टॅगा टॅगी…………….

गौरी तू कालच टॅगलेस……पण म्हटले येउ देत सगळ्यांचे…….

(खरे कारण हे की एकाच दिवशी दोन पोस्ट लिहिल्या तर माझा ब्लॉग पण चक्कर येउन पडेल गं!!!!! त्याला त्याच्या आळशी मालकीणीची सवय आहे!!!!!!)

****************************************************************

1.Where is your cell phone?

 लेकाला विचारावे लागेल…….

2.Your hair?

तेल लावून चंपी केलीये…..शँपूची वाट पहाताहेत…..

3.Your mother?

विश्वाची चिंता वहातेय….

4.Your father?

रसिक माणुस… (दोन्ही महत्वाचे आहे…रसिकही आणि माणुसही)

5.Your favorite food?

गरम गरम बाजरीची भाकरी आणि खानदेशी भरीत आणि ठेचा……..

6.Your dream last night?

माझी स्वप्न सांगितली तर लोक हा ब्लॉग वाचणं बंद करतील….. (कालच्या स्वप्नात आम्ही एका उंच घरात रहायला गेलो…जिथून खाली उतरायला जिनाच नव्हता त्याऐवजी दोन बोगदे होते….टायरच्या ट्यूबसारखे दिसणारे….बरं मला ’सपने मे एक छोटी सपनी’ पहायची सवय आहे……मी झोपेतच स्वप्न बदलू शकते आणि त्यात काल दिवसा पाहिलेले दोन CID चे भाग लक्षात घेता नक्की कोणाचा तरी खुन केला असेल…….कोण बरे डोक्यात गेलेय गेल्या काही दिवसात???????)

7.Your favorite drink?

 ताक (ताजंच, आणि सायीचंच) हे भारतात, मस्कतला अल-मराईचं……

8.Your dream/goal?

हम बताने में नही करने में यकीन रखते है जानी!!!!!!!

 9.What room are you in?

बेडरूम…..

 10.Your hobby?

सतत बदलत असते पण तरिही बडबड करणे……………..

11.Your fear?

माझा घसा बसलाय आणि मला बोलता येत नाहीये!!!!!!!!!!!!!!!!!

 12.Where do you want to be in 6 years?

 माझ्या नवऱ्याबरोबर आणि मुलांबरोबरच………………..

13.Where were you last night?

अरे माझी कालची पोस्ट वाचली नाहिये का? इथेच होते घरात राखण करत!!!!!

14.Something that you aren’t?

मी मुर्खांबाबत उदार मतवादी नाहिये…..

15.Muffins?

 Not my cup……..

 16.Wish list item?

एक असेल तर सांगू.. (आणि तसाही ते इथे सांगून काय उपयोग…..त्यापेक्षा सरळ नवऱ्याला आणि बाबांना गाठते, कसे!!!!!!!!!!!!!)

 17.Where did you grow up?

मनमाड, नासिक

18.Last thing you did?

मुलांना जेवायला घातले……………

19.What are you wearing?

राखाडी आणि गुलाबी…….(थोडक्यात जे मिळेल ते….अपर्णा ममं!!!!!!)

20.Your TV?

साडे माडे तीन नावाचा प्रकार मुलांना दाखवतोय!!!!!

 21.Your pets?

 नाहीत

 22.Friends?

मोजकेच पण जीवाभावाचे…………….

23.Your life?

जगी सर्वसुखी अशी मी आहे म्हणायला लावणारे……..

 24.Your mood?

 आत्ता मस्त आहे पाच मिनिटानंतरचे माहित नाही……

25.Missing someone?

 हो…..आई-बाबा

26.Vehicle?

 Hyundai Accent

27.Something you’re not wearing?

attitude…….मराठीत माज…..

28.Your favorite store?

१.जिथे रंगांची मुक्त उधळण असेल आणि प्रत्येक वस्तुला हात लावुन पहाण्याची मुभा असेल…….

 २. किंवा मंडई (हसू नका. पण ताज्या भाज्या इतक्या सुंदर लावलेल्या बघणं हे सुद्धा एक सुख असतं. इतका ‘लेटेश्ट’ माल तुम्ही दुसऱ्या कुठल्या दुकानात बघितला आहे कधी? आणि इथे कितीही खरेदी केली, तरी कुणी तुम्हाला विनाकारण खर्चाबद्दल काही म्हणू शकत नाही. आईकडे मी भाज्या घेऊन आल्यावर त्या टेबलभर पसरून नव्या साड्यांकडे बघावं तसं त्यांच्याकडे डोळे भरून बघत बसायचे. ) (गौरी सेम टू सेम)

29. Your favorite color?

 आकाशी, पांढरा, सगळ्या पेस्टल शेड्स…..

 30.When was the last time you laughed?

आज सकाळी…… (कधी नाही ते अलार्म लावून ७ वाजता उठले आणि नवरा म्हणाला तू उठत नको जावूस मग ऑफिसला जावेसे वाटत नाही…………….)

 31.Last time you cried?

कर्क रास आहे माझी……अगदी सन आणि मुन साईन बिईनही तीच……पाट वाहातात डोळ्यात…कशाला हवेत नसते डिटेल्स….आत्ता रडून दाखवू शकते….वेळ पडली तर तितकेच रडायलाही लावू शकते!!!!

(Be aware of खेकडाज….)

 32.Your best friend?

मी स्वत: आणि माझा नवरा……

33.One place that you go to over and over?

सोनाराचे दुकान….. (नवे डिजाईन्स पहायला)

 34.One person who emails me regularly?

कोणबी नाय बा!!!!!

35.Favorite place to eat?

कामत आणि मुमताज महल……

(भारतात सगळे वडापाववाले…तेलकट बिलकट पण चालतात….)

 ****************************************************************

कोणी उरलय का ज्याला आत्तापर्यंत कोणीच टॅगले नाहीये……मग मी त्याला टॅगते…………………..

रात्र वैऱ्याची आहे……………..

रात्रीचे साधारण पावणे अकरा वगैरे………………..नवरा नेहेमीप्रमाणे, ’ मला दिवसभर पीसी ला डॊळे लावून बसावे लागल्यामुळे माझे डोळे शिणले गं!!!!!!!!!!!!!!!!!!!’ चा नारा पुकारून कधीच गुडूप झोपलेला…………….मी मात्र दोन्ही मुलं कधी झोपतील याची वाट पहात त्यांना दटावत पडलेली……………..याच सीनच रोज रिपीट टेलिकास्ट होतय हल्ली आमच्याकडे……………..

मग मुलाला आणि लेकीला ,”हळू बोला रे बाबा उठेल”………….. ही तंबी देत देत त्यांच्या अनेक शंका कुशंकांना (यात लघू आणि दीर्घशंका देखील) मी तोंड देत असते…………….अश्या वेळची माझी हतबलता लक्षात घेता मुलाने चाणाक्षपणे ओळखलेले असते की ही बाई काही रागावत नाही आता………….मग त्याची जिज्ञासूवृती अगदी भरात येते!!!!!!!! आणि सुरु होते अखंड प्रश्नावली……………….

परवाचा सगळ्यात गहन प्रश्न होता, “जगात सगळ्यात पहिल्यांदा Good morning, good night , good afternoon, good evening…असे कोण म्हणाले?” आता हे कोणाला तरी माहितीये का?……मी सांगितले की चांगली लोक असे एकमेकांना म्हणतात. मग उपप्रश्न आला की जसे good morning म्हणजे सुप्रभात,good night म्हणजे शुभरात्री तसेच दुपारला म्हणायचे किंवा संध्याकाळला तर शुभदुपार की सुदुपार वा सुसंध्याकाळ का शुभसंध्याकाळ…..मुळात Good’ हा एकच वर्ड आहे ना मग हा ’सु’ आणि ’शुभ’ चा घोळ कशाला?ते पण फिक्स नाही..कधी म्हणायचे ते!!! काय म्हणुन उत्तर देणार…..उगाच रागावले काहितरी आणि झोपवला दामटून………………..

असाच येतो मग गोष्टीचा तास………बरं या गोष्टींच्या सुरूवातीला श्रावण बाळ अगदी पेटंट…….ही गोष्ट ऐकल्याशिवाय माझा श्रावण बाळ पुढे सरकत नाही…….श्रावणबाळ, दशरथ, शाप, वनवास वगैरे स्पष्टीकरण सुरु असते………….’कावड’ या शब्दाने तर मला ईतके पिडलेय की विचारता सोय नाही…..श्रावणाला उद्योग नव्हता…..आजवर अनेकदा मी त्या कावडीचे चित्र काढलेय…..शेवटी एकदाचा राजा दशरथ श्रावणाला बाण मारतो…तो त्याच्या हार्ट्ला लागतो and then he died……………अशी ती गोष्ट सोप्पी वाटत असताना लेक सांगते, “मम्मा बिचारा श्रावण आपण त्याला vaselline द्यायचे का?”

मग आम्ही हळुहळू लाकुडतोड्या, हिरण्यकश्यपु वगैरे फिरत असताना……मधेच लेक म्हणतो, ” OK आता आजची न्यू स्टोरी सांग…………………..” मग एक न्यु स्टोरी कशीबशी त्याच्या कानात ओतली की तो खुश आणि मीही या विचाराने की हुश्श!!!! सुटले एकदाची!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! पण नाही ना मुळात रात्रच वैऱ्याची आहे नं मग………कुठल्याही बाबतीत आपण दादापेक्षा कमी नाही हे पटवण्याच्या अट्टहासाला पेटलेली माझी लेक दवंडी देते ,” मम्मा आता मला ’डॉगची’ गोष्ट सांग!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

हे सुरू होते मग तन्वीउवाच डॉगपुराण……. बरं हे सगळं होत असताना ’बाबा’ नामक आमच्या खऱ्या गोष्टीतला प्राणी घोरायला लागतो……मग आमची कुजबुजही खालच्या पट्टीत जाते…………….या माणसाला स्वत:च्या घोरण्याच्या आवाजाखेरीज टाचणी जरी पडली तरी झोप disturb होते………………….

पेंगुळल्या डोळ्यांनी आणि कदाचित या गोष्टीनंतर हे दोघं झोपतील या आशेने मी सुरु करते ती कथा!!!!!!!!!!!!!!!! एक किनई डॉग असतो…………………….पण श्रावणापासून ते या डॉगपर्यंतच्या हातघाईत माझे पानिपत झालेले असते आणि मला जाम आठवत नसते की हा डॉग पुढे काय करतो…………..

पण हरायचे नाही या ईरेला मीदेखील पेटते आणि कथा पुढे रेटते, “एक किनई डॉग असतो…………………….तो एका घराच्या बाहेर रहात असतो…..त्या घरात ना एक कॅट रहात असते………………एकदा काय होते मोठ्ठा पाउस येतो मग डॉगला थंडी वाजते तो जातो घराकडे……आणि दार वाजवतो…..टक टक टक….दार उघड बाई दार उघड कॅट कॅट दार उघड………………मग ती कॅट म्हणते थांब मी माझ्या बाळाला आंघोळ घालते…………”……..मग त्या बाळाची आंघोळ, तीटं बीटं, पावडर बिवडर यच्चयावत मेक अप होईपर्यंत चिरंजीव कसाबसा धीर धरतात आणि अचानक बोलतात ,”Mummaa u r cheating her……ही चिमणीची गोष्ट आहे………………”!!!!!!!

पारा चढतो माझा…….हुशार लेकीने ओळखलेले असते आपली माय आता रुद्रावतार धारण करतीये ……ती पण ब्रम्हास्त्र काढते ,” मम्मा टॉयलेटमधे शू करायचीये!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” लेकाला दटावून आम्ही मोर्चा वळवतो……तिथे पोहोचल्यावर तिला साक्षात्कार होतो की आपल्याला शीपण करायचीये……………..मग माझ्या, “झाली का गं????” या प्रश्नाला तिच्या ,” होतेय!!!!” या उत्तराच्या ७/८ फैऱ्या झडतात……….आणि आमचा ताफा परत युद्धभुमीवर येतो!!!!!!!!!!!!!!!!!

ईकडे लेक किलकिले डोळे करून झोपेचे सोंग उत्तम वठवत असतो…….बाबाची अर्धी झोप झालेली असते……………माझ्या मनात विचार येतो याच्या ’पिछले जन्म के राज’ उलगडत गेले तर पुर्वजन्मांची ती साखळी ’कुंभकर्णा’ वर जाउन थांबेल……………..पण मी हे उघड बोलत नाही …न जाणो कुंभकर्ण उठायचा आणि रूप बदलून शंकर व्ह्यायचा आणि तांडव सुरू!!!!! नाहीतर लेक विचारायचा, “Mumma who is Kumbhakarn???????”

माझं ना एक स्वप्न आहे की दिवसभर उनाडणाऱ्या माझ्या मुलांनी स्वत:हुन अगदी आठ वाजता नाही पण दहा वाजता तरी स्वत:हुन झोपावे किंवा मला तरी मुलं झोपली नाहीत तरीही स्वत:ला झोप लागावी……………………………….

या दोहोंपैकी एक होत नाही तोवर ’रात्र वैऱ्याचीच आहे!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

जागते रहो!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!निगाह रख्खो!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

!!पसायदान!!

हे आहे ईशानने म्हटलेले पसायदान….काल दिवसभर त्याच्या मित्राने आणि त्याने प्रचंड मस्ती केली आणि संध्याकाळी पडलेल्या पावसात मनसोक्त भिजले!!!!!! रात्री केलेल्या गाण्याच्या कार्यक्रमात खरं तर तो अतिशय दमलेला होता पण त्याने निवडले पसायदान…..

हा त्याचाच व्हिडिओ…..

ज्ञानेश्वरांचे पसायदान :

आता विश्वात्मकें देवें । येणे वाग्यज्ञें तोषावें ।
तोषोनिं मज ज्ञावे । पसायदान हें ॥

जें खळांची व्यंकटी सांडो । तया सत्कर्मी- रती वाढो ।
भूतां परस्परे पडो । मैत्र जीवाचें ॥

दुरितांचे तिमिर जावो । विश्व स्वधर्म सूर्यें पाहो ।
जो जे वांच्छिल तो तें लाहो । प्राणिजात ॥

वर्षत सकळ मंगळी । ईश्वरनिष्ठांची मांदियाळी ।
अनवरत भूमंडळी । भेटतु भूतां ॥

चलां कल्पतरूंचे आरव । चेतना चिंतामणींचें गाव ।
बोलते जे अर्णव । पीयूषाचे ॥

चंद्र्मे जे अलांछ्न । मार्तंड जे तापहीन ।
ते सर्वांही सदा सज्जन । सोयरे होतु ॥

किंबहुना सर्व सुखी । पूर्ण होऊनि तिन्हीं लोकी ।
भजिजो आदिपुरुखी । अखंडित ॥

आणि ग्रंथोपजीविये । विशेषीं लोकीं इयें ।
दृष्टादृष्ट विजयें । होआवे जी ।

येथ म्हणे श्री विश्वेशराओ । हा होईल दान पसावो ।
येणें वरें ज्ञानदेवो । सुखिया जाला ॥

ये है फिल्मी चक्कर………….

काल एका मित्राशी वाद घालत होते…..त्या पठ्ठ्याने मला त्याची बाजू पटवणाऱ्या माहितीच्या अनेक लिंक्स पाठवल्या ज्या पाहून माझी खात्री पटली की हे महाराज खरं बोलताहेत आणि आपली बाजू चुकीची आहे. मग काय त्यांचे आभार मानणे क्रमप्राप्त होते…..

मी : ठीक आहे जनाब… ईन सब सबूतोंको देखते हुए हम मानते है की ये फोटो एक गफला है और आप सही हो!!!

तो: तमाम गवाहों और सबूतोंको मद्दे नजर रखते हुए ये अदालत ये फैसला करती है के यह फोटो एक hoax है । उस ई-मेल करनेवाले को ये अदालत कैदे-ए-बामुशक्कत की सजा सुनाती है और मोहोतरमा तन्वी देवडे को बाईज्जत बरी करती है!!!!! Dhannnnnnnnnnnnnnn…..(हथौडा!!!!!!!)

मी : Thank You मिलॉर्ड……कोर्टाबाहेर नवरा उभा डोळ्यात पाणी वगैरे……….सच्चाई की हमेशा जीत होती है……. (तुझ्या हातोड्याच्या आवाजासारखाच बॅकग्राउंड म्युज्यिक वगैरे………….)

तो: कोर्टाबाहेर नवरा उभा डोळ्यात पाणी वगैरे….कडेवर ईशान आणि गौरी……. तू पट्ट्यापट्ट्याच्या साडीत……..बाहेर पळत येउन त्यांच्या गळयात पडणार………मग तुमचा वकील पण चष्मा काढून डोळे पुसत पुसत येणार…….तुमच्या पाठीवर थोपटून नजेरेनेच काहिबाही बोलून निघून जाणार……………(वकिलाच्या भुमिकेत विक्रम गोखले कसा वाटेल…….)

मी : मग मी सच्चाईवर भाषण देउ का???????? की ’चलो घर तुम्हारा ईंतजार कर रहा है॥॥॥’ या नवऱ्याच्या वाक्याबरोबर आम्ही सगळे हातात हात घालून पाठमोरे चालायला लागलेले……मग पाठीमागे ’THE END’ किंवा ’THIS IS THE BEGINNING” ची पाटी……………. (वकील म्हणून विक्रम गोखलेच हवा!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

तो: भाषण नको……लोक आधिच वेडे झालेत सिनेमा ईथवर पाहून……’THIS IS THE BEGINNING’ पण नको….लोक घाबरायचे सिनेमा पुन्हा सुरू होतो की काय????? ’समाप्त’ च बरंय!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

आहे की नाही फिल्मी………….. आम्हा दोघांची मेलामेली संपली पण चेहेऱ्यावर किती तर वेळ हसू होते…….एक सामायिक धागा आहे सगळ्यांचा…हिंदी चित्रपट आणि त्यातली गाणी आणि संवाद. बरेचसे भावनांचे व्यक्तीकरण जसे गाण्यांतून होते तसेच ते या चित्रपटांच्या संवादातूनही होत असते. आमचे घर तर बरेचसे ’ओम शांती ओम’ टाईप फिल्मी आहे…….. याचा प्रत्यय मुलांच्या वागण्यातूनही दिसतो…… मागे एकदा मुलाची शाळेची बस यायला उशीर झाला, एकदाची ती बस आली…….चिरंजीव आले मी नकळत बोलले, “बेटा मी घाबरले होते रे!!!! किती उशीर झाला!!!!!!!!!!” कार्टं जवळ आलं आणि म्हणालं, “मेरी फिल्मी माँ!!!!!!!!!!!!” तेव्हा विचार आला अरेच्चा, चिरंजीवांनी हेही गूण घेतलेत तर आईबापाचे!!!! माझी लेकही अधुनमधून हम भी कुछ कम नही हे दाखवून देते….. डायलॉग्स जरा नव्या सिनेमातले असतात पण त्यांचा वापर मात्र चपखल असतो!!!!!!!!!!!!!!

मला वाटतं माझं हे खुळ बळावलं आम्ही कॉलेजमधे असताना…..माझ्या दोन्ही मैत्रीणीही माझ्या सारख्याच होत्या…..लेक्चर्स संपले की दुपारी प्रॅक्टिकल्स असायचे मधल्या वेळात होस्टेलला न जाता आम्ही वर्गातच बसायचो….मग माझी काश्मिरी मैत्रीण ओढणीचा पट्टा करून तो हातात घ्यायची आणि मग हा वर्गातल्या शोलेतला गब्बर जे काही आम्हाला हसवायचा की वेळ सहज जायचा!!!!!!!!!!!!!!! तसाही डायलॉगबाजी मधे शोलेचा नंबर वर येतो…………..’कितने आदमी थे!!!!!!!’, ’अरे ओ सांबा…’ ,’अब…गोली खाss!!!!!’ वगैरे गब्बरचे डायलॉग्स असो की बसंतीचे ते पाठ नाहीत अशी व्यक्ती विरळा!!!!!! आम्ही तिघी मैत्रीणी तर बरेचदा असे सुरूवातीपासून शेवटपर्यंत सगळे काही म्हणत असू…..समोर स्टेजवर आमचा गब्बर वेगवेगळ्या रुपात आपली कला सादर करत असायचा!!! कधी ती ’भाग धन्नो…बसंती की ईज्जत बिज्जत असायचं….तर कधी यूँ की, ज्यादा बकबक करनेकी आदत तो मुझे है नही असायचं!!!!!!!!!!!!!!!

नंतर भर वर्गात कुठलेतरी सर काहितरी भयाण अभ्यास घेत असायचे आणि ईकडे आमच्या गब्बरला ’जाने भी दो यारों’ चे डॊहाळे लागायचे……………. मग कधी बोलत बोलत तर अर्धेमुर्धे डायलॉग्स लिहीत आम्ही त्यातली पात्र जगायचो……….त्यातला ’डिमेलो’ रुपी सतिश शहा म्हणजे तर हद्द आहे!!!!! नासिरूद्दीन शहा, ओम पुरी निव्वळ अप्रतीम…….संपुर्ण सिनेमाच आमचा फेव्हरेट होता पण शेवटचा महाभारताचा सीन म्हणजे कहर!!!!!!!!!!!!!!!! २/३ वेळा आम्हाला शिक्षा झालेली आहे त्या सीनपायी!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! पण कुठलासा मास्तर स्टेजवर फळ्यासमोर आला आणि या बयेने ’अरे डिमेलो स्टेजपे…’ ची ललकारी दिली की समजायचो आम्ही आता आपली सुटका नाही……बरं तिला चूप म्हणता म्हणता आम्ही नकळत तिला सामिल व्हायचो….हळूहळू पुढच्या मागच्या बेंचांवरची प्रजा यायची आणि खसखस पिकायची………………..

किती आले किती गेले तरिही ’शांत गदाधारी भीम….’ ,’ओये धृतराष्ट्र के पुत्तर…….’ मधून मधून ओरडणारा धृतराष्ट्र , “कोई मुझे बताएगा ये सब क्या हो रहा है????????????????” आणि त्यावेळी वर्गात काहिही समजत नसणारे आम्ही यांच्या अवस्थेत भयंकर साम्य होते!!!!!!!!!!!!!!!! त्या महाभारतात मधेच सुरू झालेले मुगल-ए-आझम……तोड नाही त्या विनोदाला!!!!!!!!!!!!!!!!! त्यातले डायलॉग तेव्हाच नाही तर त्यानंतरही किती वेळा स्वत:ही वापरले आणि ईतरांनाही वापरताना ऐकले!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

असाच आणखी एक अत्याचार होता ’अंदाज अपना अपना’……………..यातही आमिर, परेश रावल या वल्लींनी जो काही धुमाकुळ घातला होता, ते पुन्हा होणे नाही!!!!!!!!!!!! यातली डायलॉगबाजी माझ्या महान मैत्रीणीने पहिल्या बाकड्यावर बसून केली होती……. तास होता मुलगीर नावाच्या मास्तरचा, या सरांना शिकवता कणभर यायचे नाही पण डोळे गोलगोल फिरवण्याची सवय होती……………….त्यांच्या नाकाखाली बसलेल्या या बयेनी जेव्हा ’मेरा नाम है गोगो…आँखे निकालके गोटियाँ खेलता हूँ…………….” चा  नारा केला होता तेव्हा न हसता चेहरा स्थिर ठेवण्यासाठी आम्हाला प्रचंड कष्ट झाले होते!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! सलमान आमिरचा, “दो दोस्त एक प्याले में चाय पियेंगे” असो की बसमधल्या सीनमधला “ये टोपी आपने कहाँसे खरीदी?” असो….. की बापुडवाण्या वडिलांनी आमिरला म्हटलेला, “बेटा तू जब जब खुश हुआ है……तब तब मै रोया हू!!!” या डायलॉग्सनी जी काही साथ दिलीये , क्या कहेना!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! परेश रावलचे ’गेम कर दुँगा…’…….विजु खोटेचा ’गलती से मिश्टेक हो गया………….’….तर शक्ती कपुरचा ’आया हूँ कुछ कुछ ना कुछ लेकेही जाऊंगा………….’ असो आठवले तरी आजही आवडतात……………………यातलीही शेवटची मारामारी असलीच तुफान!!!!!!!!!!!!!!!

खरं तर माझा हा अत्यंत आवडता विषय आहे…पोस्ट काही लवकर संपेलसे दिसत नाही पण तरीही आवरते आता…………………

तरिही आनंद मधले ’बाबू मोशाय’ वगैरे राहीलेतच, किंवा करन अर्जून नावाच्या टुकार सिनेमातला जड जिभेने राखीने केलेला ’मेरे करन अर्जून आएंगे…’चा आक्रोश…………..मैने प्यार किया तला ’दोस्ती मे नो सॉरी नो थँक्य़ु……………”….नव्यांपैकी ’जब वी मेट’ मधले करिनाचे डायलॉग्स……किती किती राहिलय…असो…..सुज्ञास अधिक सांगणे न लगे…….

ता.क. माझ्या पहिल्या जॉबमधे बॉसने ओरडले म्हणून मी उदास बसले असताना माझा एक मित्र येउन म्हणाला…’बडे बडे कंपनियों मै ऐसी छोटी छोटी बाते होती रेहती है!!!!!!!!!!!!!!!!!”………तोच मित्र आता माझा नवरा आहे…….कारण तो भेटल्यावर आणि त्याची फिल्लमबाजी पाहिल्यावर मी त्याला विचारले होते…’YOU TOO!!!!!!!!!!!!!!!!!!’ ओळखा बरं आता हा डायलॉग कश्यातला…थोडक्यात कोण कोणास म्हणाले!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

’क’……..

माझ्या कालच्या ’क’ट’क’टीला रोहनच्या ऑर्कूट प्रोफाईलवर मिळालेले उत्तर……

लहानपणी मला यातले काही वाक्य माहित होते पण संपुर्ण ’क’कारनामा मिळाला तो इथे टाकतेय…..मी आता ’क’ मधे एकतालाही मागे टाकतेय….कारण माहेरची ’कु’ल’क’र्णी आहे मी!!!!!!!

केशवाचे कपट, काकांची कमाल

केव्हातरी कोल्हापूरच्या कर्तव्यतत्पर केळकर काकांबद्दल काकांच्याच कचेरीतल्या केशवने काकूंसमोर
कागाळी केली. काकू कावल्या. काकूंनी कपाटातून कात्री काढून काकांच्या कामाचे कोरे करकरीत
कागद कचाकचा कापले. काकांचे कापलेले कागद केशवानेच कचऱ्यात कोंबून काकांच्याच किचनमध्ये
‘कजरारे-कजरारे’ कवितेवर कोळीनृत्य केले.

काकूंनी कागद कापल्याचे कळताच काका कळवळले. काकांनीही कमालच केली. काकांनी काकूंचे काळे
कुळकुळीत केस कात्रीने कराकरा कापले. काका काय करताहेत काकूंना कळेनाच! काकूंनी कर्कश्श
किंचाळून कलकलाट केला.

काका काकूंची कसली काळजी करणार! काकांना कामाची काळजी. काकूंच्या कर्णकर्कश्श
कोलाहलातही, केशवाने कचऱ्यात कोंबलेले कागदाचे कपटेन कपटे काढून काकांनी कचेरीकडे कूच केले.

कचेरीच्या कामासाठी काकांनी कंबर कसली. कागदाच्या कापलेल्या कपट्यांचे काकांनी ‘कोलाज’
करून कामकाज कार्यान्वयित केले. केशवाचे कारनामे कळताच काकांनी काट्यानेच काटा काढला.
काकांनी केशवालाच कोलाजचे काम करण्यासाठी कुथवला. कपटी केशवने काकांवरच कामचुकारपणाचा
कांगावा करून कामाचा कंटाळा केला. काकांनी कठोरपणे केशवाला कामावरून काढले.

कासावीस काकूंनी कालच्या कडू कारल्याची कोशिंबीर कटाप करून काकांसाठी कच्च्या कैरीचे कोय
काढून कालवण केले. काकांनीही करुणेने काकूंचे कृत्रिम केस कुरवाळले.

केळकरांच्या कोकणस्थ कुटुंबात कर्तव्यापुढे कर्मकांड केव्हाही कनिष्ठच. कर्तव्यदक्ष काकांच्या
कार्यकाळात कचेरीने कर्मरूपी किल्ल्याचे कीर्तिशिखर काबीज केले.

कामावरून काढलेल्या केशवाने कितीतरी काबाडकष्ट काढल्यावर कोल्हापूरच्या कॉम्रेड कणेकर कॉलेजने
केशवाला कबड्डीचा कर्णधार केला. क्रिडापटू

केशवाला कबड्डीचा कर्णधार केला. क्रिडापटू केशवाने कबड्डीतच करियर केले. कालच्या कागाळीखोर
केशवाला काळानेच केला ‘कबड्डीतल्या किचकट कसरतींचा कर्ता’!

कथासार -

क्रियेविण करिता कथन, किंवा कोरडेची कीर्तन, कितीक किताब कष्टाविण, काय कामाचे!!

कथा-शंतनू भट

रोहन तुझे आभार…..मला ’चंदूके चाचाने’ वगैरे माहित होते पण हे असे येव्हढे पानभर माहित नव्हते. आता मी जर इतके ’कि’च’क’ट वाचले तर ब्लॉगच्या वाचकांनी का नाही…….

नावात ’क’Tय आहे????

 

“सतिश बेटा अर्चना के बारे मै तुम्हारा क्या खयाल है?”…..माँ

“अर्चना एक अच्छी लडकी है माँ…”…….बेटा

“उसके रिश्ते के बारे मै क्या खयाल है तुम्हारा…”माँ

“माँ, अर्चनासे जिसकी भी शादी होगी वो हमेशा सुखी रहेगा….”…बेटा

आता याच संवादाच्या खिचडीमधे ग्लासभर पाणी ओतून तेच ते दहा वेळा एकमेकांशी बोलायचे पण त्या हुशार माँ ने लेकाला किंचितशीही कल्पना द्यायची नाही की बाळा हे मी तुझ्याच रिश्त्याबद्दल बोलतेय…..बरं मोठ्या हुद्द्यावर वगैरे असणाऱ्या या शुंभ मुलाने देखील आपल्या ईतक्या महा चिकित्सक आईला ,”लेकिन माँ तुम किसके बारे मै बात कर रही हो?????” असे विचारायचे नाही कारण त्यांना तशी सक्त ताकिद दिली गेलेली आहे. नाहीतर ’गलतफहेमी’ ला स्कोप कसा रहाणार, मग ’रिश्तोमे दरार’ वगैरे घडवणे किती अवघड होइल नाही का????

हे सगळे मी बोलतेय ’पवित्र रिश्ता’ नावाच्या झी वरच्या नव्या मालिकेबद्दल……..सुरूवातीला मी या सिरियलची पहिले जवळपास साडे पंधरा भाग एक लॉयल प्रेक्षक होते……सविता प्रभूणे, उषा नाडकर्णी ई. मराठी मंडळी……अधून मधून पेरलेली मराठी वाक्य…….ठीक वाटले प्रकरण. तसेही मी कुठलीही सिरियल पुर्ण पहात नाही…..आठवड्यातूनच काय पण पंधरवाड्यातून एखादा भाग पाहिला तरी ’लिंक’ असते…….

मगर गडबड तो आगे थी……या घरातली ’एकता’ या ना त्या निमित्ताने आणि जराश्या ओळखीच्या कारणाने भंग होत होती. काही दिवसानंतर या सिरियलचा फ्लो वळणावळणाने एका चिरपरिचित वाटेकडे जाताना दिसले ज्याच्या शेवटाला मोठ्ठा टिळा लावलेल्या एकतामातेचे मंदिर येते!!!!!! मग हाथ कंगन को आरसी क्यूँ ???? म्हणत मी श्रेयनामावली तपासली……आणि not to my surprise तिथे या बयेचे आणि तिच्या जन्मदातीचे नाव दिसले!!!!!!!!! ये तो धोका है बॉस……..मराठीत शुद्ध फसवणूक म्हणतात ह्याला……..ही बया आता ’क’ला सोडचिठ्ठी देउन ’प’ च्या आश्रयाला गेलीये आणि ’ब’ शी देखील रिलेशन है!!!!!!

म्हणजे आम्ही चुन चून के ’के—K’ वाल्या सिरियल्स टाळायच्या…….तर या बाईने तर ’K’ लाच काटले आहे आता. मग मनात आले हा रिश्ता पवित्र बिवित्र कुछ नही है, ये एक नंबरचा ’क’च्चा रिश्ता असणार आहे…… यात गैरसमजाचे, अफवांचे, गुळगूळीत संवादाचे, अतिशय हुशार खलनायिकांचा घोळ, मिळमिळीत पुरूषांचे उदंड पीक येणार…….आणि जेव्हा यातल्या अर्चनाच्या लहान बहिणीचे तिच्या बॉसबरोबरचे प्रेमप्रकरण होणे आणि ह्या बॉसचे आधिच लग्न झालेले असणे म्हणजे पुढच्या अनेक मुर्खपणांची सुरूवात…….मुळात वेगवेगळ्या राज्यातली घरं दाखवायची आणि तेच ते गुऱ्हाळ लावायचे यातून या बाईला बहूतेक हे सिद्ध करायचे आहे की भारतभर सगळ्या राज्यात हाच गोंधळ चालतो.

मग एक दिवस या मालिकेच्या ’क’च्या नावांची कल्पना केली ती नावे होती….’क्यूँ’की हर रिश्ता कभी पवित्र था!!!!, कसौटी पवित्रता की!!!! , ’कहानी’ पवित्र रिश्ते की आणि मग अनेक वर्षानंतर आपल्या म्हातारपणी केव्हातरी कोर्टाच्या ऑर्डर्स येणार की बंद करा हा प्रकार…..मराठी कुटूंब आपला पहिला वीक पॉईंट…..उषा नाडकर्णी खलनायिका म्हणजे झणझणीत मिसळ…..बाकिची मंडळी म्हणजे कांदा शेव ई.ई. आणि शेजारी ’तरी’ ऐवजी एकतारूपी आळूचं फदफदं……अहाहा क्या बोगस कॉंबिनेशन…… हा बेत मला पटत नाही….. तेव्हा कॅन्सल……..

खरं तर या बयेलाही मागे टाकणाऱ्या ’अवघाची संसार’ सारख्या सिरियल्स आपल्या मराठी चॅनेल्स वरही आहेत की…….मागे ती एक ’अधूरी कहाणी’ अशीच होती. सद्ध्या मी झी मराठी पहाण्याच्या फंदात पडत नाहीये….भयंकर कंटाळा आलाय तेच ते पहाण्याचा. ’अनुबंध’ चा विषय वेगळा वाटूनही मी त्याच्या फंदात पडले नाहीये…… मला कल्पना आहे मी म्हणजे कोणी महान नाहीये आणि मला एकूणातच ईडीयट बॉक्सविषयी आपुलकी आहे पण तरिही मी माझ्या आयूष्याचा रोजचा अर्धा तास काही आता या लोकांना देणार नाहीये……’राजा शिवछत्रपती’ पाहिले आणि ईतर सावळ्या गोंधळाकडे पहाण्याची ईच्छाच नाहीये…….

’अगले जनम मोहे बिटिया ही किजो’ सारख्या अभिनयसमृद्ध मालिका आठवड्यातूण एकदोन वेळा, थोडा वेळ म्हणजे मोजून दहा मिनिटं बातम्या त्यात दिवसभराचा सार कळतो……सब टि.व्ही. वरचे लापतागंज सारखे कार्यक्रम, आणि टाळताच येत नाही म्हणून मुलांबरोबर कार्टून नेटवर्क आणि पोगो असा मी माझा डाएट प्लॅन आखला आणि माझ्या हातात वेळच वेळ आहे आता…..आणि शांत डोके…….

तेव्हा सद्ध्या मी जरा डाएट करायचा प्लॅन केलाय…….माझे हे डायटींग आहे टि.व्ही. पहाण्याचे !!!!! कधीतरी असे अचानक वाटायला लागते की आपण आपल्या आयूष्याचा फार वेळ असा टि.व्ही. पहाण्यात वाया घालवतोय…..हे सिरियल्स वाले आपल्याला फसवतात, आपल्या आयुष्यातल्या मौलिक वेळेचा नासाडा करतात वगैरे वगैरे…..मग मला जनरल विरक्ती येते एक ८-१५ दिवस…..आणि मग ’नेमेची ’ येणारा कामाचा कंटाळा एखाद दिवस पुन्हा येतो आणि मी फतकल मारून बराच वेळ बधिर कानांनी आणि शुन्य नजरेने पुनश्च टि.व्ही. समोर ठाण मांडून बसते…………….

यावेळेस काय माहित नाही मगर फिलहाल ये अपना प्लॅन है ये पक्का!!! जय एकता माता…….

तारें जमीं पर……

ईशानची MS-Paint मधली कलाकारी…..

परवा मी त्याला रागावले की लॅपटॉप हातात मिळाला की गाणे ऐकणे हे एकमेव काम करत जाउ नकोस, त्याऐवजी काहितरी बनवत जा त्यावर…..थोड्या वेळाने जाउन पाहिले तर त्याने पेंट मधे बरेचसे चित्र काढलेले होते. मग दिवसभर तेच चित्र पुन्हा चित्रकलेच्या वहीत काढले आणि रंगवले. आज त्याने सेव्ह केलेले पेंट मधले चित्र टाकतेय…..

 हे पहिलेच चित्र…..याचे नाव आहे ’24 hours service’ ……मला आवडले. चंद्र काही जमला नाहीये पण कल्पना आवडली सुर्य आणि चंद्राची…..त्याने सांगितले मागे आपण मॅकडोनाल्डच्या इथे थांबलो होतो ना तिथे होते हे चित्र……..

 

 

हे आहे सफरचंदाचे झाड, शेजारी झोपडी आणि त्याचा लाडका सुर्य…..

 

 

 

 

याचे नाव आहे( सगळी नावं त्याने दिलेली आहेत) mountains with face……

सगळ्या डोंगरांना डोळे, नाक आणि तोंड लावलेय…..वर पुन्हा लाडका सुर्य आहेच. कुठल्याही चित्राची सुरूवात त्या गोलानेच करायची असा त्याचा अलिखीत नियम आहे.

 

ही आहे Galaxy……हा कधी पहातोय हे सगळं असा प्रश्न मला पडत होता. ही पिढी नक्कीच खूप हुशार आहे आणि यांच्या प्रगतीचा वेग पहाता ७ वर्षाच्या मुलाला अशी सगळी माहिती असणे यात काही नवे नाही……फिर भी जब अपना बच्चा कुछ करता है तो अच्छा तो लगता ही है!!!!

 

 

 

हा आणखी एक प्रचंड मोठा नाद….गाड्या. याच्या डोक्यात सतत चाकं फिरत असतात असे मी चिडून म्हणते कायम…पण कुठल्याही गाडीचा कोणताही कोपरा बघून जेव्हा तो त्याचे मॉडेल, कपॅसिटी, फिचर्स असल्या मुद्द्यांवर बाबाशी गहन चर्चा करतो तेव्हा मला तो खुप आवडतो……

ह्याचे नाव आहे sun limousine and a house. वोल्स वॅगनची नवी जाहिरात येते हल्ली ज्यात एक लहान मुलगा आपल्या भविष्यातल्या गाड्या बुक करत असतो तसाच आमचा लेक त्याच्या गाड्या रंगवत असतो. पण ही चित्रातली गाडी माझ्यासाठी आहे…..प्रसिद्ध उद्योगपती श्री. धनंजय दातारांनी त्यांच्या पत्नीला ही गाडी दिली हे मी नवऱ्याला सांगत असताना लेकाने मला ’प्रॉमिस’ केलेय की तो मला ही गाडी देणार.

ह्या चित्राला तो बाइक म्हणतो म्हणून मी पण म्हणतेय…..याचे नाव आहे bick sun and the number ………………………………………………2468 2468 8642 6842 4262

आता हा भला मोठ्ठा नंबर का आहे या गाडीचा राम जाणॆ!!!!!!पण ईशानच्या डोक्यातले ’धुम’चे खूळ बघता तो बाईक न काढता तरच नवल होते…..

मला तारें जमीं पर मधले आमिरचे वाक्य राहून राहून आठवत होते काल,

’ये तेज दिमाग हजारों खयाल बुन रहे है रंगो में!!!!!’

मुलं आणि त्यांच विश्व……..नेहेमी हाच विषय येतो माझ्या पोस्टस मधे, कल्पना आहे मला. पण जेव्हा माझा मुलगा आणि त्याचे मित्र गप्पा मारतात तेव्हा तिथे घुटमळणे काही सोडत नाही मी!!!! ते ही अजून लहान आहेत त्यांना माझी अडचण वाटत नाहीये सद्ध्यातरी!!!!!!

म्हणूनच लहानश्या मिश्या असणारे कार्टून हिटलरसारखे आहे असे माझ्या लेकाला सांगणारा माझ्या मुलाचा मित्र ,”Aunty do u know , who was Hitler?”  असे सहज विचारतो. या प्रश्नाला मी नकारार्थी मान हलवते…….मग तो सरसावून मला सांगतो, “Even I don’t know….but he was somebody related to Germany!!!!!”  …….पण या मठ्ठ बाईच्या डोक्यात कसा प्रकाश पाडावा या विचारात गुंतलेलं ते ध्यान थोड्या वेळाने माझ्या समोर पुन्हा उभं रहातं आणि मला सांगतं, “Ok…u must be knowing Charlie Chaplin at least…….” यावेळेस मी ’हो’ म्हणते!!!! तो सुटकेचा श्वास टाकत असतो की आतातरी मला आठवेल त्या मिश्या कोणासारख्या आहेत……आणि मी त्याच्या डोक्यावर टपली मारत त्याच्या अस्ताव्यस्त शर्टची ईन नीट करून देत असते!!!!!!!

मोठे जेव्हा वयाने मोठे असूनही वृतीने लहान वाटतात….तेव्हा ही बच्चे कंपनी मात्र नेहेमी निखळ आनंद स्वत:ही उपभोगत असतात आणि तो मुक्त हस्ताने चौफेर उधळतही असतात……आपणही असेच होतो नाही का लहानपणी!!!!!!

मित्र……

ऑर्कूटवरच्या फ्रेंड लिस्ट मधे नेहेमी नव्या नव्या मित्रांची भर पडत असते. काही जुन्या शाळेतले, कॉलेजमधले, ऑफिसमधले सहकारी….आणि काही सर्वता: नवखे. ज्यांना आपण कधिही पाहिलेले नसते, ओळखीचे असते ते नुसते त्यांचे प्रोफाईल……मग दोन्हीकडे असणाऱ्या सामायिक मित्र मैत्रीणींची नावं, कम्युनिटी वगैरे आपण पहातो. काही काही प्रोफाईल्स पाहून आपण दंग होतो आणि फ्रेंड रिक्वेस्ट पाठवतो. अश्याच माझ्या एका नव्या मित्राची ओळख मला करून द्यायची आहे आज…….

म्हणतात ना The world is round……आपण सगळे कुठे ना कुठे एकमेकांना पुन्हा भेटत असतो. याचा वारंवार प्रत्यय येण्याची माझी सद्ध्या ग्रहदशा सुरु असावी.  नुकताच मला एक नवा मित्र मिळालाय…..श्री.सुरेश पेठे.  माझे पेठे काका!!!!! माझी मागची पोस्ट ज्यांच्या मदतीने आणि परवानगीने होऊ शकली ते हे माझे काका…..माझा नवा मित्र!!!!!

काकांचे प्रोफाईल मागेही एक दोन वेळा पाहिले होते…. त्यांचे प्रोफाईल पाहून नेहेमीच प्रभावित होत होते म्हणून एक दिवस रिक्वेस्ट पाठवली. काकांच्या प्रोफाईलमधल्या महत्वाच्या गोष्टी कोणत्या तर पहिले म्हणजे निवृतीनंतरही नेटवरचा त्यांचा मोकळा वावर!!!! मला उगाच हे आम्हाला जमत नाही म्हणत या नवनव्या गोष्टींपासून दुर पळणाऱ्या लोकांपेक्षा या नव्या साधनांशी हातमिळवणी करणारे लोक आवडतात……ते स्वत:ही प्रसन्न उत्साही असतात आणि आपल्या सभोवतालचे वातावरणही असेच ठेवतात.

काकांच्या बाबतीतले सगळेच संदर्भ प्रेरणा देणारे आहेत……चित्रकार, कवी, लेखक अशी अनेक रुपे आहेत त्यांची. सगळ्यात विशेष म्हणजे काकांचा २००९ सालचा संकल्प. हा संकल्प होता रोज एक नवे चित्र काढून ते त्यांच्या ऑर्कूट प्रोफाईल मधे टाकण्याचा. आणि त्यानूसार गेले अकरा महिने काका अविरतपणे ही चित्रसाधना करत आहेत!!!!!! आहे की नाही कौतूकास्पद!!!! जिथे ’वेळच मिळत नाही हो आजकाल….’ हे आपले ब्रीदवाक्य झाले आहे तिथे काका माझ्यासारख्या आळश्यासाठी एक दीपस्तंभ आहेत. माणसामधे जिद्द आणि ईच्छा असेल तर अशक्य काहीच नसते हे त्यांनी मलाच नाही तर अनेकांना उदाहरणासहित शिकवले आहे. बरं ही चित्रे एकाच ठिकाणची नसून वेगवेगळ्या गावातील, ऐतिहासिक ठिकाणातील लँडस्केप्स पण अनेकसे आहेत त्यात. आहे की नाही जिद्द!!!!!! त्यांच्या ऑर्कूटच्या फोटो अल्बममधे दर महिन्याच्या ३० चित्रांचा एक याप्रमाणे गेल्या वर्षभरातील ११ अल्बम तयार आहे….डिसेंबरचा अल्बम पुर्ण झाला की एक संकल्प पुर्ण होणार.

दरवर्षीच्या पहिल्या काही दिवसात नवनवे संकल्प(यालाच रिझोल्युशन म्हणतात मराठीत) करणारे आम्ही महाभाग वर्षाच्या दुसऱ्या आठवड्यात ते विसरलेलेही असतो पण केलेला संकल्प पुर्ण करणारे काका म्हणूनच आदरास पात्र ठरतात!!!!!!

आज मारे काकांवर लिहायला सुरूवात केलीये पण त्या बहूआयामी व्यक्तिमत्वाला मी न्याय देउ शकेन की नाही अशी शंका सतत मनात येतेय!!!! काकांचा जन्म २२जुलै १९४२ चा…..बालपण नाशिकचे . शिक्षण ११ वी SSC नाशिकच्या पेठे विद्यालयातून. पुढे डिप्लोमा इन सिव्हील इंजीनीयरींग पॉलीटेक्निक पुणे येथून .बावीस वर्षे सरकारी नोकरी तर काही वर्षे व्यवसाय केला आणि २००३ पासून त्यांनी दोन्ही तून निवृत्ती घेतली आहे.आता त्यांनी आवडीचा विषय चित्रकले्ला ‘लक्ष’ केले आहे. खरे तर चित्रकलेची आवड त्यांना अगदी बालपणा पासून. पण त्याचे शास्त्रशुध्द शिक्षण घेणे त्याकाळात शक्य झाले नाही. मात्र सेवानिवृत्ती नंतर संस्कारभारती ह्या संस्थेशी संबंध आला आणि त्यांचे आयुष्यच आमूलाग्र बदलून गेले. गेली सहा वर्षे सतत , अखंडित चित्रकलेची साधना चालू आहे. त्यांची सगळी माहिती त्यांच्या ऑर्कूट प्रोफाईलमधून इथे टाकत आहे.

• काकांनी काढलेली काही  चित्रे इथे पहा.
• चित्रकलेचा रेखाटनांचा काकांचा ब्लॉग इथे पहा.
• काकांच्या कवितांचा ब्लॉग इथे पहा.
• खरं तर ही माहिती भरपूर आहे म्हणून ती काकांनी एका ठिकाणी संग्रहित केलेली आहे. ऑर्कूट्वरील ’आम्ही कोण म्हणून काय पुसता?’ या त्या माहितीरुपी कम्यूनिटीची  लिंक इथे पहा. या कम्युनिटी मधे काकांच्या विडंबन कविता, त्यांनी ईतर कवितांना दिलेले अभिप्राय सगळे आहे. यातच त्यांनी निवांत अंध मुक्त विकासालयाला दिलेल्या भेटीची समग्र माहिती आहे. एकूणातच त्यांच्या संवेदनशील मनाचे दर्शन होते.

आणखी एक गंमत आहे आता. काकांशी बोलताना त्यांनी मला नासिकच्या एका बुक स्टॉलचे नाव सांगितले आणि म्हणाले की ते माझा पुतण्या चालवतो. अब ये तो हमारेको मालुम है, क्युँकी ते दुकान ज्यांचे आहे ती पेठे मंडळी आणि माझी आजी लहानपणी जुन्या नाशकात एकाच वाड्यात रहात असत. काकांना विचारले तेव्हा त्यांनी सांगितले की ते माझ्या आजीलाच नव्हे तर पणजीलाही ओळखतात. माझ्या आईला ती ३ वर्षाची असताना (जे आता माझ्या लेकीचे वय आहे) त्यांनी खेळवलेले आहे……आहे की नाही गंमत!!!! मला खुप आनंद झालाय कारण त्यांनी आईला, आजीला लहानपणापासून पाहिलेय. आणि काकांना आनंद झालाय की अनपेक्षितपणे  मी भेटल्याने त्यांना ६० वर्षापुर्वीच्या ते आणि आजी लहान असतानाच्या सगळ्या आठवणी आल्या. परवा आजीला कळवले माझ्या, म्हटलं क्या आजीबाई तुमनेच हमारे दोस्त लोग देखे है क्या!!!! मी पण ओळखते तुझ्या सवंगड्यांना आणि अभी तो वो अपनेभी दोस्त है!!!!!!!!! हसत होती आजी म्हणे ’अग सुरेश लहान आहे माझ्यापेक्षा तुला कुठे भेटला तो?’ ……..एक वर्तूळ पुर्ण होताना मी साक्षीदार आहे….हम खुश है!!!!!

खरी गंमत तर अजुन पुढे आहे, आता मी भारतात गेल्यावर काका मला त्यांच्या लहानपणीच्या, माझ्या पणजीच्या, त्यांच्या वाड्याच्या आठवणींचे चित्र काढून दाखवणार आहेत. मला तर खजिना गवसल्याचा आत्ताच आनंद होतोय.

आज ही पोस्ट लिहीलीये खरी…..तरिही पुन्हा पुन्हा वाटतय काहितरी रहातय लिहायचं. असचं काहिसं माझं माझ्या बाबांच्या लेखात झालं होतं. काही वेळा एक संपुर्ण व्यक्ती एका पानावरच्या लेखात पुर्णपणे व्यक्त नाही करता येत….अपुरे पडतात ते माझेच शब्द!!!!!!!! विचारांच्या मागे त्याच वेगाने धावताना…..ते टाईप करताना बरेचसे राहून जाते………

या पोस्टला शेवट असूच शकत नाही, कारण काका तर आजही त्यांचे लॅंडस्केपचे सामान घेउन एका नव्या ठिकाणी गेलेत…..नव्या उत्साहात, नव्या जोमात…..नव्या कलाविष्कारासाठी. आज रविवार, जेव्हा त्यांच्यापेक्षा वयाने लहान आम्ही लोक लोळत पडलोय……हा योगी मात्र उत्साहात आणि अचलपणे कार्यमग्न आहे !!!!!!!

दिव्यत्वाची जेथे प्रचिती…..

म्हणतात ना ’दिव्यत्वाची जेथे प्रचिती……’ …माझे ऑर्कूटवरचे वयाची ६५ वर्षे ओलांडलेले मित्र श्री.सुरेश पेठे यांच्या प्रोफाईलमधे मला सापडलेला हा खजिना. मी जेव्हा पहिल्यांदा पाहिला तेव्हा नतमस्तक झाले…खरच हे असे काही पाहिले की ’कर माझे जुळती!!!!!’ काकांना विचारले की ही माहिती मी माझ्या ब्लॉगवर टाकू का……..तेव्हा त्यांनी मोकळ्या मनाने परवानगी दिली. खर तर माझ्या या ’मित्राबद्दल’ एक स्वतंत्र पोस्ट होउ शकते, मी ती लिहीणार आहे पण आज मात्र हे ’सुक्ष्म रामायण’…….

ईंग्लिशमधे एक वाक्य वाचले होते मागे…

Beautiful young people are creation of God…

But beautiful old people create themselves….

आपणही गातोच की ’पिकल्या पानाचा देठ की हो हिरवा…’ हो असावाच तो असा सकारात्मक हिरवा…नाही का?

किती खरयं ना…आयुष्यातला एखादा छंद, ध्यास या लोकांना केवळ सुंदरच बनवत नाही तर त्यांच्या चिरतारुण्याला बघून शरिराने तरूण असलेल्यांना प्रेरणा मिळते!!!!!!

माझा या सगळ्यांना मनापासून सलाम!!!!!

 काकांनी केलेले हे डॉक्य़ुमेंट……

सूक्ष्म रामायण

  आपण आज पावेतो अनेकदा गदिमांचे गीतरामायण अनेकांच्या तोंडून ऐकले असेल व आपण नक्कीच तृप्त ही झाला असाल. आज मी आपणाला गीतरामायण दाखवणार आहे ! आपण ऐकले असेल पुर्वी ढाक्क्याच्या मलमलीची साडी कोयीत मावत असे !

  हे आहे सूक्ष्म गीरामायण केव्हढे ? काडेपेटीत मावेल इतकेच ! खाली त्याच्या काही पृष्ठांची छायाचित्रे  मुद्दाम मोठी करून दिली आहेत.

  ह्यात एकूण ११२ पाने आहेत. लेखनाला पन्नास दिवस लागलेत. सांगली येथे १४ जानेवारी १९६६ रोजी लिहून पूर्ण झाले अशी नोंद आहे. हे लिहून काढले आहे  श्रीयुत रामचंद्र गणेश आपटे ह्यांनी. आता ते 

पुण्यात आपला सेवानिवॄत्तीचा काळ आनंदात घालवीत आहेत.

खालील छायाचित्र श्रीयुत आपटे ह्यांचे आहे. 

 

  

  

  

  

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

हे दुसरे छायाचित्र आहे लेखकाच्या निवेदना चे

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

आता हे तिसरे छायाचित्र  पहा :- आकार लक्षात येतोय ना ? दोन बोटात पकडलेले आहे.

१४ जानेवारी १९६६ ल सांगली येथे लिहून पूर्ण केले तो दिवस मकर संक्रांतीचा होता !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

हे पुढील छायाचित्रे आहेत प्रस्तावना ” पारायणापूर्वी ” प्रसिध्द कवी बा. भ. बोरकर ह्यांची

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

श्रीराम जयराम जयजयराम !

 

हे छायाचित्र पहिल्या पृष्ठाचे आहे. कीती सुबक बनवले आहे पहा ! पुस्तकाचे रेशमी बांधणी

काम ही अफलातून आहे ! मी तर बराच वेळ ते कौतुकाने पहात राहिलो !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

हे छायाचित्र पहिला गाण्याचे .. ” स्वये श्रीराम प्रभू ऐकती  कुश लव रामायण गाती “..

इथून पुढे प्रत्येक पानावर एकेक गाणे अगदि एक टाकी आहे ! जेव्हा मुद्रण कला अस्तित्वात

नव्हती तेव्हा आपले अनेक गंथ हस्तलिखित स्वरूपात असत पण त्यानंतर ही श्रीयुत आपटे 

ह्यानी परिश्रम पूर्वक केलेला त्रेचाळीस वर्षा पूर्वीचा हा विक्रमच मानला जायला हवा.

त्यांच्या चित्रकलेच्या ओढी मुळे आज माझी व त्यांची विठठलवाडी येथे गांठ पडली.

हाही एक दुर्मीळ सर्वॊत्तम योगच आहे ! 

खरं तर ते स्वत:च रामचंद्र आहेत ! प्रभु रामचंद्रानी त्यांना उत्तम आरोग्य द्यावे व

चित्रकलेची त्यांची उर्मी फलद्रुप होवो हीच ईच्छा ! 

सुरेश पेठे

१६ ऑगष्ट २००९

(या मूळ पानावर जाता यावे म्हणू्न सूक्ष्म रामायण या नावाला लिंक दिलेली आहे.)

धडा…..

माझ्या मुलाचं ईंग्लिशचे तिसऱ्या टर्मचे पुस्तक आले परवा….त्यातला पहिला धडा आपण वाचून मग त्याला समजावून सांगावे म्हणून वाचला. धड्याचे नाव आहे ’A Beautiful house’. हा धडा वाचला आणि मी थक्क झाले की काय समजावू आता मुलाला!!!!

थोडक्यात धडा असा आहे एक वृद्ध कुटूंब असते कोणा एका गावात, त्यांच्या घरात एक पलंग, एक टेबल, दोन खुर्च्या, एक मांजर आणि त्या मांजराची बास्केट असे सामान असते. घरासमोर पडवी (पोर्च) असते, ते रोज तिथे बसतात, एकुणातच खुश असतात. मग एक दिवस त्यांच्याकडचे पैसे संपतात , त्यामूळे ते पलंग विकतात. आलेल्या पैश्यातुन काही दिवस घर चालते, पुन्हा पैसे संपतात….मग ते एक एक करून त्या मांजराच्या बास्केटपर्यंत सगळं सामान विकतात. सरतेशेवटी त्यांना ते घरही विकावे लागते…..पण ते सुखी कुटूंब असल्यामुळे त्यांची याही बाबत काहिच तक्रार नसते…..मग त्या म्हाताऱ्या आजीबाई डिंक आणि कागद वापरून एक कागदाचे घर बनवतात……अचानक एक दिवस मोठ्ठे वादळ येते आणि ते कागदाचे घर आतल्या मंडळींसहित उडून दुसऱ्या गावी जाऊन पडते…….त्या गावातले लोकं त्या घराकडे आश्चर्याने पहातात आणि उद्गारतात ’What A Beautiful House!!!!!’

आता या प्रकारातून काय बोध घ्यावा……मुळात त्याला काय शिकवावे हेच मला समजेना!!! आपल्या गरजा कमी ठेवाव्या, तरूणपणीच म्हातारपणाची सोय करावी, घरातले पैसे संपल्यावर वस्तु विकाव्यात पण जागचे हलू नये!!!!! काय म्हणजे नक्की काय?????? मनात मी म्हटले बाळा हा असला काही धडा आपल्याला होता हेच विसर तू!!!!

नाही म्हटले तरी मला माझ्या मराठीच्या पुस्तकांमधले काही धडे आठवतात अश्या वेळी….. पुस्तक मिळाल्यानंतर कव्हर घालण्याआधिच मी जवळजवळ सगळे धडे वाचायचे!!! त्यातले अनेकसे धडे वाचल्यावर उत्तरे काही कधी पाठ करावे लागले नाही…धड्यातला प्रत्येक शब्द असा काही मनात उतरायचा की पुन्हा त्याबद्दल लिहीताना वेगळा विचार नाही करावा लागायचा. त्यातही काही ’बोअर’ धडे असायचे किंवा कदाचित त्यावेळी तो धडा पेलायचा नाही….पण हे प्रमाण फार कमी होते!!!!! तरिही माझ्या मुलाच्या या निर्बुद्ध धड्याची तुलना नाही!!!!! दहावीत असताना आम्हाला शंकर पाटलांचा ’वळीव’ नावाचा धडा होता, मारूती चितमपल्लींच्या धडा वाचताना त्यांच्याबरोबर रानावनाची सफर व्हायची, पु.ल., जी.ए. कुलकर्णी, गोनीदा, मा्डगुळकर सगळ्यांच्या साहित्याची तोंडओळख शाळेतच होत होती. अश्यावेळी आवर्जून वाटते मातृभाषेतुनच शिकावे.

या मुलांच्या कविताही अश्याच भयंकर गद्य आहेत……त्यांची पाठांतर परिक्षा असली की माझ्याच तोंडचे पाणी पळते. चाल लावायला गेलं तर ते तर महाकर्म कठीण काम!!! मुळात यमक बिमक नसलेल्या त्या निबंधाला कविता का म्हणायचे हाच एक प्रश्न असतो!!!!!! मुलगा मात्र बिचारा ’Learn well and come……’ हा शेरा मिळू नये म्हणून झटत असतो………

 आम्ही तिसरीत असताना आम्हाला एक कविता होती’ घाटातली वाट’ अजुनही तोंडपाठ आहे ती….कसारा घाटातून जाताना कुठेतरी मनात ती घोळत असते…… बा.भ. बोरकर, ग्रेस, ईंदिरा संत, शांता शेळके सगळ्यांची वर्णी होती पुस्तकात. भा.रा. तांबेंची, ’जन पळभर म्हणतील……’ तशीच्या तशी कायम स्मरणात आहे अगदी अर्थासहीत त्यामुळेच तर..

सुर्य तळपतील, चंद्र झळकतील

तारे आपूला क्रम आचरतील

होइल काही का अंतराय…..

यातलं काव्यच नाही तर अर्थ मनात रुजलाय. हा सगळा विचार करताना सहज गुणगुणले..

घाटातली वाट,काय तिचा थाट

मुरकते गिरकते, लवते पाठोपाठ

निळी निळी परडी, कोणी केली पालथी

पानं फुलं सांडली, वरती आणि खालती

खाली खोल दरी, वर उंच कडा

भला मोठा नाग जणू उभा काढून फणा…..

खुदकन हसला मुलगा…….पाच मिनीटात कविता अर्ध्याहून अधिक पाठ. खरच मनात विचार येतो आपण सतत नौकऱ्या बदलणार म्हणून ईंग्लिश मिडीयमला घातलाय खरा मुलगा पण something is missing गड्या!!!!! अशीच आणखी एक कविता होती ’खंड्या’ ची…..त्यातले

झाडावर धिवराची हाले चोच लाल छान…..

 शुभ्र छाती, पिंगे पोटsssss

जसा चाफा यावा फुलीssss

अश्या काही ओळी कधीतरी अचानक मनात येतात……बहिणाबाई पण तेव्हाच ओळखीच्या झाल्या होत्या. हिंदीच्या पुस्तकातला ’दुर्मूख’ हा सश्यावरचा धडादेखील असाच आठवणीतला…..ते ईंग्लिश देखील असे रटाळ नव्हते………

माझं प्रामाणिक मत आहे की माध्यम हा अडथळा नसतो…….घरचे वातावरण, आणि नवे स्विकारण्याची आपली ईच्छा यावरही सगळे अवलंबून असते!!!!!!! तरिही हा असला धडा काही मला पचत नाहीये…..मुळात ज्याचे नावच ’धडा’ किंवा ’Lesson’ आहे त्यातून जर धड काही बोधच झाला नाही तर त्याचा काय उपयोग???? उगाचच काहीतरी पाने भरायची आणि तो पसारा मुलांच्या डोक्यात बळजबरी कोंबायचा!!!! हा प्रस्तूत धडा वाचून जिथे माझीच मती गुंग झाली होती तिथे मी मुलाला काय समजावणार होते, कप्पाळ!!!!!!

कुठे कुठे आणि किती पुरणार आपण…….सगळ्ं काही खरच ईतके विचार करण्याजोगे आहे की वयाची तिशी ओलांडली की हे असे विचार मनात घोळायला लागतात………प्रश्न एक ना अनेक!!!!!! नाहीच सापडत कधी कधी उत्तरं!!!!!!! तरिही वाटतय पाठ्यपुस्तकं सोडून मुलाला चांगले साहित्य, किंवा त्याच्या वयाला समजणाऱ्या आवडणाऱ्या गोष्टी वाचायला देउन मी ह्या मुद्द्यावर उपाय नक्की शोधु शकेन!!!!!!