नको वाटते….

कश्याकश्याने झाल्यात जखमा,
तपशीलात शिरणे नको वाटते….

जखम भरली खपली धरली,
उचकटून बघणे नको वाटते….

भीष्माची शरशय्या काटेरी,
इथे थांबणॆ नको वाटते….

अश्वत्थाची भळभळ भाळी,
रक्त वाहणे नको वाटते….

या दु:खाचे भाग किती,कोणाचे दान किती,
हिशोबात रेंगाळणे नको वाटते….

आठवण विळखा विषवल्लीचे डंख,
घुसमट गाणे नको वाटते….

मुक्तमोकळी तान ओठी, गगनभरारी पंखांची ,
जमिनीशी खूरडत जाणे, आताशा मग नकोच वाटते !!

कवितेचं गाव…

ते रस्ते, ती वळणं सगळं जूनं जूनं होत गेलं ,
कित्येक वर्षात तिथे जाणं झालच नाहीये खरंतर….
आणि
माझी कविता मात्र तिथेच सापडतेय ….

ऋतू बदलणं सवयीचं झालं कधीतरी ,
वाऱ्यापावसाचा कोवळा शहारा जरा फिकटलाच तसा…
तू आणि मी तसे भेटत नाही हल्ली हल्ली,
तरीही
माझी कविता मात्र तिथेच रहातेय ….

नव्या बदलांचं वावडं नाही तिला तसं,
माझ्याकडे येते ती अधेमधे… पाहुण्यासारखी …
नव्या गावी करमत नाही सांगणाऱ्या वडिलधाऱ्यासारखी,
परतून जाते मग आठवणींच्या गावी….

आपल्या पाउलखूणांचा मागोवा काढत ,
पावलांचे उमटलेले पुराण ठसे सांगत….
पुनश्च एकदा
माझी कविता तिथेच रमतेय  ….

देवळाच्या पायरीवर,
हात हातात घेऊन आपण पुढे निघालो….
चिरेबंदी दगडाची ती पायरी आहे जिथे ठाम,
तिथेच…
माझी कविता ’अजूनही’ तिथेच रहातेय !!

स्मायल्या, स्मायल्या आणि स्मायल्या :) :)

’ओ मेरे दिल के चैन ’ आणि काही स्मायल्यांचा
whatsapp ला मेसेज ….
आणि
ऑफिसचं काम करू दे बघू…रोमान्सला वेळ नाहीये गं ,
स्मायल्यांनीच वेढलेलं उत्तर …

’रोमान्स ’ ??
वापरतो का आपण आपल्या प्रेमाला हा शब्द कधी रे?
आणि
तुला नसेल वेळ तर नसू दे ,
माझं मला लिहीत राहू दे….

स्मायल्या स्मायल्या आणि अजून काही स्मायल्या :)

या स्मायल्यांचं एक बरं असतं …. रडकी असली तरी ’स्मायली ’,
आणि चिडकी असली तरी ’स्मायली ’ :)

मला आवडतात या स्मायल्या … तू आवडतोस तश्या ….
तुझ्याकडेही तर मी रडतानाही ’हसते ’
आणि चिडतानाही …..

हं तर मी लिहीत होते नं माझे मेसेजेस ….

गंमत कशी आहे बघ,
मेसेज लिहीताना उत्तर माहित असते मला…
माझ्याच दुसऱ्या हाताने टाईप केल्यासारखे,
माझ्याच मनात ड्राफ्ट झाल्यासारखे…

म्हणावं तर जरा प्रेडिक्टेबल होतय का रे हे?

तरीही मी लिहीत जातेय,
लिहीत रहाणार ….

जोवर…

समोरासमोर गप्पा न मारता मेसेज टाकला तरी,
तुझ्यामाझ्यात ’अंतर’ येत नाही ….
आणि मेसेज वाचतानाही ,
तुझा चेहेरा वाचता येतोय मला….

माझ्या बोलण्यात तुझी वाक्य ,
आणि
माझ्या हालचालीत तुझी लकब…
माझ्या भाग्यरेषेवर तू,
आणि
तुझ्या भाग्यरेषेवर माझं नाव सापडतय मला…

बघ बघ झालच सगळं रोमान्टिक वगैरे…

रोमान्सला वेळ नसू दे रे,
नसतोच वयाच्या या टप्प्यावर…
पण
वयाच्या याच एका टप्प्यावर,
माझ्या ’असण्यातच ’ तू असणे ,
आणि नसलेल्या वेळाची सारखीच खंत दाटणे….
मिळालेला वेळ असा क्षणाक्षणात जगणे,
स्मायल्यांच्या भाषेतदेखील सारं सांगता येणे…

मस्तच आहे नाही का रे ?

वेळ नसलेल्या रोमान्सचं इतकं आणि असं रोमान्टिक असणं…

आणि हो त्या पूर्णविरामाच्या….

स्मायल्या, स्मायल्या आणि स्मायल्या :) :)

या जन्मावर …..

गेला पुर्ण महिना आधि मुलगा आजारी आणि मग तिच्या मानेचं दुखणं , ती वैतागली होती अगदी . मुलाला बरं नाही मग मन अगदी हळवं झालेलं, त्यातच एरवी अगदी दुर्लक्ष करावे इतपत मुर्ख असे काही भलेबुरे अनूभव…. तिने जशी हार मानली .

मानेच दुखणं आलं काय म्हणायचं…. हाहा म्हणता वाढलं प्रचंड!! अगदी बसवेना आणि उठवेना…. बरं मानेला झटके न देता आपल्याला बोलताच येत नाही हा नवा साक्षात्कार त्या दरम्यान झाल्याने, तीची बोलती बंद झाली अगदी :) … या संधीचा तसं पहाता घरच्यांना आनंदच झाला असता पण तीची परिस्थीती पहाता तो त्यांनी खूप बडबडून व्यक्त केला नाही इतकेच :)

हळवं मन वेडेपणा करण्यात पटाईत… कशाला महत्व द्यावं नं कशाला  “खल्लीवल्ली ” (आमच्या अरेबिक मधे  “गेले उडत” :) )म्हणावं याचं भान विसरलेलं :( …. मळभ मनावर आलेलं…. आवसं जशी सारी !!! काळी काळी… कुंद कुंद वातावरण….

डॉक्टरांच्या वाऱ्या आणि औषधांच्या वेळा आलेच मग ओघाने !!

एक सकाळ, उठताना तिला अंमळ उशीरच झाला… होणारच होता… उठून लागली ती तयारीला, मुलं जायची होती नं शाळेत…. तोच ’सरप्राईज’ चा नारा कानावर पडला… मुलं शाळेची तयारी करून कधीचीच तयार बसलेली :) एरवी हाका मारूनही लवकर न उठणारी मुलं, आज बाबाच्या एका हाकेत उठून अजिबात आवाज न करता आवरून तयार होती…. हा गोड धक्का कमी वाटावा तर काही वेळातच ऑफिसला गेल्यानंतर, दर दोन तासानी नवरोजींचे येणारे फोन सुरू झाले. गोळ्या घ्यायची आठवण नवरोजी न विसरता देत होते.

“तू मला फोन करत तर नाहीसच पण मी केला तर घेतही नाहीस, येव्हढं काय काम असतं ऑफिसमधे ???  ” हा बायकोमंडळाचा सार्वजनिक मुद्दा तिच्याहीकडे आहेच… पण या आजारपणाच्या दिवसात तो पार धुवून निघत होता. सकाळी सगळं काम आवरून बाहेर पडणारे घरातले बाकिचे मेंबर्स , ’तुम्हाला माझ्या कामाची कदर नसते ’ वगैरे तिचे स्वत: दमल्यानंतरचे आरोप बिनबूडाचे ठरवत होते :)

नेहेमी ’चटपटं आणि यम्मी ’ जेवायला दे हा हट्ट असणारी मुलं , “मम्मा आम्हाला वरण भात खायचाय ” असे समजूतदारपणे सांगून आईच्या डोळ्यांच्या कडा ओलावत होती.

सगळं तसच चाललं होतं जे एखाद्या साध्या ’सुरळित’ चालणाऱ्या घरात चालायला हवं !!! पण हे ’सुरळित’ चालणंच यावेळेस तिला विचारात पाडत होतं …. किती गृहित धरलेलं असतं ते आपणं …. लहानशी पिल्लं ,आईला काम पडू नये म्हणून स्वत: स्वत:च काम आवरताना पहाणं हा भाग्ययोग असावा, हा सोप्पा विचार मनात डॊकावत होता !!!

होता होता बरी झाली ती… मित्रमंडळाने एकटं पडू दिलं नाही आणि जपण्यात घरचे कमी पडले नाहीत :)

मनावरची आवस दुर होतं चंद्राची कोर आकार वाढवत होती….

महिनाभर घराबाहेर न पडता आलेले तीचे कुटूंब मग किराणा घ्यायच्या निमित्ताने मॉलच्या आवारात शिरले… तिला आता मान हलवता येत असल्याने, बोलताही येउ लागले होते…. :)

सगळं ’सुरळित ’ …. म्हणजे अगदी आपल्याला गाडी पार्क करायची असल्याने कोणी तरी त्यांची गाडी अगदी हुकूमी रिव्हर्स घेत असावे, पार्किंगची समस्या हा प्रश्न आपल्याला न पडण्याची खबरदारी घेतल्यासारखे ….. बाहेर सुरेख गार हवा असावी…. आपल्या मनातले त्रासदायक  विचार तीने होळीच्या आगीत मनातल्या मनात टाकलेले असावे….

’ती’ कितीतरी दिवसांनी मनापासून हसली :)

नवरोजी आणि मुलं , “आम्ही आलोच ” म्हणून कुठेतरी गेली तिची …. ती आपली सामानाच्या रांगामधून फिरत होती… स्वत:च स्वत:शी संवाद साधत… “महिला दिन”शब्दाचा , स्त्रीमूक्ती वगैरे उहापोहाचा अर्थ स्वत:शी लावत तीने नेहेमीची खरेदी केली.

गाडीपाशी परत पोहोचली ती, नवरा आणि मुलं अचानक कुठूनतरी प्रकटले…. तीने हसून विचारलेही, “काय टपून बसले होतात का कुठे मी यायची वाट पहात ?? ” :)

मुलं गाडीत बसली आणि ती तिच्या जागेकडे वळली… तिथे असलेली सामानाची पिशवी पाहून तिने प्रश्नार्थक नजरेने त्या तिघांकडे पाहिलं , ते पुन्हा ओरडले  “सरप्राईज “ :) ….त्या पिशवीत काय होतं, सोन्याचा हार बिर …छे, मुळीच नाही … त्यात होतं एक सरप्राईज :) .. या फोटोतलं …..

खूप मोठं नाही… छोटसं…. त्या मॉलमधल्या गेल्या दोन तीन चकरांमधे तिने उचलून उचलून पाहिलेलं आणि  किंमत पाहून नेहेमीप्रमाणे परत ठेवलेलं. :) … साधीशी आवड तिची, तिने न उच्चारलेली न उल्लेखलेली ….. तिच्या घरच्या मंडळींनी कधी तरी लक्षात ठेवलेली :) …. ती खुश होत होती ….. ती पुन्हा ’ती’ होत होती… हसणारी, खुश होणारी आणि हो मान हलवत बोलणारीही :)

गाडीमधे गाणं लागलं तितक्यात , “तेरे जैसा यार कहा “  ….. सगळं ठरलेलं म्हणजे … गाणं ठरलेलं, गिफ्ट ठरलेलं …. मुख्य म्हणजे ती आपली आहे , सध्या नाराज आहे, तिला हसवायलाच हवं हे पक्कं ठरलेलं :) ….

“मेरी जिंदगी सवारी, मुझको गले लगाके

बैठा दिया फलकपें, मुझे खाक से उठाके….

यारा तेरी यारी को, मैने तो खुदा माना ” …….. :)

तिचा नवरा गात होता….तिच्यासाठी :)

एकही शब्द खोटा नव्हता … सगळं साधंस, प्रामाणिक :)

गाडी घराकडे धावत होती…. गाणी एकापाठोपाठ एक बदलत होती…. मुलं बोलत होती, हसत होती, खेळत होती, दंगा करत होती…..

एक  ” स्त्री ” एक महिला वगैरे विचारांच्या पुढे ती एक व्यक्ती, एक बायको, एक आई म्हणून क्षणोक्षणी तृप्त होत होती…. घरच्यांनी गिफ्ट दिले म्हणून का, ते आजारात काळजी घेत होते वगैरे म्हणून का ? तर नाही…. पण त्यांना तसे करावेसे वाटले म्हणून :)

मोठ्या मोठ्या वल्गना करताना , छोट्या छोट्या गोष्टींकडे दुर्लक्ष होते आणि जीवनातला आनंद हरवून जातो हे सत्य तिला पुन्हा सापडले होते.  मनात आनंद तृप्त असेल तरच तो ओसंडतो आणि ज्यांच्याकडे दु:ख असते ते दु:खच वाटणार जगाला, हा विचार मनाच्या कोपऱ्यात हरवलेला जणू :( … तोच विचार तिला पुन्हा गवसला आज …..”आयडियल” म्हणजे काय याचा नेमका हिशोब चोख समजला पुन्हा  :)

गाडी तिच्या मार्गाने घराकडे निघाली होती… ती पुन्हा परतत होती तिच्या घरी :) ….

खिडकीच्या काचेतून पौर्णिमेचा तेजस्वी पुर्ण चंद्र तिच्यासोबत निघाला होता :) …. मनात एक सुर निनादत होता….. “या जन्मावर या जगण्यावर शतदा प्रेम करावे ” :)

गहन बुडबुडे..शेंडा ना बुडूख…

गाढ झोपलेय मी….

माझ्या डोक्यात कोण्या एका कथेतली दोन पात्र बोलताहेत आत्ता…. ते नवरा-बायको आहेत, भाऊ भाऊ आहेत, भाऊ बहिण आहेत की मित्र मैत्रीण आहेत मला समजत नाहीये…. असुदे!!! काहितरी नातं आहे दोघांत आणि मनातलं सगळं एकमेकांना सांगताहेत तेव्हा मैत्री नक्कीच आहे त्यांची….. एकजण आपल्या आई वडिलांवर किंबहूना साऱ्या जगावरच हा काही कारणाने जरासा नाराज वाटतोय….आणि दुसरा जो कोण आहे तो पहिल्याचे म्हणणे शांतपणे ऐकतोय, त्याला मोकळं होऊ देतोय असा काहिसा त्या कथेतला प्रसंग घडतोय….

पहिला म्हणतोय, ” नको नको होतात कधी कधी या आठवणी अगदी…. त्रास देतात नुसत्या… मनाच्या दारावरच्या त्यांच्या वारंवार येणाऱ्या धडका नकोश्या होतात आताशा… वाट्तं साऱ्या घराची जशी साफसफाई करतो ना आपण तसा या मनाचा कानाकोपरा स्वच्छ लख्ख घासुनपुसून साफ करावा….. जुन्या आठवणींची लोंबकळलेली कोळीष्टक पार काढून फेकावीत…..इतकच काय तर चक्क व्हॅक्युम फिरवावं मनात, काय अडकलेल्या,साठलेल्या, मुरलेल्या त्रासदायक आठवणी असतील तर त्यांचही समूळ उच्चाटन झालं पाहिजे!!! मग त्या अगदी जन्मदात्यांच्या असोत की भावंडांच्या…”

दुसरा किंवा दुसरी म्हणतेय, ” मान्य आहे रे मला… समजतेय तुझी घालमेल… पण आईवडिल म्हणजे काही आठवणींची धुळ का रे वेड्या…. अरे त्या तर उन्हापावसापासूनच नव्हे तर जगातल्या अनेक प्रकारच्या धूळीपासुन आपल्याला वाचवणाऱ्या संरक्षक भिंती आणि छतं नाही का….. भिंती आणि छप्परच ओढून काढणारे कोणते रे व्हॅक्य़ुम असते??? ”

पहिला पुन्हा एकदा, ” बरोबर आहे तुझे…. अरे पण आईवडिल म्हणजे संरक्षक भिंती म्हटलं तर जेव्हा आम्ही आईवडिल झालो तेव्हा आमच्या मुलांसाठी आम्हिही याच भुमिकेत शिरणार की नाही…. मग तेव्हा आधिच्या भिंतींनी ताठपणा सोडून जरा मागे नको का सरकायला?? की रहाणार ते तिथेच तसेच, त्याच भुमिकेत ?? अडचण नाही का होणार त्यामुळे….. अरे आधिच्या भिंती मागे सरकल्या, विस्तारल्या तरच मोकळेपणा येणार नाहितर घुसमटच ना सगळी!!!!”

माझी झोप उडतेय हळूच…. जराशी जाग आल्यासारखी वाटतेय…. मगाच्या संभाषणातले काही दुवे हाती लागताहेत…. स्वच्छता, व्हॅक्य़ुम…. भिंती… घुसमट ऐसाच कुछ तो याद आ रहा है!!!

झोपेचा अंमल अंमळ आणि थोडा कमी होतोय…. वरचे सगळे शब्द हे उद्या करायच्या घर साफसफाईबद्दल नाहित…. तर मी न लिहिलेल्या पण माझ्या नकळत कधितरी डोक्यात शिजत असलेल्या कुठल्या तरी कथेतली अनोळखी पात्रांच्या संवादातली आहेत इतपत समजतेय आता…. गहन आहेत की हे संवाद :) ….. मी हे संवाद वगैरे भानगडीत अडकलेय आणि माझ्या स्वत:च्या घरातले इतर पात्र मात्र गाढ झोपलेले आहेत आत्ता, त्यांच्या वाट्याची स्वप्न पहात :) …. या दोन अनोळखी लोकांनी आणि त्यांच्यातल्या संवादाने माझ्या झोपेचे खोबरे केलेय आता…. म्हणजे त्यांचे संवाद गहन बिहन ठीके पण हे असले जडं संवाद बोलणारी पात्र माझ्याच स्वप्नात का, एरवीही खून, मारामाऱ्या चोऱ्या होतातच स्वप्नात, पण आज हे प्रकरण नवे ??? क्यूँ??? या प्रश्नाचा ससेमिरा लागलाय आता…कूस बदला आणि विचार करा आता….. मला झोपायचेय परत….. नो जागरण!!!

असे ना रात्रीचे किती वाजलेत हे ही माहित नसते … अर्धवट जाग आणि बऱ्यापैकी पेंगलेले डोके आणि मन, मग स्वस्थ बसावे ना….. ते नको… कुठल्या तरी विचाराचा उंदीर उगाच डोक्यात खूडखूड करणार…. त्या उंदराचा मग स्पायडरमॅन होणार… विचारांच्या धाग्यांना लोंबकळणार….

काहितरी कुठलं तरी जुनपानं अडगळीतलं काहितरी अंधूक आठवतय  …. तेव्हा कोणितरी दिलेला आधाराचा हात आठवतोय…. झोपेत मग वाटणार , औदासिन्याच्याही अनेक छटा असतात नाही, कधी आपण आपले सावरतो कधी इतर कोणी आपल्याला सावरते… मळभं हटतं हे मात्र खरं…. प्रकाशाची तिरीप साऱ्या काळ्या सावल्यांना वाकोल्या दाखवत आत झिरपतेच…. दरवेळी ती तिरीप शोधायची, इतकं सोप्प आहे सगळं!!! (हाय की नाय गहन षटकार… :) )

पुढे….. (म्हणजे झोपेतल्या झोपेतच गाडी पुढे :) )

आज एक नवा शोध लागलाय… गेले आठ वर्ष मी ओरड ओरड ओरडतेय, की मुलांना चप्पल घालताना आपण एक चप्पल पुढे करावी आणि मुलं नेमका दुसरा पाय पुढे करतात….. नेहेमी मग आपण ओरडावे “नेमका चुकीचा पाय पुढे करतात ही मुलं, अगदी कायम…..हा नाहीsss तो पाय” किंवा मग सरळ आपण हातातली चप्पल खाली ठेवून दुसरी उचलावी….. आज एकदम विचार चमकला, मुलं माझंच तर प्रतिबिंब आहेत…. ते चूकीचा पाय पुढे करत नाहीत तर ते माझ्या समोर असल्यामूळे माझी उजवी बाजू त्यांच्या डावीकडे असते इतकेच…. मग ते जेव्हा उजवाच पाय पुढे करतात तेव्हा मला ते उलट वाटते…. मज्जा आहे, म्हणजे मुलांचे मुद्दे पहायला मला निदान मनाने तरी समोरच्या बाजूला जायला हवे…. म्हणजे मलाही त्यांचे उजवे उजवेच दिसेल…. य्ये… आवडला हा शोध… :)

झोपेतच कष्टाने डोळे उघडावे आणि मुलांच्या अंगावर चादर व्यवस्थित करावी….

आता झोपेचा अंमल अजून कमी झालाय असा जो समज झाला होता तो खोडून काढलाय कष्टाने नुकत्याच उघडलेल्या डोळ्यांनी, कारण ते चटकन मिटताहेत… विचारांचे कनेक्शन तेव्हढे काढले की डोक्यातही अंधार होईल…. अंधारात कसे झाडं बिडं हलत असतातच, वारा वहातच असतो .. आपल्याला पडतो का काही फरक… आपल्याला कसे ’आप मरे दुनिया डूबी’ अवस्था असते ना ती… तसेच पडू देत मेली काही स्वप्न बिप्न, हमको कुछ लेना देना नही उनसे….

तेव्हा झोपायसाठी डोळे मिटलेत…. आता पुढे…..

कधी कधी वाटतं… कधी कधी काय कायमच वाटतं, रात्री झोपेत ज्या विचारांच्या साखळ्या होतात त्यांची पोस्ट होऊ शकते…. झोपेतेच ती होतेही… सकाळी सुर्य उगवतो आणि पोस्ट मावळते…. अ की ठ आठवत नाही…मग जाम दु:ख होतं एकदम ….. आजचं तसं होत नाहिये…. मला अंधूक आठवताहेत विचार…. मगर म्येरेको झोपनेका है…. क्या करू???  असे विचार करणाऱ्यांचं बरं असतं नाही , कुठला तरी बुडबूडा येतो विचाराचा त्यालाच पकडायचं…. त्यावरच आणि थोडा विचार करायचा… आणि बनवायचा ’वैचारिक बुडबूडा’ …. मग तो असा मस्तपैकी द्यायचा सोडून वाचणाऱ्याच्या डोक्यात… बसं म्हणायचं तू पण विचार करत :)

हाहाहा… हा वरचा बिनडोक विचारही एक ’वैचारिक बुडबूडा’ नाही तर काय आहे दुसरं….. ’बुडबूडा’ हा शब्द तसा अजिबात सुंदर नाहिये….. पण असा मस्त साबणाचा फेस असावा, त्यातून अनेक बुडबूडे निघावेत….. लहानमोठे… चौफेर वहावेत…. वेगवेगळ्या दिशांना…. एखादा अलगद हाताच्या तळव्यावर विसावावा….. एखाद्यातून सुर्याच्या किरणाने आरपार लखलखावे तर एखाद्यात क्षणभर इंद्रधनू चमकावे…. एखाद्याच्या मागे मात्र कितीही धावले तरी त्याने मात्र आपल्याला सफाईदार चूकवावे…. आनंदाच्या उकळ्या म्हणा की दु:खाचे कढ , सगळ्याचेच बुडबूडे…..

हाय रे कर्मा आज हे असे काय विचार येताहेत…. फूंकर घालते या बुडबूड्यांवर… आणि झोपते आता……

……………………………………………………………..

…………………………………………………………………..

सकाळ…..

सुर्य उगवलाय, पोस्ट अर्धीमुर्धी हाती लागलीये…… आज अजून एक गैरसमज दूर होतोय, कारण कधी नाही ते गाढ झोपेतले गु्ढगंभीर असे (माझ्यामते ;) )काही विचार आठवताहेत….. म्हणजे ज्या ’विचारांच्या’ पोस्ट कराव्या अशी माझी भ्रामक कल्पना होती, ते जरा जास्तच गहन बुडबूडे निघाले…. :) हे असलं शेंडा बुडूख नसलेलं काही टाईप करणं म्हणजे वाचणाऱ्याची सोशिकतेची मर्यादा तपासणं आहे….. काहितरीच अगम्य, अतर्क्य, अलंकारिक (कोण आहे ते जे ’चमत्कारिक’ असं वाचतयं !!! :) ) आहे हे प्रकरण……

छे छे छे…. इथून पुढच्या पोस्ट्स व्यवस्थित जागेपणी लिहिणार, म्हणजे ’अपने पुरे होशोंहवास में ’ वगैरे….. उद्याला काही हलकंफूलकं सुचलं तरच लिहीन आता (तोवर सहन करा ही पोस्ट ;) ) ……

एक’क’ …..

सहज येणारे विचार काव्यात बांधणे सोपे नक्कीच नाही… माझ्यासारख्या गद्याशी सुत जमवलेल्या व्यक्तीने तर त्या वाट्याला जाऊही नये… तशी मी जातही नाही….

कधितरी असेच काहीतरी विचार गर्दी करतात जे ना पद्य असते ना गद्य…. मनात हे विचार दाटिवाटी करतात….

आज असेच काहिसे…. कविता किंवा काव्य वगैरे काहिही शोधू नका, मी ही शोधलेले नाहिये…. एकेका ओळींचे विचार म्हणूया हवे तर….

क कूचाळक्यांचा

क कौतूकाचा

क कंटाळ्याचा

क कर्तुत्त्वाचा

क कटूतेचा

क कणवेचा

क कंजूसाचा

क कर्णाचाही

क कहराचा

क कृपाप्रसादाचा

क किचकटही

क कुतूहलही

क कृतघ्नही

क कृतज्ञही

क क्रौयातही

क कारूण्यातही

क कणखरही

क कोमलही

क करडा काळा

क कांचन केशरीही

क किंचितही

क कौशल्यही

क कातरवेळही

क किरणही

क कैकेयीचा

क कौशल्येचा

क कॅब्रेतही

क किर्तनातही

क केराचाही

क केवड्याचाही

क काव-काव ही

क कुहू-कुहू ही

क कसाबचाही

क कलामांचाही

क कलमाचा

क किबोर्डचाही

क नूसता ’क’ म्हणावा की त्याला एकक म्हणावे….. कुठले परिमाण, विशेषण लावावे…. निवडु म्हणतेय आज एकच ’क’ , पहिला नव्हे दुसरा…. आवडेल मला माझ्या नावामागे तेच एक’क’…..

जाता जाता एक’क’ मग असा आठवतो जो मला सांगतो…

क कागदाचा होता

क कॉंप्यूटरचाही झालाच की…  :)

 

ता.क. ही सहजच वरची १०० वी पोस्ट :)