर पूर्ण होताना केलेली वास्तुशांत आठवली. हळदीकुंकवाचे आईच्या हाताचे ठसे… वास्तुपुरूष ठेवलेली घरातली जागा, सगळं सगळं लख्ख आठवलं. मन काठोकाठ भरून आलं आणि वाटलं शिरावं या वास्तुच्या कुशीत, भेटावं त्या वास्तुपुरूषाला… सांगावा त्याला गेल्या दोन तपांमधला माझ्या आयुष्याचा प्रवास, घ्यावा त्याचा आशिर्वाद पुन्हा नव्याने.

वाटलं जीव गुंतलाय इथेच आपला… घुटमळतय मनातलं काहीतरी इथेच. या विचाराने मात्र भान आलं, ” कोणी वापरलेली वस्तु घेऊ नकोस कधी, देणाऱ्याचा जीव गुंतलेला असतो” माझं नवऱ्याला नेहेमीचं सांगणं मलाच पुन्हा आठवलं आणि पुढे निघालेली पावलं खिळली जमिनीला. माझा किती जीव अडकलाय या वास्तुत, प्रकर्षाने सामोरं आलं ते. लग्न करून सासरी निघताना ’निरोप’ घेते मुलगी, घराचाही… सगळ्या सगळ्यातून सुटत पुढे जाते. माझंही झालं होतं तसंच पण या ’वास्तु’चा निरोप घ्यायचा बाकी होता. डोळे कितव्यांदातरी पुन्हा भरून येत होते…

माझ्या अडकलेपणाला त्या क्षणी आवर घातला. जड पावलांनी, भरल्या मनाने, भरल्या डोळ्यांनी निरोप घेतला घराचा… ’तुझ्यात आसरा घेणाऱ्या प्रत्येकावर कायमच कृपा असू दे’ मनापासून मागणं मागितलं. वास्तु ’तथास्तू’ म्हटलीच असावी…म्हणणारच होती, मी लाडकी लेक होते त्या घरातली.

घरापासून घरापर्यंत एक संपूर्ण आवर्तन पूर्ण करून वळले. जुन्या सगळ्याकडे पाठ फिरवत परत फिरले… मन शुन्य होतं अगदी. कोरं, निराकार… पाठवणी झाल्यानंतर मुली निघतात सासरी तेव्हा त्यांना काय वाटतं असं विचारलं तर नाही सांगता येत चटकन… अमूर्त भावना व्यक्त नाही करता येत. तितक्यात नवऱ्याने पाठीवर हात ठेवला. माझ्या डोळ्यातल्या पाण्याचं प्रतिबिंब त्याच्याही डोळ्यांत उमटलेलं दिसलं… माझ्या मनातल्या आवर्तनांचा तो मुक समंजस साक्षीदार होता. त्याच्यासोबतीने पावलं पुढे टाकली…पुन्हा नव्याने.

घरं एकाकडून दुसऱ्याकडे जातात तेव्हा दारावरची पाटी बदलते, पायाचे दगड तेच तिथेच तसेच असतात…. अंगणातली झाडं बदलतात, माती बदलत नसते… माझ्या अस्तित्त्वाच्या भिरभिरलेल्या धुलीकणाला त्याची माती सापडली होती… आयुष्याच्या वावटळीला सामोरं जायला आता आम्ही सज्ज होतो…. वास्तुपुरूष पुन्हा पुन्हा तथास्तू म्हणत होता !!

✍🏻 Tanvi Amit
महाराष्ट्र टाईम्स, दिवाळी अंक 2017

Advertisements

चाकोरीबाहेर खरडलेले कागद….

मस्कतमधे येउन दोन वर्ष झालेली, साधारण सगळं मार्गी लागलेलं…. मोठ्या मुलाची शाळा आणि दोन वर्षाच्या धाकट्या लेकीची प्रगती सगळं सुरेख सुरू होतं. तृप्त समाधान देणारं चौकोनी कुटूंब माझं , आणि तरीही पोकळीची एक हलकीच जाणीव मनात डॊकावू लागली होती. रिकामा वेळ हाती लागत होता…. आणि त्याचा सकारात्मक वापर नक्की काय आणि कसा करावा हे उत्तर मिळत नव्हतं !!

चळवळ्या मनाला आणि स्वभावाला मधेच अचानक , आपण दिवसाचे रकाने भरून  ’चाकोरीचे कागद खरडतोय ’ की काय अशी शंका वाटू लागली होती…. त्या सगळ्या गुंत्यात एक दिवस हाती लागला महेंद्रजींचा ब्लॉग.  मग वाटलं आपणही का लिहू नये ? …. झालं, ब्लॉग सुरू करायला इतकंच कारण पुरेसं वाटलं आणि लिहायला सुरूवातही केली .

एक वर्ष, दोन वर्ष, तीन वर्ष आणि चक्क चार वर्ष लिहीत गेले. 🙂 . ब्लॉगबाळ आज ’चार वर्षाचं’ पुर्ण झालय !! 🙂 🙂 …. माझ्या ब्लॉगबाळाचा आज हॅपी बड्डॆ आहे !! 🙂

wordpress anniversary

पोस्टमागे पोस्ट करता करता कधी मी ’चाकोरीबाहेरचे कागद खरडायला ’ लागले हे मलाही समजू नये इतका सहज सुंदर प्रवास झाला. चाकोरीबाहेरेचे म्हणजे काही भव्यदिव्य नाही तर माझ्या रोजच्या आयूष्याच्या ’चाकोरीबाहेरचे ’ बरं 🙂

चार वर्षात काय नाही मिळालं इथे …. अनेक मित्र मैत्रीणी, नाती, वाचक , आणि लोकसत्ता, महाराष्ट्र टाईम्स, कृषीवल ,सकाळ पेपरमधली दखल , चारचौघी मासिकात लिहीण्याची संधी , स्टार माझाच्या ब्लॉग माझामूळे टिव्हीवर चमकून येण्याची संधी !! 🙂 . मात्र या सगळ्या सगळ्या पलीकडे मला ब्लॉगने काय दिलं तर माझ्या आजारपणाच्या गेल्या पुर्ण वर्षात माझ्या पाठीशी खंबीर उभी रहाणारी नाती. ’हरायचं नाही ’ सांगणारे भाऊ . एअरपोर्टला दहा मिनीटाची धावती भेट होणार ही कल्पना असली तरी धावणारे भाऊ. ’तन्वे तुझी काळजी वाटतीये ’ म्हणणाऱ्या माझ्या मैत्रीणी, बहिणी …… तर एकीकडे,  ’तायडे प्रेमात पडलोय/ पडलेय ’ हे आवर्जून सांगणारी चिल्लर पार्टी ….. 🙂 . ॠणानूबंधांबाबतची माझी श्रीमंती हा माझा अत्यंत जिव्हाळ्याचा विषय , तो अधेमधे ब्लॉगवर न डॊकावला तर नवल.

सतत रडता येत नाही मला…. ’संकटं’ आली होती, येताहेत आणि येतीलही. डगमगायलाही होतं … मात्र दु:खाचा पुरस्कार नकोच वाटतो.  कधी कधी डोळे भरून येतात, नकळत वहायला लागतात. अश्या वेळी एखाद्या जीवलगासारखा माझा ब्लॉग अश्रॄंना अडवणाऱ्या बांधाचे काम करतो. जुन्या पोस्ट्स, त्यावरच्या कमेंट्स आधार देणाऱ्या ठरतात !!

नवं काही लिहून होत नसलं, मनातले विचार मांडता येइनासे झाले की कधीतरी वैतागून ब्लॉग बंद करायचा विचार मनात येतो आणि नेमकी त्याचवेळी एखादी मैत्रीण सहज बोलून जाते , “तुझं ठीक आहे गं, तू निदान तुझे विचार ब्लॉगवर मांडून मोकळी होतेस ’ … !! मग ब्लॉग बंद करायला निघालेल्या ’माझे’ डोळे उघडतात आणि मी पुन्हा ब्लॉगकडे प्रेमाने नजर टाकते 🙂

सुरूवातीच्या पोस्ट्स आणि आत्ताचं लिहीणं यात फार फरक मला स्वत:लाच जाणवतो. त्या त्या परिस्थीतीला अनूसरून, मानसिकतेनूसार आणि त्या त्या वयाच्या भुमिकेला अनूसरून मी व्यक्त होत गेले….. आणि हे असं , इतकं सोपं सहज लिहीणं व्हावं याला कारण वाचकांचा सततचा पाठिंबा , तेव्हा या सहजच प्रवासाचे श्रेय त्यांचे!!

ब्लॉग लिहीणं मला मनापासून आवडतं…. खूप काही लिहीता येत नसलं तरीही 🙂 . जवळपास १६० पोस्ट्स लिहून झाल्या आहेत. पुष्कळ लिहीणं होतय… इथे मांडले अनेक अनूभव, आठवणी आणि मतंही !! मात्र ओंजळ अजूनही रिकामी वाटत नाहीये…. अजूनही खूप बोलायचं आहे….. ब्लॉगवर लिहायचं आहे !!

गुरूनाथ सामंतांची नुकतीच एक कविता वाचली….

आकाश तुझ्यासाठी वेडं होइल ….

खाली वाकेल आणि तू नीळा होशील ..

असं लिही ….

आकाश पेलण्याची माझी कुवत नाही , आणि विचारांची तशी काही क्षमताही नाही ….. पण म्हणूनच अजून अजून समृद्ध होता यावं यासाठी तरी वाचायला/ लिहायला हवंय !!

पोस्ट लिहून पुर्ण होताना समाधान लाभतयं तोपर्यंत लिहायला हवंय…. ड्राफ्ट माझा असतो, एकटीचा…. पोटातून आईला नाजूक लाथ मारणाऱ्या बाळासारखा…. तो ड्राफ्ट , पोस्ट होऊन बाहेरच्या जगात कसा वावरतोय हे पहाताना तो मला आणि मी त्याला सांभाळतेय तोवर लिहिण्याला अर्थ आहे !!

(त्याच  कवितेच्या पुढच्या ओळी : )

शाई , कागद, शब्द आणि तुही

निमित्तमात्र आहेस

तुझ्यातली चेतना ही भवतालच्या अखंड चैतन्याची

ॠणी आहे

याची सजगता ठेवून लिही…..

हे ॠण मान्य आहे तोवर , या अखंड चैतन्याच्या झऱ्याला सामोरे जावे म्हणतेय ….. चाकोरीबाहेरच्या माझ्या या कागदांना खरडावे म्हणते, आकाशाला वाकवता आले नाही तर निदान दिलखुश गगनाशी उदार गप्पा तरी माराव्याच म्हणते……. वेड्यावाकड्या उमटणाऱ्या, धडपडणाऱ्या, सावरणाऱ्या , स्वत:चेच गीत गाऊ पहाणाऱ्या अक्षरांचं बोट धरत ’सहजच’ म्हणून जे जसे लिहीता येइल ते लिहावे म्हणते !!!   🙂

नवरात्रोत्सव – काल आणि आज…

‘नवरात्रोत्सव’ – आपल्याकडे सणांच्या नावासोबत ’उत्सव’ कसा अलगद जोडला जातो नाही ! गणेशोत्सव, नवरात्रोत्सव , ही नावं म्हणजेच आम्ही हे सण उत्सवासारखे अत्यंत उत्साहात साजरे करणार आहोत ही ग्वाहीच जणू .

श्रावण मास येतो तेच या उत्सवांच्या, सणांच्या भाउगर्दीसह… एक एक सण आणि त्यासोबत नव्या नव्हाळीने समृद्ध होणारा निसर्ग, सगळं कसं अगदी पावित्र्याने- मांगल्याने भारलेलं. गणेशोत्सवाची धामधूम आटोपली , लाडक्या गणरायांना निरोप दिला की वेध लागतात ते शारदीय नवरात्रीचे. वर्षातल्या सगळ्या सणांचं एक रंगीबेरंगी इंद्रधनूष्य म्हटले तर ’नवरात्र’ त्यातले अगदी सगळ्याच रंगांचे अस्तित्त्व स्वत:त राखेल . देवीचे म्हणून लाल-हिरवे तर गरबा खेळणाऱ्यांच्या घागऱ्यांचे जांभळे, निळे, पिवळे, शेंदरी वगैरे अनेकविध चमकदार सुरेख रंग.

श्री दुर्गादेवीने महिषासुराशी प्रतिपदा ते नवमी असे नऊ दिवस केलेले युद्ध. नवव्या दिवशीच्या रात्री देवीने महिषासूरावर विजय मिळवला. नवरात्रीत या आदिशक्तीचं देवीतत्त्व एरवीपेक्षा कित्येक पटीने अधिक प्रभावी असतं म्हणतात. आणि हेच कारण असावं की एक चैतन्य या दिवसांमधे आसमंतात जाणवतं. नवरात्रीबद्दलचं हे मत अर्थात जरा मोठेपणीचं, समजायला लागल्यानंतरचं. त्यापूर्वीच्या अगदी लहानपणीच्या आठवणींच्या नवरात्रोत्सवाचे दोन पदर उलगडतात. एक म्हणजे या दिवसात घरात होणारी ’घटस्थापना’ आणि त्याचसोबत गावोगावी साजरा होणारा नवरात्रोत्सव.

नवरात्र आली की ’घट’ विकत आणला जायचा. काळी माती आणून त्यात गहू लावले जायचे. त्या घटावर समेष्टीमधे देवीचा टाक ठेवला जायचा. दररोज एक एक करत वाढवत नेलेल्या झेंडूच्या फुलांच्या माळा त्या घटावर सोडल्या जायच्या. घटासमोरचा अखंड दिवा तर एकूणातच वातावरणातलं मांगल्य आणि गांभिर्य वाढवणारा वाटायचा. दिवसागणिक गव्हाचे तरारून वर येणारे कोंब पहाणे हा ही एक सोहळाच.

आम्हा मुलींसाठी तर हे दिवस म्हणजे पर्वणीच. गणेशोत्सवानंतर बसलेली भूलाबाई पार कोजागिरीपर्यंत सोबतीला असायची. त्यातच भोंडलाही हजर व्हायचा . ’ऐलम्मा-पैलम्मा’ आणि भूलाबाईची गाणी, त्यापाठोपाठ आईने दिलेला खाऊ ओळखणे. अगदी मस्त आनंद लूटतं ती खिरापत खाणे. भोंडल्यातला हत्ती हे गणेशतत्त्वाचे प्रतीक आहे हे अर्थातच नंतर समजले. नवरात्र ही मुख्यत्त्वे दुर्गादेवीची परंतू त्यात लक्ष्मीरुपाची प्रार्थना करणे, तिलाही आवाहन करणे हे भोंडला खेळण्यामागे असलेले उद्दिष्ट्य असल्याचेही समजले.

’कुमारिका पुजन ’ हा ही आम्हा कुमारिकांचा जिव्हाळ्याचा विषय. सुंदर सुंदर परकर पोलके घातलेल्या मुली , त्यांच्या त्या हिरव्या- जांभळ्या नाहितर खणाच्या पोलक्यांनी एक वेगळंच वातावरण साधलं जात असे.  ” नैवेद्य आहे हं आजचं जेवण म्हणजे, पानात काहिही टाकायचं नाही “  सांगणाऱ्या काकू वाकून आम्हा मुलींना नमस्कार करायच्या तेव्हा गंमत वाटायची. परकर पोलक्यातल्या किंवा नवे कपडे घातलेल्या , कपाळी कुंकू लावलेल्या त्या नवदुर्गांची मोठ्यांकडून केली जाणारी पुजा हा मुलींसाठी महत्त्वाचा विषय. ’टिपऱ्या खेळणे’ हा ही एक अत्यंत लाडका कार्यक्रम. या टिपऱ्यांच्या ’ दांडिया’ व्हायच्या होत्या तेव्हा . फेर धरून टिपऱ्या खेळल्या जायच्या . मजा असायची.

देवीची ओटी भरणे, अष्टमीला घागर फुंकणे सगळंच एका कुतूहलाने पाहिलं आणि शिकलं जायचं. काही ठिकाणी नवरात्रीतले पहिले तीन दिवस महाकालीची, मधले तीन दिवस महालक्ष्मीची आणि शेवटचे तीन दिवस महासरस्वतीची पुजा होत असे. वेगवेगळ्या रांगोळ्या काढून त्यात रंग भरण्याची जणू आम्हा मुलींमधे चढाओढ लागत असे. नवमीला केला जाणारा ’साटोऱ्या किंवा कडकण्यांचा नैवेद्य’ , शतचंडीचा जप सगळंच आठवणींच्या राज्यातलं आपापलं स्थान राखून आहे.

आमच्या गावातलं देवीचं देऊळ नदीकाठी होतं. तिथे पोहोचायचं म्हणजे नदी ओलांडून जावं लागे. तिथे कधी आम्ही एकटे गेल्याचं मात्र मला आठवत नाही, कॉलनीतल्या सगळ्या काकू आणि आम्ही बच्चेकंपनी एकत्रच तिथे जात असू . तिथे भरलेल्या जत्रेमधून केली जाणारी खरेदी हा तर खास आकर्षणाचा विषय. वणीच्या ’सप्तश्रॄंगी’ला जाणे , चांदवडच्या रेणुकामातेच्या मंदिरात जाणे हे ही काही ठराविक बाबींपैकी एक होते. चांदवडच्या रेणुकामातेच्या मंदिरात, वणीला सप्तश्रॄंग गडावर नऊ दिवस ’घटी’ बसणाऱ्या बायका हे ही एक कुतूहल होते. पुढे नासिकला रहायला आल्यानंतर कालिकेला जाणे नित्यनेमाने सुरू झाले.  ’पुर्वी कालिका अगदी गावाबाहेर होती, एकट्याने तिथे जाणे शक्यच नव्हते ” असे आजी नेहेमी सांगत असे. पहाटे उठून कालिकेला दर्शनासाठी जाणाऱ्यांची रीघ लागत असे. कालिकेच्या दर्शनाइतकेच भगूरच्या रेणुकामातेचे, भद्रकाली देवीमंदिरातील देवीचे दर्शन आवर्जून घेतले जाई.

लग्नानंतर औरंगाबादला गेल्यानंतर दर नवरात्रीत कर्णपुऱ्यातल्या देवीमंदीरात जाणे होऊ लागले. देवीच्या मंदीरापासून जवळपास अर्धा किलोमीटर आधि सुरू होणारी अगदी मंदिरापर्यंत भरणारी ’जत्रा’ , त्यातले ते उंच उंच रहाटपाळणे, खेळण्यांची दुकानं, जादूगाराचे प्रयोग, खाद्यपदार्थांच्या गाड्या आणि दुसऱ्या दिवशीच्या म्हणजे दसऱ्याला लागणाऱ्या आपट्याच्या पानांची रास विकणारे विक्रेते अगदी लहानपणीची आठवण करून देत असे. नवरात्रीतल्या नऊ दिवसात नक्तं करणे आणि जेवणात कुठल्याही भाजीचा समावेश न करता कडधान्यांचा वापर करण्याची प्रथाही तिथे पहाण्यात आली.

’गरबा’ ही नवरात्रीतली आणखी एक आठवणीची बाजू. माझ्या लहानपणी गरब्याचे तितकेसे प्रस्थ नसावे. गावोगावी काही ठराविक चौकात गरबा मंडळ होती मात्र आजच्या इतके मोठ्या प्रमाणात तेव्हा गरबा नव्हता. ’गरबा’ पेक्षा मला टिपऱ्याच आवडत होत्या तेव्हा. रात्री उशिरापर्यंत चालणारा गरबा पहायला गेल्यानंतर बऱ्याचवेळा मी ’ झोप येऊ लागलीये घरी चला ’हा घोषा आईकडे लावत असायचे. नंतरही बराच काळ हा ’गरबा’ आपल्याला जमणार नाही असे का वाटत राहिले याची काही कल्पना नाही. पुढे आमच्या कॉलनीच्या प्रांगणात होणारा गरबा खेळायला मिळाला आणि जमतेय आपल्यालाही हे प्रकरण असे पटले.  जरा अधिक खोलात गरब्याबद्दल माहिती मिळवली तेव्हा समजले की गरब्यासाठी केले जाणारे ’मंडल ’ हे घटाचे प्रतीक आहे. टाळ्यांच्या नादात्मक लयबद्ध आवाजात होणाऱ्या आवाजाने देवीला तिच्या शक्तीरूपात कार्य करण्याचे आवाहन केले जाते.

नवरात्र संपताना वेध लागायचे ते दुसऱ्या दिवशीच्या म्हणजे दसऱ्याच्या ’रावण दहनाचे’ , सीमोल्लंघनाचे आणि घरोघरी जाऊन सोने लूटत सगळ्यांच्या भेटीगाठींचे.

“आजकाल सगळंच बदललय, आमच्या लहानपणी असं नव्हतं ” अशी कुरबूर अगदी नकळत केली जाते हल्ली कधी कधी. स्वत:च वय वाढतय हळूहळू याची जाणिवही होतेच त्याबरोबर. लहानपणी एकूणातच साजरे होणारे किंवा आठवणीतले सणसमारंभ ही रूळलेल्या वाटेवरून केली गेलेली वाटचाल होती . विज्ञानाचे शिक्षण घेताना , वाचन वाढताना , जागोजागी फिरण्यातून येणाऱ्या अनूभवसमृद्धीने सगळ्या सणांकडे, परंपरांकडे पहाण्याची एक वेगळी नजर मिळतेय आता. नवरात्रीतले, श्रावणातले उपास आमच्या आधिच्या पिढीने केले म्हणून आम्ही करणार इतके सोपे आता ते वाटत नाही. प्रत्येक कृतीमागची कारणमिमांसा जाणून , हवे तिथे आवश्यक ते बदल करून सण साजरे करण्याकडे आता कल वाढतोय. जुन्या पद्धतींमधल्या पुष्कळश्या तश्याच चालवण्याकडे जो कल आहे त्यात मुख्यत्त्वे त्या पद्धतीतल्या मांगल्याबाबत साशंकता नाही हे एक कारण तसेच पुढच्या पिढीला आपला सांस्कृतिक वारसा पोहोचवणे ही दर पिढीची जबाबदारी असते.

थोड्याफार प्रमाणात सगळेच सण बदलताहेत. पुर्वीचा ’गरबा’ हा सात्त्विकतेकडे झुकणारा होता. दांडिया ही गुजराती लोकांची पद्धत होती, आता मात्र सगळेच एकत्र येतात. त्या लाटेत नकळत आम्हीही सामिल होतो. मोठमोठ्या मैदानात होणाऱ्या दांडियाचे ’पास’ मिळवले जातात. या मैदानात मोठ्या प्रमाणावर आर्थिक उलाढाल होत असते. सिनेनटनट्यांची उपस्थिती, फाल्गूनी पाठकसारख्या गायक गायिकांची उपस्थिती या सगळ्यांमधे लहानपणीचा गरबा शोधूनही सापडत नाही. अगदी पोषाखातही वैविद्ध्य येतेय, जागोजागी आढळणाऱ्या गुजराती- बंगाली समाजाने त्यांच्या राज्यातल्या प्रथा परंपरा येताना सोबत आणल्या . चौकाचौकातल्या देवीच्या मोठ्या मुर्त्या त्यासमोरची तरूणाई या बदलाची साक्ष ठरतेय.

“हे विश्वची माझे घर ” या ज्ञानेश्वरांच्या वचनाला सार्थ मानून गेल्या दोन तीन पिढ्यातले अनेक जण हे सीमोल्लंघनासाठीची  ’गावाची वेस ’ ही मर्यादा मागे टाकून देशाच्या सीमेपलीकडल्या परदेशांमधे वास्तव्य करून आहेत. तिथे गेल्यामूळे मात्र भाषेच्या, प्रांताच्या सीमा कधी आपोआप तर कधी अपरिहार्यतेतून गळून पडल्या आहेत आणि सीमोल्लंघनाला एक वेगळा आयाम मिळत आहे. भारताबाहेर रहाताना घराजवळ रहाणारे , कंपनीत सहकारी असणारे सगळे भारतीय मिळून, तसेच मराठी मंडळांमधे असणाऱ्या मराठी सोबत्यांबरोबर ’सण समारंभ’  साजरे केले जातात.  एखाद्याच्या घरी ’घटस्थापना’ असते, तिथे मग सगळे मिळून एकत्र येणे होते. न विसरता लहान मुलांना , देवीने राक्षसांवर मिळवलेल्या विजयाच्या, रामाने रावणावर मिळवलेल्या विजयाच्या, अज्ञातवासात जाताना शमीच्या वृक्षात शस्त्रास्त्र लपविणाऱ्या पांडवांबद्दल सांगितले जाते . देवीची आरती एकरवात म्हणताना मन भारतात धाव घेत असते. देवीचा सकाळ संध्याकाळचा नैवेद्य हा सगळ्यांनी मिळून केला जातो. झेंडुची फुलं ही भारतात सहज मिळणारी असली तरी परदेशात ती मिळवणं ही जबाबदारी कोणा अनूभवी व्यक्तीवर सोपवली जाते. आपला सांस्कृतिक वारसा जपणं हे कोणा एका प्रांतियांची जबाबदारी नसून सगळेच भारतीय उत्साहाने वावरताना पहाणं खरच छान वाटतं.

’नवरात्र’ म्हणजे देवीने दैत्यावर मारक रूपात प्रकट होत मिळवलेल्या विजयाची कथा. ज्या देशात आपण देवीला इतके अनन्यसाधारण महत्त्व बहाल करतो त्याच देशाबद्दल जेव्हा ’स्त्रीभॄण हत्या ’, ’हुंडाबळी’ , ’शिक्षणापासून वंचित असणाऱ्या मुली ’, ’ मुलींवर होणारे अन्याय आणि कायद्याच्या कचाट्यातून सुटणारे आरोपी’ अश्या बातम्या कानी पडतात तेव्हा मात्र देवीच्या या उत्सवाचा पुन्हा विचार करावासा वाटतो. सहनशीलतेचं , सामंजस्याचं, सृजनाचं रूप असलेल्या स्त्रीने गरज पडली तर ’मारक रूप’ घेत समाजातल्या दुष्ट शक्तींचा बिमोड करायला हवा हे देवी आपल्याला तिच्या कृतीतून शिकवतेय हा विचार रुजायलाच हवा. या आणि अश्या मुद्द्यांचा जरा गांभिर्याने आणि सकारात्मक कृती करत विचार झाला तसेच नव्या पिढीला सक्षमतेकडे नेले गेले तरच ती खऱ्या अर्थाची  ’कुमारिका पुजा ’ होइल. दुष्टावर सुष्टाने विजय मिळवण्याचा धडा देणाऱ्या या विधायक कार्यासाठी आपल्या ’चारचौघीं’मधूनच नवदुर्गा घडाव्यात असा भरभरून आशिर्वाद देवीही देइल याबद्दल शंका नाही!!!

(ता.क. हा लेख ऑक्टोबर महिन्याच्या ’चारचौघी’ मासिकात प्रसिद्ध झालेला आहे :) …. त्या लेखाची PDF file इथे आहे… Navratra utsav-Oct-12 )