चाकोरीबाहेर खरडलेले कागद….

मस्कतमधे येउन दोन वर्ष झालेली, साधारण सगळं मार्गी लागलेलं…. मोठ्या मुलाची शाळा आणि दोन वर्षाच्या धाकट्या लेकीची प्रगती सगळं सुरेख सुरू होतं. तृप्त समाधान देणारं चौकोनी कुटूंब माझं , आणि तरीही पोकळीची एक हलकीच जाणीव मनात डॊकावू लागली होती. रिकामा वेळ हाती लागत होता…. आणि त्याचा सकारात्मक वापर नक्की काय आणि कसा करावा हे उत्तर मिळत नव्हतं !!

चळवळ्या मनाला आणि स्वभावाला मधेच अचानक , आपण दिवसाचे रकाने भरून  ’चाकोरीचे कागद खरडतोय ’ की काय अशी शंका वाटू लागली होती…. त्या सगळ्या गुंत्यात एक दिवस हाती लागला महेंद्रजींचा ब्लॉग.  मग वाटलं आपणही का लिहू नये ? …. झालं, ब्लॉग सुरू करायला इतकंच कारण पुरेसं वाटलं आणि लिहायला सुरूवातही केली .

एक वर्ष, दोन वर्ष, तीन वर्ष आणि चक्क चार वर्ष लिहीत गेले. :) . ब्लॉगबाळ आज ’चार वर्षाचं’ पुर्ण झालय !! :) :) …. माझ्या ब्लॉगबाळाचा आज हॅपी बड्डॆ आहे !! :)

wordpress anniversary

पोस्टमागे पोस्ट करता करता कधी मी ’चाकोरीबाहेरचे कागद खरडायला ’ लागले हे मलाही समजू नये इतका सहज सुंदर प्रवास झाला. चाकोरीबाहेरेचे म्हणजे काही भव्यदिव्य नाही तर माझ्या रोजच्या आयूष्याच्या ’चाकोरीबाहेरचे ’ बरं :)

चार वर्षात काय नाही मिळालं इथे …. अनेक मित्र मैत्रीणी, नाती, वाचक , आणि लोकसत्ता, महाराष्ट्र टाईम्स, कृषीवल ,सकाळ पेपरमधली दखल , चारचौघी मासिकात लिहीण्याची संधी , स्टार माझाच्या ब्लॉग माझामूळे टिव्हीवर चमकून येण्याची संधी !! :) . मात्र या सगळ्या सगळ्या पलीकडे मला ब्लॉगने काय दिलं तर माझ्या आजारपणाच्या गेल्या पुर्ण वर्षात माझ्या पाठीशी खंबीर उभी रहाणारी नाती. ’हरायचं नाही ’ सांगणारे भाऊ . एअरपोर्टला दहा मिनीटाची धावती भेट होणार ही कल्पना असली तरी धावणारे भाऊ. ’तन्वे तुझी काळजी वाटतीये ’ म्हणणाऱ्या माझ्या मैत्रीणी, बहिणी …… तर एकीकडे,  ’तायडे प्रेमात पडलोय/ पडलेय ’ हे आवर्जून सांगणारी चिल्लर पार्टी ….. :) . ॠणानूबंधांबाबतची माझी श्रीमंती हा माझा अत्यंत जिव्हाळ्याचा विषय , तो अधेमधे ब्लॉगवर न डॊकावला तर नवल.

सतत रडता येत नाही मला…. ’संकटं’ आली होती, येताहेत आणि येतीलही. डगमगायलाही होतं … मात्र दु:खाचा पुरस्कार नकोच वाटतो.  कधी कधी डोळे भरून येतात, नकळत वहायला लागतात. अश्या वेळी एखाद्या जीवलगासारखा माझा ब्लॉग अश्रॄंना अडवणाऱ्या बांधाचे काम करतो. जुन्या पोस्ट्स, त्यावरच्या कमेंट्स आधार देणाऱ्या ठरतात !!

नवं काही लिहून होत नसलं, मनातले विचार मांडता येइनासे झाले की कधीतरी वैतागून ब्लॉग बंद करायचा विचार मनात येतो आणि नेमकी त्याचवेळी एखादी मैत्रीण सहज बोलून जाते , “तुझं ठीक आहे गं, तू निदान तुझे विचार ब्लॉगवर मांडून मोकळी होतेस ’ … !! मग ब्लॉग बंद करायला निघालेल्या ’माझे’ डोळे उघडतात आणि मी पुन्हा ब्लॉगकडे प्रेमाने नजर टाकते :)

सुरूवातीच्या पोस्ट्स आणि आत्ताचं लिहीणं यात फार फरक मला स्वत:लाच जाणवतो. त्या त्या परिस्थीतीला अनूसरून, मानसिकतेनूसार आणि त्या त्या वयाच्या भुमिकेला अनूसरून मी व्यक्त होत गेले….. आणि हे असं , इतकं सोपं सहज लिहीणं व्हावं याला कारण वाचकांचा सततचा पाठिंबा , तेव्हा या सहजच प्रवासाचे श्रेय त्यांचे!!

ब्लॉग लिहीणं मला मनापासून आवडतं…. खूप काही लिहीता येत नसलं तरीही :) . जवळपास १६० पोस्ट्स लिहून झाल्या आहेत. पुष्कळ लिहीणं होतय… इथे मांडले अनेक अनूभव, आठवणी आणि मतंही !! मात्र ओंजळ अजूनही रिकामी वाटत नाहीये…. अजूनही खूप बोलायचं आहे….. ब्लॉगवर लिहायचं आहे !!

गुरूनाथ सामंतांची नुकतीच एक कविता वाचली….

आकाश तुझ्यासाठी वेडं होइल ….

खाली वाकेल आणि तू नीळा होशील ..

असं लिही ….

आकाश पेलण्याची माझी कुवत नाही , आणि विचारांची तशी काही क्षमताही नाही ….. पण म्हणूनच अजून अजून समृद्ध होता यावं यासाठी तरी वाचायला/ लिहायला हवंय !!

पोस्ट लिहून पुर्ण होताना समाधान लाभतयं तोपर्यंत लिहायला हवंय…. ड्राफ्ट माझा असतो, एकटीचा…. पोटातून आईला नाजूक लाथ मारणाऱ्या बाळासारखा…. तो ड्राफ्ट , पोस्ट होऊन बाहेरच्या जगात कसा वावरतोय हे पहाताना तो मला आणि मी त्याला सांभाळतेय तोवर लिहिण्याला अर्थ आहे !!

(त्याच  कवितेच्या पुढच्या ओळी : )

शाई , कागद, शब्द आणि तुही

निमित्तमात्र आहेस

तुझ्यातली चेतना ही भवतालच्या अखंड चैतन्याची

ॠणी आहे

याची सजगता ठेवून लिही…..

हे ॠण मान्य आहे तोवर , या अखंड चैतन्याच्या झऱ्याला सामोरे जावे म्हणतेय ….. चाकोरीबाहेरच्या माझ्या या कागदांना खरडावे म्हणते, आकाशाला वाकवता आले नाही तर निदान दिलखुश गगनाशी उदार गप्पा तरी माराव्याच म्हणते……. वेड्यावाकड्या उमटणाऱ्या, धडपडणाऱ्या, सावरणाऱ्या , स्वत:चेच गीत गाऊ पहाणाऱ्या अक्षरांचं बोट धरत ’सहजच’ म्हणून जे जसे लिहीता येइल ते लिहावे म्हणते !!!   :)

सहजच ब्लॉगिंगची तीन वर्ष :)

५ मार्च २००९ …… ’सहजच’ सुरू केलेलं ब्लॉगिंग !!

५ मार्च २०१२ ……. या प्रवासाला होता होता तीन वर्ष पुर्ण झाली. :) :) :)

ब्लॉगच्या पहिल्या वाढदिवसाला एक पोस्ट लिहीली .

दुसऱ्या वाढदिवसालाही एक पोस्ट लिहीली. :)

नेहेमीचाच डायलॉग आजही पुन्हा म्हणावा लागेल ….

खरं तर माझा आरंभशुर स्वभाव पहाता हा ब्लॉग गेले तीन वर्ष टिकाव धरून आहे याचेच मला कधी कधी आश्चर्य़ वाटते. पण एक खरेय की अधून मधून मला येणारे कंटाळ्याचे लहानमोठे झटके वगळता ब्लॉगाची तब्येत ठीकच किंवा उत्तमच आहे म्हणावी लागेल.

गेल्या वर्षभरात ब्लॉगर्स आणि वाचकांच्या रुपात जोडली गेलेली बरीच नवी नावं/ नाती , देउळ या पोस्टची कृषीवलच्या कलासक्त पुरवणीतली दखल ह्या काही विशेष बाबी …. :) …. नवी नाती जोडली जातानी जुनी तशीच टिकून आहेत याचा आनंद खरच भरपुर आहे.

यावेळेस खूप काही बोलणार नाही ( खरं तर गेल्या ३-४ दिवसात मानेने पुकारलेल्या असहकारामूळे डॉक्टरांनी लॅपटॉपला हात लावायला देखील मनाई केलेली आहे… मगर आजका दिन खास है ना :) ) … छोटीशी पोस्ट आणि नोंद एक …..

मंडळी या ब्लॉगवर , इथल्या धडपडणाऱ्या कधी जमणाऱ्या अक्षरांवर प्रेम करणाऱ्या माझ्या कुटूंबियांचे, ब्लॉगर मित्र मंडळींचे, कमेंटणाऱ्या आणि न कमेंटणाऱ्या वाचक मंडळींचे सगळ्यांचे मन:पुर्वक आभार!!!!

तुम्ही सगळे नसता तर मी खरच टिकले नसते इथे ….. :)

जय ब्लॉगिंग !!!!!!!!!!!!! :) :) :)

दत्त- दत्त…. दैनिक कृषीवलने घेतलेली दखल!!

ब्लॉग सुरू आहे आपला म्हटल्यावर त्यावर नित्य नव्या पोस्ट्स येणार हे आलेच ओघाने . त्यात काही पोस्ट्स जमतात काही चुकतात. काहीबद्दल आपणच तटस्थ होतो. मात्र त्यातल्या काही (मोजक्या :)) आपल्या स्वत:च्या आवडत्या असतात.  म्हणजे पुन्हा वाचू गेलं तर आपलच लिहीलेलं आपल्याला निदान वाचावसं  वाटतं त्या….

त्यातलीच एक हल्ली मला रूचलेली माझीच पोस्ट म्हणजे ’देऊळ … तू झोप मी जागा आहे!! ’

नेहेमीच्या पद्धतीपेक्षा वेगळ्या रूपात एका आंतरराष्ट्रीय महोत्सवात देऊळ पहाण्याचा योग, दिलीप प्रभावळकरांची भेट आणि गिरीश कुलकर्णीशी फोनवर झालेले बोलणे असे अनेक कारणं देऊळ माझ्यासाठी अधिकाधिक स्पेशल बनवत होते. त्यात भर पडली ती माझ्या या पोस्टची ’ दैनिक कृषीवल ’ ने घेतलेल्या दखलीमूळे. कृषीवलच्या कलासक्त पुरवणीत ’देऊळ’ वरील माझं मत हे कव्हर स्टोरी म्हणून निवडले गेले. माझ्यासाठी हा एक सुखद आश्चर्याचा धक्का होता.

कलासक्त पुरवणीचे पहिले पान :

” देवळाशिवाय गाव ही कल्पना कोणाला सहन होणार नाही, इतकं महाराष्ट्रातलं भावजीवन देवळाभोवती गुंफलं गेलं आहे. रोज नवीन फार काही घडत नसलेल्या कुठच्याही खेड्यात ’ देऊळ ’ , त्याभोवतीचा ’पार ’ ही सर्वात महत्त्वाची गोष्ट. लग्नकार्य असो, सुख दु:ख असो , सण समारंभ असोत , वायफळ गप्पा असोत की गावातले महत्त्वाचे निर्णय असोत – श्रद्धा आणि अंधश्रद्धा यांच्या डोलाऱ्यावर उभ्या राहिलेल्या या विश्वाचे किती रंग , किती ढंग !! या ग्रामीण भागातील लोकांचे जनजीवन चित्रीत केले आहे ’देऊळ ’ मधे. गिरीश आणि उमेश कुलकर्णी यांच्या वळू, विहीर या चित्रपटानंतरचा सध्या गाजत असलेल्या देऊळविषयी लिहीत आहेत तन्वी देवडे – कुलकर्णी …. “

ही या पुरवणीवरची सुरूवात पहाता आपण कोणितरी आहोत की काय गड्या असे वाटून गेले क्षणभर :)

त्यानंतरचे कव्हर स्टोरीचे हे पान….

ही पोस्ट पेपरमधे आली, पेक्षाही ती या सुंदर पद्धतीने आली याचा खरच मनापासून आनंद वाटतोय मला.

कृषीवलमधे आलेली पोस्ट इथे पहाता येइल.

दैनिक कृषीवलचे संपादक श्री. संजय आवटे, श्री. अशोक अडसूळ व ही बातमी माझ्यापर्यंत पोहोचवणारे श्री. नवनीत कांबळे या सगळ्याचे मन:पुर्वक आभार!!!

आणि काय लिहिणार … अतिशय ’सहजच’ म्हणून सुरू असलेला हा ब्लॉग नित्यनवे आनंदाचे क्षण व माझीच मला नवी ओळख, जगण्याचा हेतू देत असतो … और क्या कुछ नही बस हम खुश है!!! :)

नाळ….

संध्याकाळचे जेवण झालेले…. काहिबाही लहानमोठी कामं उरकल्यावर फिरायला जाण्याची टूम निघालेली…. निवांत संध्याकाळ …. रस्त्यातला निवडलेला शेवटचा बेल्ट… घाईच नाही त्यामूळे उगाच जोरात गाडी दामटायचीही गरज नाही…. मुलांची मस्ती मंदावलेली असली तर बडबड मंदावणे शक्यच नाही त्यामूळे त्यांची बडबड सुरू ……

नेहेमीचेच प्रसंग, रस्ते, वातावरण ….. तितक्यात जोरात आवाज करून शेजारून वेगाने एक रूग्णवाहिका गेली….. मी क्षणभर डोळे मिटले….. त्या गाडीतून जो कोणी जात असेल त्याच्या आरोग्यासाठी नकळत गाडीतल्या गणपतीच्या मुर्तीकडे नजर टाकली गेली…. माझी नजर मुर्तीकडे असली तरी नवरा माझ्याकडे पहात होता….. मी काय मागितले असावे देवाकडे याची पुर्ण कल्पना असल्यामूळे तो हसून ’आमेन’ म्हणाला  …. :)

प्रसंग संपावा न येव्हढ्यावर तोच मागून चिरंजीव बोलते झाले, “मम्मा अशी ऍंब्यूलन्स लाईट लावून फास्ट जाताना दिसते तेव्हा तू काय करतेस?” ….. “अं??? काय रे बेटा ???” प्रश्न कळलाच नाही मला आणि मी तो समजून घेते तितक्यात मागून पुढचे वाक्य आले, “ मम्मा अश्या वेळी मी काय करतो सांगू , मी देवाकडे मागतो की जो कोण आत असेल त्याला पटकन बरं वाटू दे!!!”

नवरा हसला आणि म्हणाला ’नाळ’ पक्की जोडलेली आहे या मुलाची त्याच्या आईशी…. :)  ….. खरच गंमत वाटली मलाही , मी जी काही कृती केली होती त्याचा त्यापुर्वी कधिही उल्लेख झालेला नव्हता आणि आत्ताही माझ्यात आणि नवऱ्यात शब्देविनू संवाद झाला होता, म्हणजे पिल्लू जे काही बोललं ते मनानेच बोललेलं होतं…… छोटूसाच प्रसंग पण आज माझं पिल्लू पुन्हा एकदा आवडून गेलं मला!!!

वरचा प्रसंग विसरलेही असते मी पण माहेरी आल्याच्या तिसऱ्याच दिवशी आई-बाबा एका लग्नाला जावून आले….. बाहेरून कुठूनही आले की तिथला तपशीलवार वृत्तांत देण्याची बाबांची सवय…. त्या वृत्तांताला कोपरखळ्यांची मस्त खमंग फोडणी देण्याची आणि एक उपसवय असल्याने सगळे आवडीने त्यांच्या गप्पा ऐकतात… लग्न झाल्यावर जे दिव्य फोटोसेशन चालते त्याबद्दल बाबा सांगत होते …. ज्या दोघांच लग्न होतय त्यांच्याव्यतिरिक्त बाकि किती जणांना या फोटोसेशनमधे रस असतो हा मुद्दा गौण…. त्या फोटोसेशनमधे एका वयस्कर आजी-आजोबांना स्टेजवर बोलावले गेले, ते कसेबसे आधार घेत तिथे पोहोचल्यावर त्यांना आधि वर- वधू शेजारी उभे केले गेले…. ही पोज फोटोग्राफर महाशयांना पटली नसावी मग आजी आजोबांना खुर्चीवर बसवण्यात आले….. यातही काहितरी कमतरता असावीच कारण मग आजी- आजोबा खुर्चीवर आणि वर-वधू त्यांना वाकून नमस्कार करताहेत असा सीन पटला सगळ्यांना…. सगळा जामानिमा होत आजी दमल्या असाव्या बहूतेक… तोच फोटोग्राफरचा आदेश आला , “डोक्यावर हात ठेवा!!!” … आजींनी गोंधळून चटकन स्वत:च्या डोक्यावर हात ठेवला…. आणि मग म्हणे सगळे हसायला लागले…..

आता आशिर्वादासाठी समोर वाकलेल्या मुलांच्या डोक्यावर हात ठेवावा हे नसावे सुचले आजींना, गोंधळल्या त्या!! कशाला दमवावे म्हाताऱ्या जीवांना, लोक हसले असतीलही पण मला खटकतोय हा प्रसंग… किंबहूना वाईट वाटतय, असा विचार माझ्या मनात आला आणि आई बोलली, “ ताई अगं लोक हसले खरे पण मला वाईट वाटलं गं त्या म्हाताऱ्या जीवासाठी…. कावरीबावरी झाली गं ती बाई!!! :(

तेच शब्द , तोच विचार फक्त माझ्या मनातला आणि आईने प्रकट केलेला…. काही दिवसांपुर्वीचा माझा आणि माझ्या लेकाचा असाच प्रसंग आठवला मग मला…. माझिही ’नाळ’ पक्की जोडलेली आहे माझ्या आईशी म्हणजे!!!

एक नाळ जन्माने जोडली जाते आणि एक सहवासाने असे असावे का असाही एक प्रश्न पडला मग….. तसे नसते तर दत्तक गेलेली मुलं त्यांच्या नव्या आई वडिलांसारखी नसती वागली कदाचित….. पण मग एकाच आईची मुलं जेव्हा वेगळी वागतात तेव्हा पुन्हा नवनवे प्रश्न निर्माण होतात!!! वागणं असेल वेगळं पण विचारांचा पाया सारखा असावा का?? एक आईच्याच रस्त्याने निघालेलं मुल नी एखादं वाट बदललेलं…..

जरा सखोल विचार करावा तर वाटतं की असं असेल तर आपली जबाबदारी वाढते का?? पुढच्या पिढीचा पाया घडायला हवा…. ’नाळ’ जन्मानंतर शरिरावेगळी झाली तरी तिचं अस्तित्वं काही संपत नाही….

अवयव वेगळे होऊ शकतात पण जन्मल्या जीवाचे विचार, आचार, संस्कार हे काही  कापण्याची प्रथा नाही नं, ते शक्यही नाही  …..  मनाची मनाशी मग जोडली जाते ’नाळ’ ….. आई-वडिल, बहिण-भाऊ यांच्याशी जन्माने असावी पण चांगल्या प्रत्येक गोष्टीशी अनूभवाने ती जोडली जाते….. नाळ या शब्दातला ’ळ ’ अंतर्धान पावून त्या जागी ’तं’ येत असावा बहूधा आणि मग उरत असावं ते ’नातं’ ….. आईच्या कुशीतून ’नाळेतून ’आलेल्या विचारांना ’नात्यातल्या’ विचारांची जोड देउन पुढचं व्यक्तिमत्त्व घडतं,  नाही का!!!!!!

म्हणजे  एक ईल्लू पिल्लू सत्य असे की , “ जन्मानंतर ’नाळ’ कापली जाते खरं तर पण ती तूटत नसावी ” …. ती तशी शक्यतो तूटू देऊ नये … किनई!!!

……………………….

या पोस्टला शेवट सुचतच नव्हता, आजही सुचत नाहीये, किंबहूना या विचारांची पुढची दिशा ठरवावी इतपत त्यांना वेळ दिला गेलेलाच नाही तरिही आज हे पोस्टायचे आहे मला…. कारण माहितीये….

ब्लॉगहिट्स पहा एक लाखाला भिडताहेत…… ते भिडले की मला जाम आनंद होइल…… मग मी आईला फोन करेन तेव्हा ती म्हणेल , “ताई अगं लाखाला इतकेच कमी आहेत… आज उद्यात लाख पुर्ण होतील… माझे आणि बाबांचे लक्ष आहे हं ब्लॉगकडे….. ” …. मग ती नुकत्या प्रकाशित केलेल्या पोस्ट्सबद्दल बोलत राहील आणि मग म्हणेल , ” मनापासून अभिनंदन तुझे ताई ….. आत्ता मला काय आठवतेय माहितीये,  तुझा पहिलीचा रिझल्ट…. आठवतय तूला बाळा तूला कांजण्या आल्या होत्या, सगळे म्हणत होते वर्ष राहू देत…. पण तू दिलीस परिक्षा आणि रिझल्टच्या दिवशी तुझ्या वर्गशिक्षिकेने दुरूनच मला खुणेने तुझा ’पहिला नंबर’ आहे असे सांगितले….. बाळा तो आनंद मी कधिही विसरणार नाही!!! ” …… ती रडेल आणि मला रडवेल मग…. पुन्हा मलाच समजावेल हळवेपणा बरा नाही म्हणून…..

काय वाटतय मला भविष्य कळतं….. अजिब्बात नाही, पण माझी ’नाळ ’ जोडली गेलीये आईशी….. आणि ती तशी आहे हे माझे बळ आहे!!!

आई-बाबांसाठी मुलांनी काय करायचं असतं हे आता स्वत: आई झाल्यावर कळतय मला….. कूठलीही भेटवस्तू वगैरे जो आनंद देत नाही तो मिळतो मुलांच लहानसं का होइना यश पहाताना…. सो मातोश्री ऍन्ड बाबाश्री आणि आजीबाई पुन्हा एक संधी मिळतेय तुम्हाला हे सांगण्याची की माझे गुण तुमचे आणि जे काही न्य़ून आहे ते माझे!!! :) ….. अमित, इशानू आणि गौरा ,पियू तुम्ही मला नित्यनेमाने पोस्टला विषय पुरवताहात ;) !!! गंमत जाऊ दे, पण तुम्ही चौघं माझा पाया आहात…… मनाला येइल तसं ’मनस्वी’ मला वागू देण्यात अमित तुझ्या मनाची श्रीमंती कारण आहे :) …. (याचा अर्थ मी आता कटकट करणार नाही असा नाही हं…. हे आपलं उगाच जरा इमोशनल वगैरे ;) )

हिट्स महत्त्वाचे नाहीचेत , नसावेतच पण म्हणून ते ’लाख’ झाले याचा आनंद व्यक्त करू नये असे कुठेय ….. आणि मला खरच मनापासून आनंद झालाय , कसला सांगू, गेले अडिच वर्ष मी तग धरलाय …. ब्लॉग बंद करण्याची हुक्की माझ्या लहरी स्वभावाला अनेकदा आली तरी तो बंद केला गेला नाही याला कारण इथली मित्रमंडळी आणि व्यक्त होणारे आणि न होणारे वाचकही……

नात्यांमधे चूका मलाही सापडतात, मी स्वत:ही अनेकदा चूकते….. फक्त त्या चुकांच्या मुक्कामावर खुपसे रेंगाळणे माझ्या स्वभावात नाही… याउलट एखादा लहानसा आनंदाचा क्षण असला तरी त्याला मुठीत ठेवून त्याचा ’उत्सव’ करण्याची संधी सहसा मला चुकवायला आवडत नाही… म्हणूनच असेल की ब्लॉगवर ’मी-माझे घर’ वगैरे मुद्दे जास्त येतात…..

ब्लॉगर मित्र मैत्रीणी, वाचक मित्र-मैत्रीणी यांच्याशी जुळलेले नाते, त्यांच्या आठवणी यांच्यात मी मनापासून रमते… नाइलाज आहे माझा स्वभाव आहे तो…. स्वभावाला औषधं नसते  :) !!! म्हणून ब्लॉगचे नाव ’सहजच’ असे आहे… खूपसा विचार न करता सहज जे मनात येइल ते उतरवायची मनमोकळी जागा !!!! ’साहित्यिक मुल्य’ (  ;) ) वगैरे मुद्दे विचारात न घेता  पुन्हा पुन्हा इथे डोकावणारे , न कंटाळता मत कळवणारे आणि मनापासून वाचणारे, तरिही मत टाइप करायचा कंटाळा करणारे :) सगळ्यांचे मन:पुर्वक आभार!!!!!

आणि काय लिहिणार ……

जय ब्लॉगिंग!!!!

वाढदिवस……

होता होता ब्लॉगला दोन वर्ष पुर्ण झालीत… :)

गेल्या वर्षी ’वाढदिवसाची’ पोस्ट टाकली तेव्हाच म्हटल्याप्रमाणे ….

खरं तर माझा आरंभशुर स्वभाव पहाता हा ब्लॉग गेले एक वर्ष टिकाव धरून आहे याचेच मला कधी कधी आश्चर्य़ वाटते. पण एक खरेय की अधून मधून मला येणारे कंटाळ्याचे लहानमोठे झटके वगळता ब्लॉगाची तब्येत ठीकच किंवा उत्तमच आहे म्हणावी लागेल.

या वर्षीही तेच म्हणावेसे वाटतेय म्हणजे मी या ब्लॉगच्या संपुर्णत: प्रेमात पडलीये हे निश्चित :) आणि तेव्हा म्हटल्याप्रमाणे मी एकटी निघाले असले तरी या वाटॆवर अनेक मित्र-मैत्रीणी मिळालेत….यादी वाढती आहे!!! :)

स्टार माझाच्या विजेत्यांच्या यादीतली वर्णी असो की लोकसत्ता मधे ब्लॉगाच्या फोटोसहित झालेला उल्लेख ही असो, खुप दिलेय या ब्लॉगने हे जे मी नेहेमी म्हणते ते सार्थ ठरलेय….

ब्लॉगबाळं (श्रीताईने दिलेला मस्त शब्द :) ) दोन वर्षाचं झालयं… हळूहळू मोठं होतयं….

खूप काय लिहिणारं…. आनंद वाटतोय इतकेच म्हणेन!! :)

काल संध्याकाळी नवऱ्याने आणि मुलांनी एक मस्त भेट आणली…

माझ्या बाकि दोन बाळांबरोबर याही बाळाचा वाढदिवस सुंदर साजरा करून माझ्या घरच्यांनी मला खुश केले :)

आता या भारतवारीतल्या ब्लॉगर्स भेटीत (वाचकांचेही सहर्ष स्वागत :) ), काही ब्लॉगं बाळं वर्षाची नी काही दोन वर्षाची झाल्याबद्दल धमाल पार्टी करूया… :)

सगळ्यात महत्त्वाचे,  माझ्या सगळ्या मित्र मैत्रीणींचे आणि वाचकांचे तसेच या ब्लॉगवर प्रेम करणाऱ्या सगळ्यांचेच या निमित्ताने पुन्हा एकवार मनापासून आभार!!!! :) …. तुम्ही सगळे आहात म्हणून हे बाळ चालताना अडखळले तरी थांबत नाही!! :)

जय ब्लॉगिंग!!

कल भी-आज भी-कल भी….

कल भी आज भी ….. आज भी कल भी… कुछ रिश्ते बदलते नही है कभी… :)

VIP suitcase ची जुनी जाहिरात आणि तिच्यातल्या या ओळी अनेकदा नकळत मनात गुणगुणल्या जातात… काही नाती बदलू नयेत असेच नेहेमी वाटते, नाही!!!! आणि हेच ईतके ठामपणे सांगणाऱ्या या ओळी कायम स्मरणात राहिल्या असाव्यात… :) आजही या ओळी मनात  आल्या, पण ’का’ या प्रश्नाशी गाडी अडली….

मनात येणारे उघड विचार आणि आपण कितीही कामात असलो तरी मनाच्या कोपऱ्यात स्वत:चे स्पष्ट अस्तित्व राखणारे काही विचार असतात नाही का… हे कोपऱ्यातले विचार बरेचदा जाणवतही नाहीत इतके खोलवर असतात ….. उघड विचार आणि त्यांचे एकमेकांमधे मस्त भाष्य़ चालते आपल्याला न कळू देता… लेकिन हम भी कुछ कम नही है…. आज या ओळी का मनात आल्या ते शोधायचेच हा चंग बांधला मी आणि समद्या विचांरांचा वैचारिक मागोवा घ्यायला सुरूवात केली…. :) (काय शब्दबंबाळ झालाय हा पॅरा… पण खरचं हे असंच घडलं असल्याने मला पर्याय नाहीये :) )

गेले संपुर्ण वर्ष.. ब्लॉगाच्या निमित्ताने झालेल्या अनेक सुंदर ओळखी… स्टार माझाचे मिळालेले बक्षीस वगैरे अनेक विचार मनात घोळताहेत हे आठवतेय मला…. त्याबद्दल मी बेहद्द खुशही आहे… पण अजूनही काहितरी आहे.. असावे नक्कीच!!!

गेल्या शनिवारी भारतात गेले… गेल्या जवळपास ८-९ वर्षातला एकटीने केलेला पहिला प्रवास… मुलाचा जन्म झाल्यानंतर कायम आम्ही दोघांनी एकत्र प्रवास केले… एकटीने आता प्रवास करता येईल का असे वाटावे ईतपत मुलांच्या सोबतीची झालेली सवय….. पण यावेळेस स्टार माझाच्या चित्रीकरणासाठी एकटी निघाले… विमानतळावर बोर्डिंग पास घेताना हट्टाने लहान मुलांसारखी खिडकीची जागा मागितली… :) … मस्तपैकी  जागेवर जाऊन बसलेही… शेजाऱ्यांशी ओळखी झाल्या… मुलांची आठवण, ते रहातील ना व्यवस्थित वगैरे मनात वारंवार डोकावणाऱ्या प्रश्नांना मागे सारले जरासे… विमान आकाशात ज्या गतीने धावत होते त्यापेक्षा कितितरी वेगाने माझ्या मनात एकामागे एक अनेक विचार चौफेर धावत होते…. ढगांचे पुंजके… खाली समुद्रात मधेच दिसणारे एखादे जहाज… मग त्या जहाजावरून कोणितरी आत्ता या विमानाकडे पहात असेल वगैरे टिपीकल लहानपणीचे विचार मनात डोकावत असताना आमच्या विमानाची सावली खालच्या समु्द्राच्या निळयाशार पाण्यावर दिसली…. आणि खूळ्यागत मी ती वाकून पहात राहिले…. लहानपणीच नाही तर अगदी कॉलेजात असतानाही ट्रेनमधून वाकवाकून मागे पळणाऱ्या झाडांकडे पहायचे तसे :) … आणि वाटलं का्लच्या ’मी’ चे अंश मोठ्या प्रमाणावर टिकून आहेत गड्या आपल्यात :) शेजारच्या माणसाशी मस्त ओळख झालेली होतीच…. माझा बालिशपणा पाहून ते म्हटलेही, “खूप वाकू नका हं… खिडकीतून मान बाहेर काढू नका… मागून येणारे विमान ठोकेल ;) ” मनसोक्त हसलो आम्ही दोघे….. जेवण नामक प्रकार आल्यावर मी , “मला बरे नाहिये, नको मला जेवायला ” सांगितल्यावर शेजारच्या दादांनी, अहो नका जेऊ पण सॅलड खा तेव्हढे…. मग ते संपल्यावर… चक्कर येतेय ना ती खिर खा तेव्हढी :)… ती संपवल्यावर … एक काम करा बघू थोडा भात-भाजी खा तकवा राहील म्हणून मला जवळपास सगळे ताट संपवायला लावले…. :) मला आई आठवली कायम रागावणारी, घरात गं कुठला आग्रह लागतो तूला…. आळशी…. जेवायचा कुठला आळस या मुलीला म्हणणारी…. :) …. मुलांना याच मुद्द्यांवर रागावणारी मी आहे तशीच आहे की अजून… गम्माडी गंमत आहे हा नवा शोध म्हणजे ….

आई-बाबा मुंबईला विमानतळावर वाट पहातच होते…. गाडीत बसल्या बसल्या आईने पुन्हा आग्रहाने खाऊ घातले…. मला खूप आवडते म्हणून माझ्या हॉस्टेलला येताना ती नेहेमी बटाट्याच्या काचऱ्या आणि वांग्याचे भरित आणायची… त्यादिवशीही तोच डबा पाहिला आणि वाटले, माँसाहेब मानले तुम्हाला…… कुछ चीजे और कुछ डबे कभी नही बदलते :) … मुलं झाल्यानंतर जसा अनेक वर्षाने माझा पहिला एकटीने केलेला प्रवास होता तसे गेल्या पंचवीस वर्षात आई-बाबा आणि फक्त मी असे आम्ही तिघेच पहिल्यांदाच भेटत होतो एकमेकांना…. आम्हाला न कोणाला फोन करायचा होता, न कोणाला लवकर भेटायचे होते… खूप गप्पा मारायच्या होत्या एकमेकांशी…. मग त्या गप्पा आमच्याबरोबर नसलेल्या आमच्या घरातल्या ईतरांबद्दलच्याच असल्या तरी… ते क्षण आमचे तिघांचेच… किंबहूना माझेच… :)

भरपूर भटकले मी आई-बाबांबरोबर… मधे मधे माझ्या तब्येतीची कुरकुर सुरू असली तरी कुठल्याही अडचणीवर मात करावी असा आई-बाबांचा हात हातात आणि डोक्यावर होता…. ईतकं शांत , सुरक्षित वाटत होतं की जाणवलं आपल्याला ढिग गर्व असेल आपण खूप मोठे झाले आहोत वगैरे… सब झूट …आई-बाबांची कुशी आणि त्यात उबदार सुरक्षित वाटणे ह्यापुढे सगळेच लहान वाटते….

लहानपणी शाळेत फक्त बुधवारी यूनिफॉर्मची सक्ती नसायची… मग मैत्रिणींचे वेगवेगळे ड्रेसेस पहायला मिळायचे त्यातला कुठला तरी एक खूप आवडायचा…. बाबा घरी आले की माझा फतवा निघायचा… बाबा मला तसाच्या तसा ड्रेस आजच्या आज हवा…. आणि माझी आणि बाबांची वरात कपड्यांच्या दुकानात निघायची… ते थेट तसाच्या तसा ड्रेस घेऊन घरी यायची… आई रागावायचा लहानसा प्रयत्न करायची, पण बहूधा बाबांनी माझे हट्ट पुरवावे हे तिलाही मान्य असावे….. मग तिच्या कुठल्या तरी कुरकुरीला बाबा म्हणायचे, “अरे फिकिर नॉट , हम है ना :) “…. असं वाटायचं आपण फक्त मागण्याचा अवकाश, बाबा ती वस्तू हजर करू शकतात!!! परवा मुंबईत फिरताना बाबांनी मला डझनभर ड्रेसेस घेतले, तरी मला हवी तशी पर्स मिळेना…. आई-बाबा मात्र न कंटाळता फिरत होते, पर्स शोधत…. केव्हातरी म्हटलं बाबा असू द्या, दमलात तुम्ही…. हसून बाबा म्हणाले, “अरे अभी मिलेगी तुमको पर्स… फिकिर नॉट… हम है ना!!!” पुढच्या दहा -पंधरा मिनिटात खरचं तशीच पर्स मिळालीही…. डोळे तेव्हाही पाणावले होते.. आजही पाणावताहेत….

रस्त्यावरून चालताना एक खड्डा दिसला, मी पुढे झाले आणि आई-बाबांना हात दिला…. आई-बाबा पुढे गेले आणि मी त्या खड्ड्याचे वळून आभार मानले… एक जाणिव होती ती… लहानपणापासून आय़ुष्याच्या वाटेवरच्या अनेक खड्ड्यांना ज्यांच्या आधाराने मी सहज पार केले त्यांना आज मला आधार द्यायचाय, आणि जसे त्यांनी मला प्रत्येक खड्ड्यापासून वाचवले तसेच मला माझ्या मुलांना सावध करायचे आहे….

स्टार माझाचे शुटिंग आटोपल्यावर विद्याधरच्या घरी मालाडला गेले…. काकुंनी भरपूर लाड केले…. माझ्या बॅगेत माझ्याकडचे सामान मावेना…. मी आणि विद्याधर मिळून ती बॅग बंद करायचा अयशस्वी प्रयत्न करत होतो आणि काकू आल्या…. आम्हाला म्हणाल्या, व्हा बाजूला मी भरते सामान… प्रश्न सामानाचा नाहिये, ते सामान कसे कोंबलेय त्याचा आहे…. काकुंच्या चेहेऱ्यात मला आई दिसत होती तेव्हा…. सामान भरण्यावरून नेहेमी रागावणारी… काका-काकूंशी गप्पा मारल्या मस्त…कुछ रिश्ते खरच तसेच असतात नाही… ’आई” बसं शब्दच पुरेसा आहे… आई ही एक भावना आहे नाही का, म्हणून आई कोणाची याने फरक पडत नाही, त्या सगळ्या बाया सारख्याच असतात :)….. मस्कतला आल्यावर नवरा म्हणालाही, मालाड नव्हे मा’लाड’ ठेव नाव… म्हटलं हो तर यावेळेस नासिकला जाणे नाही झाले पण माझे माहेरपण झाल्याशिवाय रहात नाही :)

शुटिंगमधे झालेल्या अनेक नव्या ओळखी, विद्याधर,सुहास आणि मी ट्रेनमधे मारलेल्या भरपूर गप्पा, एक नवा अनुभव आणि आलेले क्षण भरभरून जगण्याची ईच्छा, माझ्यातल्या ’मी’ मधे काही फारसे बदल झालेले नाहित हेच खरे :)

आज ही पोस्ट लिहिताना जाणवतेय हे ईतके सगळे मंथन मनाच्या कोपऱ्यात निवांत चालले होते आणि यासगळ्याची मावळत्या वर्षाच्या संध्याकाळी माझे मन नोंद घेत होते तर…. परिपाक म्हणजे मनात आलेल्या ’कल भी-आज भी… आज भी- कल भी’ या ओळींचे तरंग…. :)

खरयं कालच्या मी ला शोधताना मला आजच्या मी पासून जरा बाजूला व्हावे लागले आणि खूप काही नव्याने गवसले …. मस्कतला पोहोचल्या पोहोचल्या कन्यारत्न कानात म्हटले, “मम्मा आम्ही तुझ्यासाठी काहीच नाही आणलेय… गाडीतल्या तुझ्या सिटवर काहीच ठेवलेले नाही हं बुके वगैरे !! ” :)

मनात आल्या पुढच्या ओळी, ” कुछ रिश्ते बदलते नही है कभी ” :)

आयूष्यातलं , कॅलेंडरातलं एक पान उलटलं… पण कुठलिही हुरहूर न लावता…. नवी उमेद, नवी जिद्द, नव्या आशा सबकुछ है…. :) … माझ्या मुलांमधे मलाही एक विश्वास निर्माण करायचा आहे, ” फिकिर नॉट… हम है ना!!” ….

काल-आज आणि उद्याचे एक वैचारिक आवर्तन सुफळ संपुर्ण झालेय :) येणारे नवे वर्ष जगायला मी तयार आहे…

एक महत्त्वाचे विसरून चालणार नाहिये…

तुम्हा सगळ्यांनाही येणाऱ्या नव्या वर्षाच्या अनेकोनेक उत्तमोत्तम शुभेच्छा…. सगळी स्वप्न, अपेक्षा, आशांची पुर्तता होवो, जो जे वांछिल ते ते सगळे प्रत्येकाला मिळो ह्याच सदिच्छा !!! :)

शंकऱ्या….

काल तुझी जाम आठवण आली …. जाम म्हणजे जामच…. आता म्हणशील ना ’हा जाम शब्द कुठला??’ … हा आम्ही तेव्हाही वापरायचो, तू होतास तेव्हा… तुझ्यासमोर त्याला ’फार’ असे म्हणायचो…. शब्द महत्त्वाचा नाहिये रे….. काल ’जाम’ आठवण आली , नेहेमीच येते पण काल खरचं I missed u…. काल तुझा वाढ्दिवस होता….. गेलास सहा वर्षापुर्वी तेव्हा बहुतेक ७४ वर्षाचा होतास तू….. काल ८०चा झाला असतास…..

शंकऱ्या…. शंकर रामचंद्र घमंडी…. किती चिडवायचे मी या ’घमंडी’ आडनावावरून, म्हणायचे तुमच्या नावातच घमंड आहे…. तूझ्या ऐवजी मामा उत्तर द्यायचा नेहेमी, ’कुळकर्णी’ कुठलं चांगलयं … चौकात ’ए कुळकर्णी’ असं ओरडलं तर दहा जण धावतील, आडनाव हवं आमच्यासारखंच….. :) … तू बोलायचा नाहीस तेव्हाही , मिश्किल भाव चेहेऱ्यावर ठेवत तू चालू द्यायचास आमची जुगलबंदी!!!! मग काहितरी एक भन्नाट मार्मिक वाक्य बोलायचास की सगळे्च गप्प व्हायचे!!

असे तरी गप्प करायचास नाहितर रागावून तरी…. काय टाप होती कोणाची तू रागावलास की बोलायची??? तुझा तो जमदग्नीचा अवतार पाहिला की भले भले गप्प व्हायचे…. मग आजी म्हणायची ,” अगं आतातरी निवळलेत, पुर्वी तर आणि कडक होते हे!!!”सगळे तूला घाबरून असायचे असे नाही म्हणणार पण मी, आम्हा सगळ्यांना विलक्षण आदर आणि प्रेम होते तुझ्याबद्दल…. ’होते’ म्हणू की ’आहे’ म्हणू….. आहेच म्हणते….. हो आहेच!!! आम्ही सगळे जमलो की, “आठवतं तेव्हा बापू असे म्हणाले होते.. ” हे वाक्यं दर दोन-तीन वाक्यांनंतर पुर्णविरामासारखं येतचं!!!

सगळे तूला ’बापू’ म्हणायचे, म्हणतात…. ’शंकऱ्या’ म्हणायला धजावणारी मीच….. मला तू दिला होतास तो अधिकार…. पुलं चे असामी पहिल्यांदा ऐकले ते तुझ्याच पलंगावर बसून…. इथे “तुझ्याच पलंगावर” हे महत्त्वाचे…. ईतर कोणी निदान तुझ्यासमोर तरी हा पराक्रम करायचे नाही…. ईगतपुरीला लहानपणी मी झोपायलाही बरेचदा तुझ्या मच्छरदाणीत यायचे… तू येऊ द्यायचास, ’ताई वळवळ करत नाही झोपली की..’ असे तू ईतर नातवंडांना सांगायचास, मग मी त्यांना तू झोपण्याआधि मला एकटीला सांगितलेली तुझ्या लहानपणीची आठवण सांगायचे….जाम स्पेशल आहोत आपण असं वाटायचं मला तेव्हा!!! अनेकदा वाटलं , “बापूसाहेबांची नातं का तू!!!” असं लोक विचारायचे तेव्हा दरवेळेस वाटलं तसं….असामि ऐकल्यानंतर तूला मी एकदा ’शंकऱ्या’ अशी हाक मारली होती आठवतं, आजीच्या हातातून भांड निसटायचं बाकि राहिलं असावं किचनमधे….. तू हसून म्हणालास, ” कर्ट नव्हे बेबी शरयू स्कर्ट स्कर्ट :) ” तेव्हापासूनची आपली मैत्री पक्की होती….. तुझा कप्पा आवरणे हा एक काय नाद होता मला राम जाणे… मी आवरणार, तुझी कागदपत्र हरवणार हे नित्याचे…. ’झंडू बाम’ हा प्रकार तर किस्सा आहे, रोज न चुकता ते हरवायचे, मग तू रागावायचास आणि मी तुझ्यावर रागावायचे!!!

तुझा राग कित्येकदा आलाय तसा, मामाने दिलेले फटाक्याचे पैसे तू काढून घेतलेस तेव्हा रागावले होते मी तुझ्यावर… प्रचंड त्रागा केला होता,  मी जे जे बोलले ते घरी समजले आणि आश्चर्य म्हणजे मला कोणीच रागावले नाही…. प्रतिकूल परिस्थीतून शिकत तू एका शाळेच्या मुख्याध्यापकापर्यंतचा केलेला खडतर प्रवास, त्यामूळे पैसे जपून वापरावेत असे असणारे तू्झे विचार असो…. की राजकारण, समाजकारण, कायदे, ईतिहास, साहित्य अनेक अनेक क्षेत्रातला तूझा व्यासंग असो आम्हा नातवंडांना हळूहळू जाणवणार, समजणार, उमजणार आहे हे तूम्ही ओळखून होतात…. काहिही असो, पण जशी मी मोठी होत गेले, तूझ्या स्वभावाचे बारकावे समजत गेले!!! लहानपणी तूझा जोरात ओरडण्याचा आवाज ऐकून जो काही धाक कधी वाटला असेल पुढे तो ही वाटला नाही… उरला तो आदर!! तूझ्या स्वभावात दरारा आहे पण त्याचबरोबर एक अत्यंत मिश्किल, खोडकरं मुलं लपलेलं आहे तुझ्यात , एक अतिशय प्रेमळ व्यक्ती आणि अत्यंत हळव्या मनाचा तू मालक आहेस हे उमजत वयाची २० वर्ष पार करावी लागली मला!!!

माझी आई तुझी सगळ्यात लाडकी, ती श्रीदेवीसारखी दिसते असं तू म्हणाला होतास आठवतयं , काय हसलो होतो आम्ही सगळे…. मग मी तूला हळूच विचारले होते, “बापू श्रीदेवी कोण माहितीये ना तुम्हाला?” :) चाट पडले होते मी तूझे उत्तर ऐकून,” ती गं मि.ईंडियातली नटी :)” …. तूझे हे रूप नवे होते…. मोजकचं बोलायचास तू…. आयूष्यच आखिव रेखीव होतं तुझं…. अलिप्त असायचास तरी आमच्यात असायचास….. की तूझ्यातल्या विद्वत्तेची जाण असल्यामूळे आम्ही एक अंतर राखायचो तुझ्याशी राम जाणे!!! आजीशी अजूनही मनमोकळं बोलतो आम्ही, तुझ्याशी संवाद व्हायचा मात्र हे नक्की!! नुसता नावाचा ’बापू’ बाकि गांधिजींशी कूठलेही साम्य नव्हते तूझे, राजकारण हा शब्द आला आणि, “एकजात हरामखोर सगळे.. ” अशी तू सुरूवात केलीस की फार आवडायचे मला, कारण या सुरूवातीनंतर तू शिवाजी महाराज, औरंगजेब, ज्ञाने्श्वरी, पासून ते आजकालचे कायदे, राजकारण, राजकारणी, ईतिहास भुगोल अश्या अनेक अनेक विषयांवर बोलत रहायचास…. आम्ही ऐकत रहायचो, कोण सोडतेय ती मेजवानी!!!

आठवण येते तूझी खरचं खरचं खूप….. माझी ही भारतवारी होण्याआधि तू स्वप्नात आला होतास माझ्या, म्हणालास मामाला सांग काळजी करू नकोस!!!… गेल्या सहा वर्षात दुसऱ्यांदा स्वप्नात आलास, तू गेलास असे कधी वाटतच नाही रे पण!!मामाला सांगितले तर मामा म्हणाला, “मनी वसे ते स्वप्नी दिसे” म्हटलं असेलही तसेही असेल पण तू मनात तसाच आहेस हे पक्कं, आणि रहाशीलही तसाचं!!! तू लहानपणी सांगितलेल्या ध्रूवबाळाच्या गो्ष्टीसारखा, अढळ आम्हा नातवंडांच्या मनोराज्यात…..

तूला आठवतेय एकदा मला गावाहून यायला उशीर होणार होता, मी नासिक-रोडला जाण्यापेक्षा गावात उतरले आणि तूझ्या घरी आले रहायला…. रात्री दिड वाजला असावा पोहोचायला, तू चादर झटकून मच्छरदाणी लावून ठेवली होतीस, मी तूला विचारलेही, “वर्षानूवर्षे बघतेय बापू , मच्छरदाणी लावायचा कंटाळा नाही का हो येत तूम्हाला? ” आता जाणवतेय…. तूझी मायेची, प्रेमाची पद्धत होती ती…. न बोलता, न जाणवू देता छत्र धरलेस तू आमच्यावर सतत!!! माझ्या दहावी- बारावीच्या रिझल्ट्स नंतर तू लिहीलेली पत्रं आहेत अजूनही माझ्या नासिकच्या पेटीत, दर सुट्टीत वाचते मी ते…. शब्द दिसतात ते डोळ्यांना आणि डोक्यावर मायेचा हात फिरतो तूझा!! कोणाला काही बोलत नाही मी…. किंबहूना आम्ही कोणीच कोणाला काही सांगत नाही, बहुधा आम्हा सगळ्यांच्या अस्तित्वातले तूझे असणे आम्हाला सगळ्यांना आकळलेय…..

तूझ्या शेवटच्या वाढ्दिवसाला मी तूला एक बॅग दिली होती, अश्याच एका २३ नोव्हेंबरला मी ऑफिसला दांडी मारून ती तूला द्यायला आले होते, ईशानचा हात धरून चालताना पाहिले तू उभा आहेस पायऱ्यांवर…. मला पाहून म्हणालास, ” ये तुझीच वाट पहात होतो!!!” आजी म्हणालीही, ” तू कळवलं होतसं का येणार म्हणून, हे जेवायला का थांबलेत तूझ्यासाठी? ” मी नव्हतं कळवलं बापू तुम्हाला, मग तूम्हाला कसे कळले मी येणार म्हणून हे विचारायचेच राहिले तेव्हा आणि मग राहूनच गेले….. तूम्ही २६ ला निघून गेलात दुरच्या प्रवासाला… असेच अचानक न सांगता…..

ICU मधे तुमच्या पायांजवळ मी आणि दादा उभे होतो ….. तूम्ही पडलेले आहात पलंगावर म्हटल्यावर मी नकळत तूमचे पाय दाबले…. लहानपणापासूनची सवय आम्हाला ती…. तूमचे पाय कायम दूखायचे….. ते दाबायचा आम्हाला कंटाळा यायचा नेहेमी, पण तूम्ही पुरे आता थांबा असे काही म्हणायचा नाहीत…. मी ही तेच करते मग ईशान दणादण नाचतो माझ्या पायावर…. तूम्ही कायम आठवता तेव्हा!!! मग मी त्याला म्हणते, “काय करणार हेरेडिटी आहे :) ” तूमच्याच स्टाईलमधे!!! त्यादिवशी तूमचे पाय हातात घेतले, किती ओळखीचा होता तो तळवा बापू आमच्या… अजूनही मला तूमचा तळपाय, नखांची ठेवणं आठवतात … ते पाय एका अत्यंत कष्टाळू माणसाचे आहेत आणि तो माणूस माझा शंकऱ्या होता….. एका अपघाताने आ्मच्यापासून अचानक हिरावलेला….

कालच्या वाढदिवसाला तू पुन्हा आठवलास, रडले मी एकटीच!!! तूझे माझे मैत्र बरेचदा जगते एकटीच तसेच पुन्हा एकदा….खूप घटना आठवतात तूझ्या आठवणीबरोबर, हळवे व्हायला होते मग!!! ब्लॉग लिहीतेय ना तेव्हापासून बरेच जण विचारतात तू आधिपासून लिहायचीस का? … मी हसून उत्तर देते, “हेरेडिटी आहे ना :) ….. दोन्ही आज्या, आजोबा , आई, मावशी शिक्षक आहेत माझे!! ” कालच्या बक्षिसाचे नाव वाचले आणि शंकऱ्या तू डोळ्यासमोर आलास, तूझाच अग्रलेख वाचून दाखवणारा….. देशदूत,गांवकरीचा सहसंपादक, संपादक अशी मुशाफिरी आठवली तूझी!!! लिहायचास भन्नाट, खरं खूरं, आडपडदा न ठेवता… कधी हळवं, कधी कणखरं!!!

काल तूला सांगायचे होते रे स्टार माझाने घेतलेल्या स्पर्धेत माझ्या ब्लॉगला, लिखाणाला मान्यता मिळालीये….. शंकऱ्या आता मला कोणी विचारेलही, कसं लिहीतेस?? काय सांगू….. सांगू खरं खरं आमच्या शंकऱ्याचा वारसा आहे हा….. त्याच्याईतके व्यासंग मिळवायला हा जन्म नाही पुरायचा मला….तरिही लिहावेसे वाटण्याची उर्मी त्याने दिलीये मला…. तू आणि बाबा दोघेही लिहीणारे, दोघांची पद्धत वेगळी, पण माझ्यावरचे संस्कार तूम्हा दोघांचे!! परवा बाबांना फोन केला, रिझल्ट सांगायला, त्यांचे पाणावलेले डोळे इथून पाहिले मी….. शंकऱ्या तूलाही झालाय ना आनंद!!!!

काल तूझ्याशी खरंच खूप बोलायचे होते रे… खरंच खरंच….तूझे पाय न कंटाळता दाबून द्यायचेत मला…. यावेळेस १-१०० म्हणेन तूझे पाय दाबताना तर आकडे गाळणार नाही मी लहानपणी गाळायचे तसे… खरचं रे!!!

शंकऱ्या, म्हणं ना बेबी शरयू…………………………………………….

निकाल….

स्टार माझा चे निकाल नुकतेच जाहीर झालेत….

’सहजच’ ला विजेत्यांच्या यादीतले सहावे स्थान मिळालेय!!! खरं तर सकाळी जी-मेलला लॉगईन केले तेव्हा सगळ्यांचे अभिनंदनाचे मेल्स पाहिल्यावर या निकालाची आठवण झाली, आणि प्रत्यक्ष निकाल पाहून मनापासून आनंद झाला!! :)

संपुर्ण यादी इथे आहे…

ब्लॉग माझा-३ स्पर्धा : निकाल आणि विजेते ब्लॉग्स

स्टार माझा तर्फे,ब्लॉग लेखकांसाठी,प्रिय ब्लॉग माझा-३ स्पर्धा घेण्यात आली होती. नुकतेच याचे विजेते जाहीर करण्यांत आले असून विजेत्यांची नावे व ब्लॉग्स खालील प्रमाणे.

विजेते ब्लॉग्ज

१. रोहन जगताप http://www.2know.in
२. प्रभाकर फडणीस www.mymahabharat.blogspot.com
३. सुनील तांबे http://moklik.blogspot.com/
४. नरेंद्र गोळे http://nvgole.blogspot.com/
५. मधुकर रामटेके http://mdramteke.blogspot.com/
६. तन्वी अमित देवडे www.sahajach.wordpress.com

उत्तेजनार्थ ब्लॉग्ज

१. अनघा निगावेकर http://restiscrime.blogspot.com/
२. विशाल कुलकर्णी http://magevalunpahtana.wordpress.com
3. गंगाधर मुटे http://gangadharmute.wordpress.com
४. सुहास झेले http://suhasonline.wordpress.com/
५. विवेक वसंत तवटे http://vivektavate.blogspot.com
६. एकनाथ जनार्दन मराठे http://ejmarathe.blogspot.com
७. सौरभ सुरेश वैशंपायन http://sahajsuchalamhanun.blogspot.com
८. रोहन कमळाकर चौधरी. http://mazisahyabhramanti.blogspot.com/
९. श्रद्धा भोवड www.shabd-pat.blogspot.com
१०. ओंकार सुनील देशमुख http://pune-marathi-blog.blogspot.com/
११. विठ्ठलराजे बबनराव निंबाळकर http://vitthalraje.blogspot.com/
१२. हेरंब ओक http://www.harkatnay.com/
१३. विनायक पंडित http://vinayak-pandit.blogspot.com
१४. मंदार शिंदे http://aisiakshare.blogspot.com
१५. आशिष अरविंद चांदोरकर http://ashishchandorkar.blogspot.com
१६. शंकर पु. देव http://www.shankardeo.blogspot.com/
१७. अमोल सुरोशे http://www.mukhyamantri.blogspot.com/
१८. नचिकेत गद्रे http://gnachiket.wordpress.com
१९. पंकज झरेकर http://www.pankajz.com/
२०. रणजीत शांताराम फरांदे http://zampya.wordpress.com/
२१. श्रेया देवेंद्र रत्नपारखी http://majhimarathi.wordpress.com
२२. जगदीश अशोक भावसार http://chehare.blogspot.com/
२३. मीनल गद्रे.http://myurmee.blogspot.com/
२४. शंतनू देव http://maplechipaane.blogspot.com/
२५. विद्याधर नीलकंठ भिसे. http://thebabaprophet.blogspot.com
२६. प्रवीण कुलकर्णी http://gandhchaphyacha.blogspot.com
२७. नचिकेत कर्वे http://www.muktafale.com
२८. जयश्री अंबासकर http://jayavi.wordpress.com/
२९. कविता दिपक शिंदे http://beautifulblogtemplates.blogspot.com
३०. परेश प्रभु http://www.marathipatrakar.blogspot.com/

दिड दोन वर्षाचा ब्लॉग कारकिर्दीत, मला लॅपटॉपवर काम करताना बघूनही चिडचिड न करणाऱ्या माझ्या नवऱ्याचे आज मला आभार मानायचे आहेत!! मला सातत्याने विषय पुरवणारी माझी मुलं , कायम प्रोत्साहन देणारे माझे आई-बाबा, बहिण,आजी, मामा सगळ्यांचे आभार!! स्टार माझाचे आणि परिक्षकांचेही विशेष आभार!!

या ब्लॉगवर प्रेम करणारे (किंबहूना या खर्डेघाशीला सहन करणारे) वाचक आणि ब्लॉगमूळे मिळालेले अनेक मित्र-मैत्रीणी यांचे मनापासून आभार!! तुम्ही सगळे आहात म्हणून ब्लॉगचा कोंबडा त्याचा तूरा मानाने मिरवतोय!!

तरिही यादीत स्वत:चे नाव शोधताना नकळत श्रीताई, हेरंब, रोहन, विद्याधर कुठे आहेत ते आधि शोधले जात होते…. श्रीताईचे नाव दोन्ही याद्यांमधे नाही हे पाहून सखेद आश्चर्य वाटतेय!!! हेरंब, रोहन , विद्याधर, नचिकेत उत्तेजनार्थ म्हणून पाहून देखील आनंद की आश्चर्य ह्या संमिश्र भावना मनात आहेत!!

परिक्षकांचे मतं आणि आपले वैयक्तिक मत यात अंतर असणारच असे जरी मान्य केले तरी माझ्या यशात काहितरी सुटलेय हा विचार मनात कायम रहाणार आता!!

सगळ्या विजेत्यांचे मन:पुर्वक अभिनंदन!!!